Θα βοηθήσει η θυσία του «Κατσούρ»;

«Εχω παράπονα και από δυο – τρεις άλλους παίκτες, αλλά δεν είναι της στιγμής να το συζητήσουμε», είπε ο Γιάννης Αλαφούζος στους ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού ανακοινώνοντάς τους ότι μας τελείωσε ο Κώστας Κατσουράνης. Το γιατί ήταν της στιγμής να «σφουγγαρίσει» τον μοναδικό παίκτη που μπορεί να δώσει μια μπαλιά της προκοπής στον φετινό Παναθηναϊκό, αλλά δεν ήταν να στείλει σπίτι τους και τους δυο – τρεις άλλους, μπορεί να απαντηθεί με δύο τρόπους:

Α. Οι δυο – τρεις άλλοι είναι ο Μπουμσόνγκ, ο Σπυρόπουλος και ο Χριστοδουλόπουλος και ο πρόεδρος άρχισε από τον Κατσουράνη επειδή σκοπεύει να τους φάει όλους με αλφαβητική σειρά.

Β. Το «δυο – τρεις άλλοι» ειπώθηκε για να σφίξουν οι κώλοι.

Θα πω το Β. Κι αν αυτοί οι δυο – τρεις άλλοι δεν κατονομάζονται, είναι ακριβώς για να σφίξουν όλοι οι κώλοι και όχι μόνο δυο – τρεις: να σκέφτεται ο κάθε παίκτης ότι μπορεί να έχει την τύχη του αρχηγού και να μπαίνει στο γήπεδο με το μαχαίρι στα δόντια.

Η πρόκληση ενός σοκ είναι η μοναδική γνωστή θεραπεία όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά σε μια ομάδα. Συνήθως την πληρώνει ο προπονητής επειδή είναι το πιο οικονομικό και βολικό θύμα. Οικονομικό γιατί κοστίζει λιγότερο να δώσεις μία αποζημίωση από το να τα σκάσεις στους δυο – τρεις ή περισσότερους ποδοσφαιριστές που δεν τσουλάνε. Και βολικό επειδή οι οπαδοί σπάνια θα αντιδράσουν, αφού στις ήττες πάντα υπάρχει κάποιος που «θα κέρδιζε το ματς αν ο άσχετος δεν τον είχε αφήσει στον πάγκο».

Στην περίπτωση του Παναθηναϊκού, ο Κατσουράνης δεν ήταν απλώς βολικό θύμα αλλά το ιδανικό. Από τη στιγμή που δεν μπορούσε να φύγει ο Φερέιρα, τον οποίο εκτός από τον πρόεδρο έχουν περί πολλού και οι οργανωμένοι, έπρεπε να φαγωθεί ένας παίκτης. Που, βεβαίως, δεν είχε νόημα να είναι ο Μπαρμπαρούσης ή ο Χουχούμης, αλλά κάποιο μεγάλο όνομα ώστε να φανεί ότι η διοίκηση τα έχει και της κρέμονται. Από τους αρκετούς (και όχι μόνο δυο – τρεις) βασικούς που είναι για κλωτσιές από την αρχή της σεζόν, ο Κατσουράνης συγκέντρωνε τρία επιπλέον προσόντα: το είχε ρίξει στην παλαβή, πρόσφατα είχε κράξει τον προπονητή (εμμέσως πλην σαφώς) και αν δεν χάλαγε το κλίμα στα αποδυτήρια, όπως τον κατηγόρησαν, χάλαγε οπωσδήποτε το κέφι του λογιστή της ΠΑΕ με τις εξαιρετικά υψηλές αποδοχές του. Και για επιχειρηματίες σαν τον Αλαφούζο ο λογιστής είναι περίπου ό,τι ο πνευματικός για τον Αγγελο Αναστασιάδη.

Με το σχόλασμα του αρχηγού της ομάδας και της Εθνικής, ο Αλαφούζος ήθελε να στείλει το μήνυμα ότι η ΠΑΕ δεν ανήκει στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και ότι κανένας στα αποδυτήρια δεν θα πρέπει να νιώθει ασφαλής αν δεν κάνει σωστά τη δουλειά του. Μόνο που το πώς ακριβώς θα λειτουργήσουν αυτά τα κόλπα στους ποδοσφαιριστές μεσοπρόθεσμα δεν μπορεί να το προβλέψει ούτε ο γέρων «Παστίτσιος». Διότι συνήθως ο φόβος δεν διαρκεί πολύ και το ξεπέρασμά του συνοδεύεται από την απώλεια του σεβασμού προς εκείνους που τα χρησιμοποιούν. Το βιβλίο του Αντώνη Νικοπολίδη περιγράφει θαυμάσια πώς οι παίκτες αντιδρούν απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές – και την ψυχοσύνθεσή τους ελάχιστοι άνθρωποι μπορούν να τη γνωρίζουν τόσο καλά όσο ο συγγραφέας του.

Ο Κατσουράνης δεν ήταν η πιο αγαπητή φιγούρα στην Παιανία, αλλά στο ποδόσφαιρο συμβαίνει ό,τι και στο σχολείο: οι μαθητές στραβώνουν άσχημα όταν βλέπουν τον δάσκαλο να παίρνει τον συμμαθητή τους από το αυτί και να τον πηγαίνει στον διευθυντή για να τον αποβάλει, ακόμη κι αν πρόκειται για το μεγαλύτερο καθίκι της τάξης. Πολύ περισσότερο αν ο συγκεκριμένος μαθητής υπήρξε πέρυσι το αγαπημένο παιδί του δασκάλου.

Το πιο ανησυχητικό για τον Παναθηναϊκό είναι ότι συνεχίζει να ξεφορτώνεται τους παίκτες – προσωπικότητες και να στρέφεται σε υπαλλήλους που θα τρέχουν πολύ, θα πληρώνονται λίγο και θα μιλάνε ελάχιστα, ταγμένοι στην αυθεντία του Φερέιρα. Εταιρείες που πρόκοψαν έτσι ξέρω πολλές, αλλά ομάδα δεν μου ‘ρχεται στο μυαλό.