[Αποψη] Η δόση δεν αρκεί για να σωθούμε

Η οικονομική καταιγίδα που χτυπά ανελέητα τη χώρα και συνταράσσει την ευρωζώνη έχει επισκιάσει, στο εσωτερικό μέτωπο, τη μεγάλη συζήτηση για το μέλλον του κοινού νομίσματος.

Πρόκειται για διεργασίες που βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη στις συνεδριάσεις του Eurogroup και των Συνόδων Κορυφής της ΕΕ και αφορούν τη μορφή που θα έχει η ευρωζώνη τα επόμενα χρόνια. Η θέσπιση νομισματικού επιτρόπου με δυνατότητα άσκησης βέτο στους προϋπολογισμούς των χωρών και διευρυμένες εξουσίες στη χάραξη της οικονομικής πολιτικής, το νέο σύστημα εποπτείας των τραπεζών περιλαμβάνονται στα καυτά ζητήματα που βρίσκονται στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης. Σε μια διαδικασία που κυλά αργά και με συγκρούσεις και μεταφέρει εξουσίες από τα εθνικά κοινοβούλια προς το υπερεθνικό κέντρο.

Το στοίχημα είναι μεγάλο για το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Με ποιον τρόπο θα μπορέσει αύριο να διαχειριστεί τα μεγάλα κρίσιμα διλήμματα που θα θέτουν οι υποχρεώσεις από τη συμμετοχή της χώρας μας στην ευρωζώνη όταν σήμερα το μεγαλύτερο μέρος του εμφανίζεται ανώριμο να αναλάβει το βαρύ φορτίο διάσωσης της χώρας από τη χρεοκοπία που το ίδιο έχει προκαλέσει;

Ποια ερμηνεία θα δώσει σε έννοιες όπως εθνική κυριαρχία όταν σήμερα, και ενώ η Ελλάδα είναι πλήρως εξαρτημένη από τους ξένους πιστωτές της, σηκώνει με περισσή ευκολία τη σημαία της εθνικής ανεξαρτησίας είτε για να διασώσει τη χαμένη του τιμή είτε για να αυξήσει πρόσκαιρα τα ποσοστά του στις κάλπες; Γιατί δεν είναι υποκριτικό, την ώρα που κρεμόμαστε κυριολεκτικά από την εξωτερική οικονομική βοήθεια και κατατίθενται για ψήφιση στη Βουλή, με διαδικασία μόνο μίας ημέρας, μέτρα που ανατρέπουν τη ζωή όλων μας, να μας ενοχλεί ότι ο λογαριασμός στον οποίο θα καταβάλλονται οι δόσεις της βοήθειας αυτής θα τηρείται στο εξωτερικό και θα ελέγχεται από τους πιστωτές μας;

Είναι σαφές ότι ακόμη και αν η χώρα κερδίσει σε αυτή τη φάση την παραμονή της στην ευρωζώνη, θα έχει κερδίσει τη μάχη και όχι τον πόλεμο.