Το ντόμινο της επόμενης ημέρας

Και μετά το πακέτο τι; Η αριθμητική επιμένει ότι τα μέτρα θα περάσουν την Τετάρτη, με κυρίαρχο το εύλογο ερώτημα αν θα λάβουν πάνω από 150 βουλευτές. Ωστόσο, από την Πέμπτη και μετά αρχίζει μια νέα περίοδος στην ελληνική πολιτική. Ο Πρωθυπουργός θέλει να φύγει μπροστά στην ανάπτυξη και να πάρει «κάτι» από τους Ευρωπαίους. Tο ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ χάνονται στην ομίχλη προθέσεων των αρχηγών τους. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος πρέπει να ανακτήσει τον έλεγχο, να προλάβει τις κινήσεις αμφισβήτησης και να σταματήσει τις φυγόκεντρες δυνάμεις στο κόμμα του. Οσο για τον Φώτη Κουβέλη, πιθανόν να έχει αυτοπαγιδευτεί στα εργασιακά, παίρνοντας μια θέση που θα δημιουργήσει πρόβλημα στην παραμονή της ΔΗΜΑΡ στην κυβέρνηση. Στο φόντο υπάρχει το ενδεχόμενο ανασχηματισμού και το ερωτηματικό των εκλογών – που φαίνεται να τις θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, τελειώνοντας από το Μαξίμου, ο Αντώνης Σαμαράς έφυγε μαζί με τον διευθυντή του γραφείου του, Κώστα Μπούρα. Ο Πρωθυπουργός πιστεύει μέσα του και επαναλαμβάνει δυνατά σε όλες τις συσκέψεις ότι «η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο», άρα δεν υπάρχουν «καθημερινές και σχόλες», για να θυμηθεί κανείς και έναν αγαπημένο του Πρωθυπουργού ποιητή, τον Οδυσσέα Ελύτη του «Αξιον Εστί». Εχοντας την κεκτημένη ταχύτητα της υπερ-εργασίας, Σαμαράς και Μπούρας πήγαν να φάνε σε ένα από τα λίγα εναπομείναντα κινέζικα εστιατόρια των Αθηνών.

Ηταν αργά. Και όταν ο Πρωθυπουργός με τον διευθυντή του μπήκαν μέσα αντιμετώπισαν ένα θέαμα που λίγο τους αιφνιδίασε. Οι θαμώνες άφηναν τα ξυλάκια στα τραπέζια, σηκώνονταν και τους χαιρετούσαν. Πολιτικός με καριέρα τεσσάρων δεκαετιών, ο Σαμαράς έχει περάσει όλες τις φάσεις. Αυτό όμως δεν το είχε ξαναδεί ούτε στην πολύ καλή του περίοδο. Δέκα ημέρες πριν έρθει το πολυσυζητημένο πακέτο των 13,5 δισ. ευρώ για ψήφιση στη Βουλή, ο Πρωθυπουργός αντιλαμβανόταν ότι η πολιτική κατάσταση στη χώρα είναι πρωτοφανής.

ΑΝΑΚΑΤΑΤΑΞΕΙΣ. Στη βάση υπάρχει μια κρίσιμη μάζα πολιτών που αντιλαμβάνεται ότι η χώρα βρίσκεται σε κίνδυνο και οι θυσίες είναι αναγκαίες. Στη μέση δεν υπάρχουν πια κόμματα. Ολα έχουν διαλυθεί και το πολιτικό σύστημα είναι σε φάση κοσμογονίας και, ενδεχομένως, ανασύνθεσης. Οσο για την κορυφή, εκεί είχαμε χαλασμένο τηλέφωνο.

Το περασμένο Σαββατοκύριακο επιβεβαίωσε ότι στην περίπτωση Σαμαρά και Κουβέλη ίσχυε μάλλον ο τίτλος εκείνου του ωραίου μυθιστορήματος του Γκράχαμ Γκριν, «Το τέλος μιας σχέσης». Το απομεσήμερο της περασμένης Κυριακής, όταν πήγε πάλι στο Μαξίμου ο Σαμαράς περίμενε ακόμη τηλεφώνημα από τον Κουβέλη για τα εργασιακά. Οι τελευταίες συνομιλίες του Πρωθυπουργού με τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ είχαν ξινίσει, με τον πρώτο να αναρωτιέται κατ’ ιδίαν, «μα τι θέλει τελικά ο Φώτης;». Τουλάχιστον ο κυκλώνας Σάντι είχε φέρει τον Βαγγέλη Βενιζέλο πιο γρήγορα πίσω από την Ουάσιγκτον. Αλλά για να βρει – είναι η αλήθεια – ένα ΠΑΣΟΚ που να θυμίζει πολύ έντονα – πλημμύρες, φωτιές και συντρίμμια – την Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ.