Chicago γίνεται η Αθήνα

Η Μαρινέλλα ανεβαίνει στη σκηνή και αρχίζει να τραγουδάει χωρίς την ορχήστρα. Στο έργο θα είναι η Μάμα Μόρτον, η κλειδοκράτορας των φυλακών, η υψηλή εποπτεία της δράσης.

«Ηθελα κάτι πολύ σοβαρό στον ρόλο της Λατίφα και μια μέρα το είπα στη Μαρινέλλα. Μου απάντησε: “Γιατί, δεν σου κάνει η Μαρινέλλα”; Νόμιζα πως αστειευόταν. Της λέω: “Ναι, αλλά δεν έχουμε πολλές”. Μου απαντάει: “Αυτή η μία”. Κι έτσι έγινε. Είναι η 25η φορά απ’ το 1988 που συνεργαζόμαστε σε πολλά θεάματα, σε Μέγαρο Μουσικής, Ρεξ, Αρένα, ενώ τη σκηνοθέτησα πέρυσι στο μιούζικαλ για την ζωή της και πιστεύω πως είναι η μεγάλη σταρ της Ελλάδας», συμπληρώνει ο Φασουλής.

«Οταν είναι ο κρίκος καλός – ο σκηνοθέτης Φασουλής -, οι μικρότεροι κρίκοι διευκολύνονται. Ηθελα να παίξω, αν και ήμουν κουρασμένη από πέρυσι. Είχα όμως για φέτος την πρόταση για το ρεσιτάλ με τον Κώστα Χατζή και νωρίτερα πρόκυψε το “Σικάγο”. Το είδα θετικά. Γενικά το θέατρο μου αρέσει. Δεν είπα βέβαια ότι θα κάνω Σαίξπηρ, αλλά ένα μιούζικαλ είναι στα μέτρα μου, αφού έχει πρόζα, τραγούδι, χορό», μας λέει η Μαρινέλλα που πρωτοσυνεργάστηκε με τον Φασουλή το 1985 στις «Αδελφές Τατά» με Μοσχολιού, Βίσση, Κωνσταντίνα, Ζορμπαλά στο Ζουμ της Θεσσαλονίκης και από κει και πέρα σε δεκάδες θεάματα.

ΜΠΑΛΑΝΤΕΡ. «Νιώθω και λίγο μπαλαντέρ. Μπορώ να κάνω σόου, να πω τραγούδια, να ερμηνεύσω σε θέατρο, το θέμα είναι να αγαπάς αυτό που κάνεις, το πιστεύω πολύ. Εγώ μπορεί να έχω περάσει από εκατοντάδες πάλκα, τις σκληρές δεκαετίες του ’50-60 (κυρίως με Καζαντζίδη) αλλά πιο πριν είχα ξεκινήσει από το θέατρο. Πάντα βέβαια έχω φοβερό τρακ, δεν κάνω τίποτε σπουδαίο, έτσι νιώθω, τραγουδάω γιατί μου αρέσει. Επίσης, δεν με απασχολεί ο πρωταγωνιστικός ρόλος, πιστεύω πως δεν υπάρχουν μεγάλοι και μικροί ρόλοι, αλλά εσύ τους κάνεις μεγάλους, δεν πάω να πω ότι είμαι η Κατίνα Παξινού προς Θεού», σημειώνει η Μαρινέλλα. «Είναι στα γράδα μου ο χορός, το τραγούδι και η πρόζα. Οταν λέω χορεύω, δεν είμαι και στα Μπαλσόι, το τέμπο όμως το έχω», λέει χαμογελώντας και βγαίνει ξανά στη σκηνή.