Ακόμη τούτο το φθινόπωρο, ραγιάδες…

Επειτα από τρία φρικτά χρόνια – και ποιος ξέρει πόσα ακόμα; – ήταν μία εβδομάδα θαυμάτων. Ποιος ξέρει πόσο ακόμη γιατί η Βρετανία, ας πούμε, πάει για μακρο-λιτότητα. Ο δικός τους Στουρνάρας, απόφοιτος κι αυτός της Οξφόρδης, ο υπουργός Οικονομικών Τζορτζ Οσμπορν προσπαθεί να περάσει το μήνυμα στην κοινή γνώμη ότι «πρέπει να κρατήσουμε πορεία για να νικήσουμε…» Ολα αυτά όταν δεν υπάρχει σοβαρός οικονομολόγος, από τον Πολ Κρούγκμαν και τον Τζόζεφ Στίγκλιτς ως τον Γάλλο Ντανιέλ Κοέν, που να μην επιμένει ότι η λιτότητα καταστρέφει κι ότι καμία οικονομία δεν βγήκε από κρίση απλώς και μόνο χάρη σε αυτήν.

Πίσω στην εβδομάδα θαυμάτων, αυτή δεν έχει να κάνει μόνο με τις ώρες που πέρασε στην Αθήνα η Ανγκελα Μέρκελ. Αλλά και με όσα συζητήθηκαν πίσω από κλειστές πόρτες στον άξονα Αθηνών – Βρυξελλών, όπου έγινε τη Δευτέρα το Eurogroup. Μάλιστα, από πλευράς ουσίας, η συνάντηση των υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης ήταν πιο σημαντική από την επίσκεψη της Καγκελαρίου στην Αθήνα. Διαπίστωση πρώτη: τα λεφτά θα τα πάρουμε – και γι’ αυτό θέλουν ορισμένοι, Βόρειοι κυρίως, να μας βγάλουν το λάδι. Διαπίστωση δεύτερη: η Ελλαδίτσα οδεύει προς πρωτογενές πλεόνασμα το 2013. Κι αυτό αλλάζει σιγά-σιγά τα διαπραγματευτικά δεδομένα της θέσης μας. Αν βγάζεις όσα ξοδεύεις, εξαιρουμένων των τόκων, στέκεσαι αλλιώς και κοιτάς αλλιώς και την κατάστασή σου και τους δανειστές σου. Διαπίστωση τρίτη: πάμε για επιμήκυνση – είναι κάτι που συζητείται ήδη ατύπως, όπως είχε γίνει και με την αναδιάρθρωση – κι αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστούν περισσότερα λεφτά. Αυτά, κακά τα ψέματα, είναι οι μεγάλοι της Ευρώπης και ιδίως οι Γερμανοί που θα μας τα δώσουν. Κάτι που εξηγεί την γκρίνια του Σόιμπλε στις Βρυξέλλες, ενώ στην Αθήνα η Καγκελάριος έσκασε μερικά χαμογελάκια στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις.

Εκεί πάμε εμείς. Η Ευρώπη, πάλι, πάει σούμπιτη σε δύο μεσαίες ή μεγάλες κρίσεις. Η πιο προφανής κρίση είναι η Ισπανία. Οχι πριν, αλλά το πιθανότερο μετά τη Σύνοδο Κορυφής ο Μαριάνο Ραχόι θα ζητήσει βοήθεια κι εκεί τα είπα-ξείπα των Γερμανών για το αν θα δώσει το ESM χρήματα για την ανακεφαλαιοποίηση των ισπανικών τραπεζών – και πόσα! – θα λάβουν ένα τέλος. Η άλλη κρίση είναι η διάθεση των Βρετανών να ζητήσουν να υπάρχουν δύο κοινοτικοί προϋπολογισμοί. Ενας για την ευρωζώνη κι ένας άλλος ξεχωριστός. Το Λονδίνο φαίνεται να πρόκειται να παίξει πάλι το παιχνίδι του βέτο αν δεν αναλάβουν τη βρωμοδουλειά ξανά τίποτε Πολωνοί ή Τσέχοι.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Οτι η ισορροπία ακόμη δεν έχει βρεθεί. Αλλά ότι τα στοιχεία που ενδεχομένως θα τη συνθέσουν άρχισαν σιγά-σιγά να εμφανίζονται στο οπτικό μας πεδίο. Ακόμη ετούτο το φθινόπωρο, ραγιάδες της κρίσης…