[Αποψη] Το χειρόγραφο μας μάρανε…

Δυστυχώς, ενώ περνάμε τη μεγαλύτερη δοκιμασία των τελευταίων δεκαετιών λόγω Μνημονίου, φαίνεται ότι ακόμη δεν έχουμε απαλλαγεί από τις κακές συνήθειες που ευθύνονται σε μεγάλο βαθμό για το ότι φτάσαμε ώς εδώ.

Το επεισόδιο με τους υπαλλήλους της Βουλής την περασμένη εβδομάδα, κατά την ψηφοφορία του πολυνομοσχεδίου, είναι ένα τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Οι υπάλληλοι της Βουλής είναι αναμφίβολα μια κατηγορία εργαζομένων με ιδιαίτερα προνόμια σε σύγκριση με άλλους, αναλόγων προσόντων και αρμοδιοτήτων, στο Δημόσιο. Για να μην προσθέσουμε ότι πολλοί είναι και διορισμένοι ρουσφετολογικά.

Τι πιο λογικό, λοιπόν, από το να θελήσει η κυβέρνηση, ιδίως σε μια τέτοια δύσκολη συγκυρία, να τους εξισώσει με τους άλλους δημοσίους υπαλλήλους; Τι γίνεται, όμως, όταν το επιχειρεί; Ξεσηκώνεται θύελλα εναντίον του υπουργού Οικονομικών, που φέρνει προς ψήφιση τη ρύθμιση, επειδή – δήθεν – έδειξε προχειρότητα και άγνοια των πολιτικών κανόνων, καταθέτοντας χειρόγραφη τροπολογία! Αλήθεια, αυτό είναι το θέμα; Οτι δεν είναι εξοικειωμένος με τα κοινοβουλευτικά ήθη και έθιμα ο Γιάννης Στουρνάρας; Δεν έχει απείρως μεγαλύτερη σημασία η πρόθεσή του; Κι αν η πρόθεση ήταν σωστή δεν θα έπρεπε να υποστηριχθεί, αντί να λοιδορηθεί;

Εμείς, οι πολίτες που έχουμε κουραστεί τόσα χρόνια τώρα από τα παιχνίδια τακτικής των πολιτικών παλαιάς κοπής, τα οποία συχνά κρύβουν σκοπιμότητες και εξυπηρετούν συμφέροντα εις βάρος του κοινού καλού, δεν έχουμε κανέναν σοβαρό λόγο να ενοχλούμαστε από τις χειρόγραφες τροπολογίες. Ούτε μας χαλάει η πολιτικά ακαλλιέργητη γλώσσα, αρκεί να είναι ειλικρινής.

Αντίθετα, βρίσκουμε θλιβερή την εμμονή στην υπεράσπιση επιμέρους μικροσυμφερόντων, την ώρα που κυριολεκτικά «καίγεται η γούνα μας».

Με άλλα λόγια, πρέπει επιτέλους να μάθουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους και να ξεμπερδεύουμε με αυτούς που λένε… άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε. Αλλιώς δεν θα ξεμπερδέψουμε ποτέ από τα Μνημόνια…