Στη μακρινή Ουκρανία βρήκε τη ζεστασιά

Συνήθως τα αποδημητικά πουλιά μόλις πιάσει το κρύο πετούν προς τα πιο ζεστά μέρη, μέχρι να περάσει ο δύσκολος χειμώνας.

Ο Βασίλης Φραγκιάς στα 51 του χρόνια και έπειτα από μια εξαιρετική πορεία στις πιο ζεστές άκρες της Μεσογείου (Κύπρος και Ρόδος) έκανε την αντίθετη διαδρομή, πηγαίνοντας στο πολύ κρύο, αν και όπως λέει: «Ακόμη είμαστε με κοντομάνικα και σορτσάκια, αλλά μας είπαν πως θα ξυπνήσουμε κάποιο πρωί και θα είναι το σπίτι καλυμμένο από χιόνι»!

Ο λόγος που επέλεξε να μετακομίσει στο μακρινό Ντνιπροντζερζίνσκ της Ουκρανίας για να κοουτσάρει την Ντνίπρο Αζότ (στόχος να μπει στην οκτάδα) ήταν: «Η αξιοπρέπεια. Επειτα από τόσα χρόνια δουλειάς έχεις το δικαίωμα να διεκδικήσεις να δουλεύεις με αξιοπρέπεια και κάτι τέτοιο ήταν σχεδόν αδύνατον να συμβεί στην Ελλάδα. Είπα λοιπόν να κάνω αυτό το βήμα και ειλικρινά δεν το έχω μετανιώσει, αφού πρόκειται για συναρπαστική εμπειρία» λέει στην «ΟΜΑΔΑ» ο έμπειρος τεχνικός, που πέρυσι διεκδίκησε τον τίτλο του προπονητή της χρονιάς για την εκπληκτική πορεία και την 4η θέση με τον Κολοσσό Ρόδου, χάνοντας τελικά από τον Ντούσαν Ιβκοβιτς που τα πήρε όλα και έφυγε (κυριολεκτικά)…

Αντί όμως να εξαργυρώσει αυτή τη χρονιά με ένα καλό συμβόλαιο ή αν θέλετε με μια σίγουρη δουλειά, προτίμησε να… μεταναστεύσει, αφού έβλεπε το μέλλον:

«Η κατάσταση είναι ζοφερή και πικρή. Δεν υπήρχε προοπτική και κυρίως δυνατότητα να δουλέψεις αξιοπρεπώς στη χώρα σου και όταν παρουσιάστηκε αυτή η ευκαιρία δεν το σκέφτηκα καθόλου. Η μάλλον, για να είμαι ειλικρινής, με προβλημάτισε η απόσταση από την οικογένεια. Αλλά τα συζητήσαμε και κρίναμε από κοινού με τη σύζυγό μου πως σε μια τέτοια περίσταση δεν έπρεπε να χαθεί η ευκαιρία».

Στην Ελλάδα πέρυσι πολλές φορές κάποιοι προπονητές χρειάζονταν να… τσοντάρουν ακόμα και για μικροέξοδα των παικτών τους, αν και συγκριτικά ο Βασίλης Φραγκιάς ήταν από τους τυχερούς στον Κολοσσό Ρόδου, όπου τα προβλήματα δεν ήταν τόσο μεγάλα όσο σε άλλες ομάδες. Ακόμα και έτσι όμως η σύγκριση με τη μακρινή Ουκρανία δείχνει τη «γύμνια» που έχει περιβάλει πλέον τον ελληνικό αθλητισμό και όχι μόνο.

«Με το που πάτησα το πόδι μου στην πόλη με περίμεναν με το κλειδί στο χέρι για ένα πολυτελέστατο διαμέρισμα, είχε ήδη κατατεθεί στον λογαριασμό μου η προκαταβολή του μισθού μου και το σπίτι ήταν φουλ εξοπλισμένο τεχνολογικά (δορυφορική, Ιντερνετ κ.λπ.). Ευτυχώς γιατί χωρίς το Skype θα είχαμε… τρελαθεί», μας λέει.

Το μεγάλο πρόβλημα είναι η γλώσσα και οι τεράστιες αποστάσεις.

«Πάμε να παίξουμε σε πόλεις που απέχουν 2.000-3.000 χιλιόμετρα και γι’ αυτό μένουμε σε εκείνη την περιοχή και δίνουμε 2-3 παιχνίδια! Δυστυχώς κανείς δεν μιλάει αγγλικά και εγώ μαθαίνω ρωσικά, τα οποία γνωρίζουν όλοι. Για να ζητήσω ένα κοτόπουλο στο σουπερμάρκετ πρέπει να κάνω ότι… πετάω. Μιλάς τη νοηματική».

Ευτυχώς έχει έλληνα συνεργάτη (Γιώργος Μπιτσάνης) και πέντε Αμερικανούς, οπότε έχει κάποιους να μιλήσει. Η ομάδα του, με 1,5 εκατ. ευρώ μπάτζετ, έχει από τα χαμηλότερα στην κατηγορία! Ενα ποσό που θα την έκανε με διαφορά 3η ομάδα στην Ελλάδα.

Το 98% του πληθυσμού στη βιομηχανική αυτή πόλη ζει πολύ δύσκολα, με 300 δολάρια μισθό, αλλά στο μπάσκετ δεν έχουν τέτοια προβλήματα.