Τούς χώρισε (και) η κληρονομιά του ΕΑΜ

Μετωπική σύγκρουση ΣΥΡΙΖΑ – ΚΚΕ με φόντο την επέτειο των 71 χρόνων από την ίδρυση του ΕΑΜ προκλήθηκε χθες όταν η Κουμουνδούρου ανακοίνωσε με αφορμή την επέτειο ότι οι αξίες της λαϊκής συμμετοχής, της αλληλεγγύης και της κοινωνικής χειραφέτησης είναι σήμερα το ίδιο πολύτιμες με τότε, καλώντας επί της ουσίας σε ένα νέο ΕΑΜ.

Λίγη ώρα μετά, από το γραφείο Τύπου του Περισσού ήρθε η αιχμηρή απάντηση μέσα από την ομιλία του γραμματέα της ΚΝΕ Θοδωρή Χιώνη, ο οποίος, αφού υπενθύμιζε την ιστορική σύνδεση του ΕΑΜ με την αντίσταση και το ΚΚΕ, σφυροκοπούσε τον ΣΥΡΙΖΑ «που διαστρεβλώνει τα σωστά και τα λάθος από την πείρα της ΕΑΜικής αντίστασης».

Στήν ανακοίνωσή του ο ΣΥΡΙΖΑ – πολλά κορυφαία στελέχη του οποίου προέρχονται από το ΚΚΕ, ενώ ο ίδιος ο επικεφαλής του Αλέξης Τσίπρας από την ΚΝΕ – καταλήγει με την διαπίστωση ότι «τα λόγια «του Δημήτρη Γληνού: «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ» θα μπορούσαν να έχουν γραφτεί και σήμερα», «…ο αγώνας αρχίζει από την καθημερινή πάλη για το ψωμί, για τα συσσίτια, τα μεροκάματα, τα φάρμακα, ενάντια στην εξαθλίωση του λαού και τη λιμοκτονία του».

Ταυτόχρονα η Κουμουνδούρου επιχειρεί να συνδέσει τους αγώνες του ΕΑΜ με τους «αγανακτισμένους» λέγοντας «το ΕΑΜ οργάνωσε την πάλη του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια της Κατοχής, εμπνέοντος και τις επόμενες γενιές και μπολιάζοντας τη συλλογική μνήμη των κοινωνικών αγώνων με τις αξίες της ελευθερίας, της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης».

Η απάντηση από τον επικεφαλής της ΚΝΕ ήταν σε σκληρούς τόνους:«Οι δυνάμεις που καλούσαν πριν σε ”ενότητα της Αριστεράς” που μίλησαν και για νέο ΕΑΜ προκλητικά στοχεύουν στο συναίσθημα. Προβάλλουν έναν ήπιο ρεαλιστικό όπως λένε τρόπο για να απαλλαγεί ο λαός από τη βαρβαρότητα, μια άλλη διαπραγμάτευση στην ΕΕ, ένα άλλο σχέδιο με τα μονοπώλια παρόντα. Επιδιώκουν με μια εκλογική έφοδο να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη, ενώ μήνα με τον μήνα δίνουν εξετάσεις στην άρχουσα τάξη ότι μπορούν να διαχειριστούν το σύστημα».

«Ο ΣΥΡΙΖΑ – συνέχισε – λέει να σκεφτούμε άλλες μορφές πέρα από την απεργία, διότι χάνεται το μεροκάματο, δηλαδή όχι σύγκρουση στον τόπο δουλειάς. Στο όνομα του μικρότερου κακού συμβιβάζονται με χαμηλότερους μισθούς που τους υπογράφουν και τολμάν να μιλάνε για νέο ΕΑΜ όταν οι απεργιακές κινητοποιήσεις επί Κατοχής δεν είχαν για θυσία το μεροκάματο αλλά την ίδια τη ζωή».

Στον επίλογό του ο Θοδωρής Χιώνης – με το βλέμμα πια σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα – υπογράμμισε ότι «η πάλη, ο αγώνας για μια καλύτερη ζωή θα είναι σκληρή. Με θυσίες που θα φέρουν αποτέλεσμα κι αυτές δεν είναι οι θυσίες της υποταγής. Ούτε συναντήσεις σε πλατείες και δίκτυα εξοικείωσης με τη φτώχεια, ούτε εκλογικός περίπατος για μια άλλη κυβέρνηση χωρίς ρήξη με την ΕΕ και την κυριαρχία των μονοπωλίων. Τόλμη και ηρωισμός. Οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί αλλά μπορούν να αλλάξουν και θα αλλάξουν. Τους τίμιους αγωνιστές, τους κομμουνιστές θα προσπαθούν ακόμα περισσότερο να μας ζορίσουν, να μας πολεμάνε εργοδότες, κυβέρνηση, οπορτουνιστές, κρατικοί και άλλοι μηχανισμοί. Οι κομμουνιστές όμως δεν είμαστε εύκολη υπόθεση για κανέναν».