Για τη μεταφορά των παιδιών στα μουσικά σχολεία

Από το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Γονέων Μουσικού Σχολείου Αλίμου λάβαμε επιστολή με αφορμή άρθρο της Ρούλας Γεωργακοπούλου στους «Προβολείς»: «Αν έχετε παιδιά, είμαστε βέβαιοι ότι φροντίζετε, στο πλαίσιο των δυνατοτήτων σας, να κάνετε ό,τι περνάει από το χέρι σας για να έχουν μία εκπαίδευση ευρεία, που θα τους ανοίγει ορίζοντες και θα τα ωθεί να αναπτύξουν τις ιδιαίτερες δεξιότητές τους. Αυτό κάναμε εμείς στρεφόμενοι προς τον θεσμό των δημόσιων μουσικών σχολείων.
Αν έχετε αναγκασθεί ποτέ να ξεκινήσετε νωρίς το πρωί για να χτυπήσετε εγκαίρως κάρτα στη δουλειά σας, προφανώς και θα ξέρετε ότι αυτό σας στερεί εντελώς τη δυνατότητα να μεταφέρετε το παιδί σας στο σχολείο.
Αν έχετε κυκλοφορήσει με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, είναι βέβαιο ότι γνωρίζετε πως η μετακίνηση ακόμη και μεταξύ όμορων δήμων μπορεί να είναι μία χρονοβόρα και εξαντλητική, έως και επικίνδυνη για τα μικρότερα παιδιά, περιπέτεια. Θα το δεχόσασταν αυτό για τα παιδιά σας;
Ο αιρετικός λόγος, ο λόγος κόντρα στο ρεύμα, είναι ευπρόσδεκτος και πολύτιμος για τον δημόσιο διάλογο, υπό μία προϋπόθεση: να είναι αξιόπιστος.
Υπό την προϋπόθεση δηλαδή ότι αυτός που τον εκφέρει είναι σε θέση να βγει από τον μικρόκοσμό του και ικανός και πρόθυμος να βάλει τον εαυτό του στη θέση ανθρώπων με τελείως διαφορετικές καταβολές, τελείως διαφορετικές ζωές».

Η απάντηση της Ρούλας Γεωργακοπούλου

Φαίνεται ότι η προτροπή για πρωτοβουλία και αυτενέργεια τράκαρε πάνω σε ένα «Καγιέν» και οι προθέσεις της έγιναν θρύψαλα. Κι όμως «και μες στο Ιμπιζα μπορεί να συμβεί» όπως έλεγε ένα παλιό (κακό) πλην διδακτικό τραγουδάκι. Προτού φτάσουμε όμως όλοι στον φαναρτζή (διδάσκοντες, διδασκόμενοι, αρθρογράφοι, υπουργεία, οδηγοί  πούλμαν και η χώρα ολόκληρη) θα μπορούσαν να αναληφθούν κάποιες πρωτοβουλίες που θα έδιναν μερική έστω λύση στο πρόβλημα. Προσωπικά μου είναι αδύνατον να φανταστώ ότι καλλιτεχνικοί θεσμοί όπως  η Λυρική ή το Μέγαρο Μουσικής ή η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών ή το Εθνικό Θέατρο θα έλεγαν όχι σε μία (ή και δυο ή και τρεις) συναυλία από τους μαθητές των μουσικών σχολείων ώστε να εξοικονομηθούν κάποιοι πόροι για τη μεταφορά των παιδιών στα ακροβολισμένα  διδακτήρια. Ενας λόγος παραπάνω που για τους νέους καλλιτέχνες μια τέτοιου χαρακτήρα σκηνική εμπειρία θα ήταν απείρως πιο συναρπαστική και ψυχικά ωφέλιμη κι από την πιο μαζική έκθεση προεφήβων στους συμβολισμούς της Πλατείας Συντάγματος.

Κρίμα που τα αυτιστικά, τα τετραπληγικά, τα ψυχωτικά, τα κακοποιημένα και τα παιδιά με βαριές ψυχικές ή αιματολογικές νόσους δεν έχουν καμία παρόμοια εναλλακτική τώρα που λόγω της κρίσης κλείνουν ένα-ένα τα κέντρα εκπαίδευσης και μέριμνας. Γι’ αυτά τα τελευταία, το κράτος θα έπρεπε να κόψει τον λαιμό του κι εγώ τον δικό μου. Κατά τα άλλα, κρίμα σ’  εμάς που παρά το ανήκεστον των δημοσιονομικών της χώρας δεν μάθαμε ακόμη να ιεραρχούμε. Με πληροφορούν ότι αρκετοί σύλλογοι γονέων δημόσιων δημοτικών σχολείων της μείζονος περιοχής πρωτευούσης, μεταξύ των οποίων και το 9ο Δημόσιο Δημοτικό Σχολείο Αγίας Παρασκευής, πληρώνουν από το υστέρημά τους τα κόμιστρα για το σχολικό των παιδιών τους. Αυτοί χαλάνε την πιάτσα.