[Φαινόμενα] Απροκάλυπτη βία πίσω από «επικοινωνιακά» παιχνίδια

^«Το σημαντικότερο πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι χάνουν την πίστη στους δημοκρατικούς θεσμούς και πιστεύουν ότι η βία ενός τραμπούκου είναι καλύτερη από τους δημοκρατικούς θεσμούς. Αυτός είναι ο κίνδυνος». Αυτή ακριβώς η φράση ήταν το φινάλε της εκπομπής του Παύλου Τσίμα «Ερευνα» που επιχείρησε να προσεγγίσει το φαινόμενο Χρυσή Αυγή. Είναι το συμπέρασμα της ερευνήτριας της βρετανικής Counterpoint Κάθριν Φιέσκι, που έχει μελετήσει διεξοδικά το φαινόμενο των ακροδεξιών κομμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη και ιδιαιτέρως της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα.

Και δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερος επίλογος για να συμπυκνώσει τον προβληματισμό από γεγονότα και μαρτυρίες που επί μία σχεδόν ώρα ξετυλίγονταν στην οθόνη, θυμίζοντας στιγμές άγριας βίας οι οποίες συνόδεψαν την πορεία αυτής της ομάδας, περιθωριακών στην αρχή και κατόπιν οργανωμένων σε κόμμα, οπαδών της «ιδεολογικής καθαρότητας» και «αρνητών κάθε αρχής της φιλελεύθερης δημοκρατίας» (Βασιλική Γεωργιάδου, καθηγήτρια Παντείου). Οπαδών της ρατσιστικής βίας, όπως άλλωστε μαρτυρούν άγρια επεισόδια εναντίον μεταναστών, αλλά πριν από αυτά, όταν ακόμη η Χρυσή Αυγή δεν έπαιρνε πάνω από μισό τοις εκατό στις εκλογές, οι επιθέσεις ήταν άγριες με θύματα Ελληνες. Τότε στόχος δεν ήταν οι μετανάστες αλλά οι αριστεροί.

Εκείνα τα θύματα, Κουσουρής το 1998 και Χρυσός το 2002, οδηγήθηκαν στο νοσοκομείο έπειτα από δολοφονικές επιθέσεις. Ο πρώτος έζησε από θαύμα. Μάρτυρες των επεισοδίων αναγνωρίζουν πρόσωπα δραστών.

Μια από τις βασικές επισημάνσεις της εκπομπής που προβληματίζουν είναι ότι η Δικαιοσύνη, όπου ενεργοποιήθηκε – γιατί υπάρχουν και περιπτώσεις αδράνειας –  επιδεικνύει ιδιαίτερη ελαστικότητα. Στην περίπτωση Κουσουρή μόνον ένας καταδικάστηκε, ο επονομαζόμενος Περίανδρος. Πλην όμως, εξαφανίστηκε επί 8 χρόνια, για να παραδοθεί τελικώς μόνος του και να εκτίσει από τα 20 χρόνια της ποινής τελικώς τα 4.

Στις περιπτώσεις αυτές προστίθενται οι ρατσιστικές επιθέσεις, που ξεκινούν από τη στιγμή που η Χρυσή Αυγή, λίγο μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, επενδύει πολιτικά στο αδιέξοδο του Αγίου Παντελεήμονα, στη γειτονιά όπου συσσωρεύονται εξαθλιωμένοι μετανάστες και εξαθλιώνεται και η ίδια. Οι ιστορίες που αφηγούνται θύματα των επιθέσεων είναι ίδιες με τις προηγούμενες. Ο δικηγόρος Βασίλης Ραχιώτης έχει ήδη αναλύσει τα χαρακτηριστικά: χτυπούν αδύναμους, πολλοί εναντίον λίγων.

«Η εκλογική επιτυχία στον Δήμο Αθηναίων θα δώσει ορατότητα στη δημόσια σφαίρα στη Χρυσή Αυγή και κάλυψη από τα μίντια» επισημαίνει η Βασιλική Γεωργιάδου. Αλλά τι είναι αυτό που θα δώσει εκλογική άνοδο στη Χρυσή Αυγή;

Για τον γάλλο ερευνητή Ιβ Καμί, του Ινστιτούτου IRIS, το γεγονός ότι, παρά την απροκάλυπτη βία που επιλέγει η Χρυσή Αυγή ως μέθοδο «επικοινωνίας», βρήκε δρόμο ώς το ελληνικό Κοινοβούλιο και μάλιστα με ποσοστό 7% αποτελεί μια παραδοξότητα. Στην υπόλοιπη Ευρώπη, όπου επίσης υπάρχουν ακροδεξιά κόμματα, κανένα από αυτά δεν θα έπαιρνε ποσοστό μεγαλύτερο του 1% αν είχε παρόμοια συμπεριφορά.

Σε αυτή την «επικοινωνιακή βία», επιμένει η Φιέσκι, που λειτουργεί προς όφελος του κόμματος το οποίο την επιλέγει αντί εναντίον του. Και εδώ, αποσπάσματα που προβάλλει η εκπομπή, από ομιλία του προέδρου Μιχαλολιάκου, καθώς υπερασπίζεται τον ναζιστικό χαιρετισμό λέγοντας «τι σημασία έχει αν αυτά τα χέρια χαιρετούν έτσι (στην οθόνη δείχνει τον χαιρετισμό), σημασία έχει ότι είναι καθαρά, δεν έχουν κλέψει», επιβεβαιώνουν την άποψη της Φιέσκι. Η επιλογή της βίας είναι ένα πολύ ισχυρό σύμβολο διαφορετικότητας, θα πει.

Οσο για να τεθεί το κόμμα της Χρυσής Αυγής εκτός νόμου ήταν κάθετη: «Λάθος. Θα γίνουν μάρτυρες, ενώ θα μοιάζει σαν να μην υπάρχει σεβασμός για το 7% που τους ψήφισε – ή πιστεύεις στη Δημοκρατία ή δεν πιστεύεις. Αρκεί να τιμωρούνται οι παράνομες πράξεις».