Τι μας έφεραν οι ξένοι

Η έλευση στην Ελλάδα του σπουδαίου Τζιοβάνι έφερε ξανά στην επιφάνεια την κουβέντα για το πόσο και πώς αξιοποιούνται οι αστέρες του παρελθόντος από τις ελληνικές ΠΑΕ.

Μια συζήτηση ατέρμονη. Ο Τζιοβάνι ήδη έλαβε την πρόταση-πρόσκληση να συνεργαστεί με τον Ολυμπιακό και να αποτελέσει ένα είδος «κατασκόπου» στη Βραζιλία. Το ίδιο σχεδιάζει να κάνει και ο ΠΑΟ με τον επίσης υπέροχο στα νιάτα του Ζιλμπέρτο Σίλβα. Η γνώση του αντικειμένου, η εμπειρία, η κοσμοθεωρία ακόμη ακόμη, πολλά μπορούν να προσφέρουν στις εγχώριες ΠΑΕ που πλέον δεν μπορούν να αποκτήσουν ανάλογου βεληνεκούς ποδοσφαιριστές. Μόνο… βετεράνους δικαιούνται να ονειρεύονται και να έχουν στις τάξεις τους.

Ο Ολυμπιακός με τον Κοβάσεβιτς πασχίζει να κάνει μια αρχή και να κερδίσει από όνομα πολύ σεβαστό στον ποδοσφαιρόκοσμο της Ευρώπης. Αλλά ο Ντάρκο με τις υποδείξεις για Κάταϊ και Γκρίμπιτς δεν παίρνει υψηλό βαθμό. Αρα, απαιτούνται πολύ περισσότερα και κυρίως μια βαθύτερη γνώση του αντικειμένου και όχι μόνο διεθνείς «άκρες».

Πάντως, ως ιδέα φαίνεται καλή. Τουλάχιστον να εξαντλούν κάθε ενδεχόμενο οι ομάδες προκειμένου να έχουν κέρδη από τέτοια συνεργασία. Η ΑΕΚ πάλεψε με το «χαρτί Σαβέφσκι», αλλά χωρίς αξιομνημόνευτα αποτελέσματα. Ο Παναθηναϊκός είχε τον Βαζέχα και τώρα βλέπει τον άλλοτε επιθετικό-πολυβόλο να δοκιμάζει την τύχη του ως προπονητής του Φωκικού.

Ο ΠΑΟΚ δεν κατάφερε τίποτα με τον Κονσεϊσάο και θα ποντάρει μελλοντικά στον Γκαρσία όταν ο αμυντικός χαφ σταματήσει το ποδόσφαιρο.

Ονόματα που τα γνωρίζουν άπαντες και έχουν «κάτι» να δώσουν. Σαφώς και με τις ιδέες τους μπορούν να προσφέρουν στις ομάδες, να αποτελέσουν τους πρεσβευτές τους σε άλλες χώρες και ηπείρους.

Με την πασιφανή προϋπόθεση πως η συνεργασία θα γίνει σε επαγγελματική βάση, δεν θα φθίνει με την πάροδο του χρόνου και κυρίως θα έχει ζουμί και αποτελέσματα.