Ενα φάντασμα στοιχειώνει τον Ζαρντίμ

Η εικόνα των ομάδων που έχει κοουτσάρει στο παρελθόν – και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες κατάφερε ό,τι κατάφερε – είναι το δεύτερο ασφαλέστερο κριτήριο επιλογής προπονητή. Το πρώτο βεβαίως είναι η προηγούμενη δουλειά του στην ίδια την ομάδα που ψάχνει καπετάνιο, όμως αυτές οι βεβαιότητες σπανίως προσφέρονται στο ποδόσφαιρο. Αν του Μαρινάκη του συνέβαινε για δεύτερη φορά μέσα σε δύο χρόνια, η Τύχη θα είχε ανθρώπινη μορφή: του Σάββα Θεοδωρίδη.

Ο Λεονάρντο Ζαρντίμ που προτιμήθηκε για τη θέση του Βαλβέρδε μπορεί να είναι καλός προπονητής ή να μην είναι, να μακροημερεύσει στον Πειραιά ή να μην προλάβει να τον δει στολισμένο για τα Χριστούγεννα, αλλά ένα είναι βέβαιο: ότι από το στυλ ποδοσφαίρου που διδάσκει μέχρι την εμφάνιση, τον λόγο, τη νοοτροπία και τη συμπεριφορά, σχεδόν σε τίποτα δεν μοιάζει με τον προκάτοχό του. Τώρα το ανακαλύψαμε;

Αν το καλοκαίρι ο Ολυμπιακός έψαχνε για ένα πιστό αντίγραφο του Βαλβέρδε, όπως γραφόταν και λεγόταν, αυτό υπήρχε – μεταξύ άλλων – και λεγόταν Ουνάι Εμερι. Μόνο που είχε σηκώσει μύτη και ζητούσε 2,5 εκατ. ευρώ τον χρόνο – δηλαδή 700 χιλιάρικα περισσότερα από όσα έπαιρνε ο αυθεντικός! Φαντάζομαι ότι ανάλογες απαιτήσεις είχε και για μεταγραφές. Οπότε, επειδή ζούμε στην εποχή του μέρμηγκα και όλοι βλέπουμε πώς κατάντησαν οι τζίτζικες των περασμένων ετών, ο Ολυμπιακός σοφά τον άφησε να πάει στην ευχή. Η ευχή ήταν η Σπαρτάκ Μόσχας, η οποία μέχρι στιγμής στο Champions League έχει κάνει ακριβώς ό,τι και ο φετινός Ολυμπιακός (δυο τρύπες στο νερό), όμως χάσει – κερδίσει παίζει περίπου όπως ο περυσινός Ολυμπιακός: επιθετικά, ορμητικά και τσαμπουκαλεμένα. Τον περασμένο μήνα έβγαλε τ’ άντερα της Μπαρτσελόνα μέσα στο σπίτι της μέχρι να λυγίσει (3-2).

Αν πάλι ο Ολυμπιακός έψαχνε για έναν εργατικό, φιλόδοξο και σχετικά φθηνό προπονητή που έχει μάθει να κατασκευάζει ομάδες χωρίς να ζητάει να του πάρουν «τη μάνα του και τον πατέρα του», που παλεύει για το καλύτερο σε όλα τα ματς με όποια «εργαλεία» διαθέτει, ο Ζαρντίμ είναι ακριβώς αυτό: με τον… Ατρόμητο της Πορτογαλίας πήγε να αρπάξει τον τίτλο από τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό της Πορτογαλίας. Γι’ αυτό τον λατρεύουν οι οπαδοί της Μπράγκα – κι όχι επειδή τους έφυγε το καφάσι από τη φοβερή μπάλα που είδαν επί των ημερών του.

Το πρόβλημα όπως το καταλαβαίνω είναι αυτή η τεράστια παρεξήγηση: εκεί που οι Γαύροι περίμεναν έναν απόστολο του Βαλβέρδε ο οποίος θα κήρυττε στην ομάδα τον λόγο του Κυρίου του, έσκασε μύτη ένας κανονικός προπονητής που δεν ήρθε για φωτοτυπικό, αλλά για να δημιουργήσει κάτι δικό του. Και επειδή αυτό που αρχίζει να διαμορφώνεται δεν μοιάζει με την ομάδα που παρέδωσε ο Βαλβέρδε, οι οπαδοί ξεφώνισαν προπονητή και παίκτες έπειτα από την έκτη νίκη σε έξι ματς!

Μισό λεπτό, όμως. Αυτό το ποδόσφαιρο έπαιζαν πάντα οι ομάδες τού Ζαρντίμ. Αν δεν αρέσει, γιατί τον φέραμε; Για να του ζητάμε πράγματα που δεν έχει ξανακάνει; Επειτα, είναι ανόητο να συγκρίνουμε αυτό που πέτυχε ένας προπονητής τη δεύτερη σεζόν της δεύτερης θητείας του με εκείνο που μόλις άρχισε να φτιάχνει ένας άλλος. Και τέλος, κρίνουμε δύο προπονητές με την εσφαλμένη παραδοχή ότι έχουν στα χέρια τους την ίδια ομάδα, όμως από τον περυσινό Ολυμπιακό λείπουν σήμερα πέντε βασικότατα στελέχη του: ο αρχισκόρερ του (Μιραλάς), ο Ορμπάιθ, ο Μαρκάνο και το καλύτερο δίδυμο κεντρικών αμυντικών που είχε ποτέ (Μέλμπεργκ και Αβραάμ).

Εκτός από χρόνο, ο Πορτογάλος χρειάζεται να του πουν ξεκάθαρα τι περιμένουν απ’ αυτόν – και να το πουν και στον κόσμο: μια ομάδα φουλ επιθετική, κι ας χάνει πού και πού; Μια ομάδα που θα κερδίζει παντού πάση θυσία; Μια ομάδα φιλόδοξη στην Ευρώπη; Μια ομάδα «ελληνική» που θα αναδείξει ταλέντα; Διαφορετικά θα τον αφήσουν να παλεύει με το φάντασμα του Βαλβέρδε. Μπορεί ποτέ να νικήσεις ένα φάντασμα;