Euro-αλαλούμστον Πράσινο Δακτύλιο

Αντιφάσεις παρατηρούνται όμως και με τον Πράσινο Δακτύλιο, ο οποίος τέθηκε σε ισχύ στην Αθήνα από τις αρχές Σεπτεμβρίου.

Η είσοδος σε αυτόν επιτρέπεται καθ’ όλο το εικοσιτετράωρο για τα μοντέλα βενζίνης και πετρελαίου, τα οποία καλύπτουν τις αντιρρυπαντικές προδιαγραφές Euro 5 (ή τη νεότερη Euro 6) και εκπέμπουν έως 140 γρ. διοξειδίου του άνθρακα ανά χιλιόμετρο. Για τα μοντέλα με εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα άνω των 140 γρ. ανά χλμ. ισχύει το γνωστό σύστημα των μονών-ζυγών στις πινακίδες κυκλοφορίας για την είσοδο στον νέο Πράσινο Δακτύλιο της Αθήνας.

Και εδώ όμως υπάρχουν διακρίσεις, αφού επιτρέπεται η απεριόριστη κυκλοφορία στον Δακτύλιο και των μοντέλων με προδιαγραφές Euro 4, εφόσον καίνε υγραέριο, φυσικό αέριο ή χρησιμοποιούν υβριδική τεχνολογία.

Απαραίτητη προϋπόθεση είναι πάντως να εκπέμπουν και αυτά το πολύ 140 γρ. διοξειδίου του άνθρακα ανά χιλιόμετρο. Με αυτή τη λογική, ένα Fiat Panda 1.1 με 54 ίππους και 119 γρ. εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα ανά χιλιόμετρο θα κυκλοφορεί στον Δακτύλιο με το σύστημα των μονών-ζυγών, απλώς και μόνο επειδή οι αντιρρυπαντικές προδιαγραφές που πληροί είναι Euro 4. Αντίθετα, ένα Toyota Auris 1.33, που εκπέμπει 136 γραμμάρια διοξειδίου του άνθρακα ανά χιλιόμετρο διαδρομής – άρα επιβαρύνει το περιβάλλον περισσότερο από το Fiat – επιτρέπεται να κυκλοφορεί χωρίς περιορισμούς στον Πράσινο Δακτύλιο, επειδή διαθέτει κινητήρα με προδιαγραφές Euro 5.

Είναι προφανής η βούληση να συνδυαστούν οι εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα με τις υπόλοιπες αντιρρυπαντικές προδιαγραφές κάθε αυτοκινήτου, όμως αυτό έρχεται σε αντίφαση με την εξαίρεση για τα υβριδικά μοντέλα και τα οχήματα υγραερίου και φυσικού αερίου τεχνολογίας Euro 4.

Να διευκρινίσουμε επίσης, όσον αφορά στα μοντέλα υγραερίου, ότι οι διατάξεις αφορούν μόνο εργοστασιακά αυτοκίνητα, στις άδειες κυκλοφορίας των οποίων αναγράφονται οι επίσημες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα σύμφωνα με τη μέθοδο μέτρησης της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αντίθετα, για όσα μοντέλα έχουν μετατραπεί σε υγραεριοκίνητα λαμβάνονται υπόψη μόνον τα εργοστασιακά στοιχεία του βενζινοκινητήρα ή του πετρελαιοκινητήρα τους, τόσο για την είσοδό τους στον Πράσινο Δακτύλιο όσο για τον καθορισμό των τελών κυκλοφορίας τους.

Ακόμη όμως και αυτά τα στοιχεία μπορεί να ξεγελούν, καθώς παρατηρούνται συχνά σημαντικές αποκλίσεις μεταξύ των εργοστασιακών μετρήσεων, οι οποίες πραγματοποιούνται σε εργαστηριακές συνθήκες, και των πραγματικών μετρήσεων κατανάλωσης κατά τις καθημερινές μας μετακινήσεις. Σε συγκριτικές δοκιμές, που έχουν δημοσιευθεί στο εξωτερικό, αυτές οι αποκλίσεις ξεπερνούσαν ακόμη και το 90%.

Ο καταναλωτής δεν πρέπει να βασίζεται μόνο στα επίσημα στοιχεία, αλλά οφείλει να ενημερώνεται από διάφορα φόρουμ για τα επίπεδα πραγματικής κατανάλωσης των μοντέλων που τον ενδιαφέρουν. Μία αρκετά αξιόπιστη ένδειξη παρέχουν τα λεγόμενα οικονομόμετρα, όπως ονομάζονται τα όργανα στο κόκπιτ τα οποία δείχνουν τη στιγμιαία και τη μέση κατανάλωση καυσίμου του αυτοκινήτου που οδηγούμε.