Πολιτισμός του κοστουμιού και της ρόμπας

Είναι ζήτημα (εγχώριου) πολιτισμού. Πολιτικού. Και πολιτισμού στον δημόσιο λόγο. Οταν φτάνει στη Βουλή αλλά και στον δημόσιο πολιτικό χώρο να αναμειγνύονται κοστούμια, ρόμπες, παντελόνια, γλειψίματα και κόντρες σε μια επίδειξη δημόσιας ελαφρότητας (μα πολύ… ελαφρότητας) του είναι και του πολιτικώς είναι και φαίνεσθαι, κάτι δεν πάει καλά με τον εκ-πολιτισμό μας.

Οταν δε μια – υποτίθεται – χυδαία ανταλλαγή εκφράσεων «πεζοδρομίου» μεταξύ πολιτικών, αλλά και μεταξύ πολιτικών και μεγαλοπαραγόντων αναπαράγεται σε «ενημερωτικά» μπλογκ και κανάλια με μεγάλη ευκολία και ακόμη μεγαλύτερη ελαφρότητα, δίχως διασταύρωση της αλήθειας, ο ήδη πληγωμένος πολιτισμός του λόγου φτάνει να πνέει τα λοίσθια. Από τη μια τα «γλειψίματα» μεγαλοπαραγόντων που παρεξηγούνται σε επίπεδο… λαχαναγοράς (και ας διαψεύδουν κατηγορηματικά το χυδαίον της παρεκτροπής οι πρωταγωνιστές), από την άλλη το γδύσιμο από το κοστούμι που ξεκινάει από το παντελόνι (και καλό είναι αυτό να συμβαίνει «τοίχο, τοίχο», σύμφωνα με άλλο σεξουαλικό «φαλλοκρατικό» υπονοούμενο που έρχεται να προστεθεί στην αρχική φραστική παρεκτροπή πολιτικού), περιμένει κανείς ότι με όλο αυτό ο δημόσιος λόγος πολιτικών και μεγαλοπαραγόντων θα φτάσει σύντομα σε επίπεδα… λουτροκαμπινέ.

Δεν θα έπρεπε κάποιοι που σπεύδουν να τα αναπαραγάγουν ελαφρά τη καρδία και τη συνειδήσει, υπερβάλλοντας επί τα χείρω – και τα πιο… λαχαναγορίστικα -, να κρατήσουν κάποτε τα μπόσικα; Οχι για να διατηρήσουν τα προσχήματα (αυτά έχουν χαθεί προ πολλού). Για να σώσουν τον βαριά λαβωμένο πολιτισμό μας, του πολιτικού, δημόσιου λόγου!