Το τρέξιμο που λείπει

Τα σφάλματα εντοπίζονται στις επιτυχίες, αρκεί η μέθη της νίκης να μην τυφλώνει τους αρμοδίους. Γιατί οι έξι βαθμοί κόντρα στη Λετονία και τη Λιθουανία έκρυψαν τα προβλήματα της Εθνικής κάτω από το χαλάκι.

Ας είμαστε ρεαλιστές: η Εθνική του Σάντος δεν διαθέτει τις προσωπικότητες του παρελθόντος. Είναι, ωστόσο, μια ομάδα συμπαγής, ένα ομοιογενές σύνολο, με κεντρικούς μπακ που έχουν αποκτήσει ξεχωριστή εμπειρία από τη συμμετοχή τους στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Τι στερείται η ομάδα μας; Πνευμόνια στο κέντρο. Ψάχνοντας για νέους ήρωες, ανάγουμε σε μείζον θέμα το πότε θα φτάσει τις 121 συμμετοχές ο Καραγκούνης και αν ξεπεράσει με το ρεκόρ αυτό τον Ζαγοράκη. Αλλά ο Καραγκούνης, συμπαθής  σε όλους και κοινά αποδεκτός, δεν έχει τον ρυθμό και μόλις τώρα άρχισε να παίρνει συμμετοχές στη Φούλαμ. Οσο για τον άλλο διόσκουρο στη γραμμή των χαφ, τον Κατσουράνη, με δυσκολία βρίσκουμε κάποιες σωστές του πάσες στο κρίσιμο ραντεβού με τη Βοσνία. Ο Κατσουράνης, στα 33 του, μοιάζει πιο στατικός από ποτέ και η έλλειψη αγώνων θα τον κυνηγά – εκτός κι αν ο Σάντος θέλει να βάλει στοίχημα με τον εαυτό του ότι θα τον φέρει σε φόρμα, μολονότι ο παίκτης θα είναι ανενεργός. Ο δε Τζιόλης, καλός για σουτ, ωραίο παράστημα, αλλά ο άνθρωπος δεν μπορεί να μαρκάρει επαρκώς.

Συμπέρασμα: ενόψει της δύσκολης συνέχειας, δύο είναι οι λύσεις. Είτε γίνεται γερό «μακιγιάζ» των μειονεκτημάτων με τοποθέτηση του Κατσουράνη στην άμυνα και με ταυτόχρονη αλλαγή ρόλων, είτε μπαίνουν παίκτες με αντοχές στην ενδεκάδα. Και με έφεση στο γκολ, όπως ο Μήτρογλου. Καλό το σύστημα, ορθό το πλάνο και η ανάγνωση των αντιπάλων, οι προκρίσεις όμως έρχονται με πάθος, αφοσίωση και αέναη προσπάθεια.

Με δουλειά συνόλου όλα γίνονται. Εστω και αν οι συνεχείς θλάσεις και οι μυϊκοί τραυματισμοί αποδεικνύουν πως η φυσική κατάσταση ορισμένων δεν βρίσκεται σε τοπ επίπεδο και η κούραση έχει χτυπήσει για τα καλά την πόρτα της πρώην πρωταθλήτριας Ευρώπης.