«Το κύτταρο του γράφοντος Νενέκους δεν υπομένει»

Τρία σημεία που αξίζει να επισημανθούν

«Ο διορισμός ενός ή μιας μετακλητού υπαλλήλου είναι ο ορισμός της οικογενειοκρατίας;» αναρωτιέται ο Βύρων Πολύδωρας στην μπροσούρα «Κατά κηνσόρων», και απαντά μόνος του: «Ωραίο, έστω και “γκροτέσκο” τέχνασμα αποπροσανατολισμού! Για να ξεχάσουμε έτσι τους κοτζαμπάσηδες και τους Νενέκους και τους αιώνιους δωσίλογους που είναι καλοκαθισμένοι και αμετακίνητοι στον σβέρκο μας!». Σπουδαίο ρητορικό τέχνασμα. Το πρόβλημα δεν είναι ο ευνοιοκρατικός διορισμός αλλά η καταγγελία του – για να ξεχάσουμε τους Νενέκους.

«Ο πόλεμος κλιμακώνεται. Η μαζοποίηση επιτυγχάνεται. Προσωπικότητες, ελεύθερες, αυτόγνωμες και ανεξάρτητες, δεν είναι ανεκτές. Εκτός αν είναι “περσόνες” που ανήκουν σε ποικιλώνυμες στοές και λέσχες διεθνών κυκλωμάτων και λοιπών αδελφοτήτων ή “αδελφάτων”». Είναι εμφανές ότι αυτός ο άνθρωπος είναι διανοούμενος.

Αφού καταγγείλει όσους, προφανώς επήλυδες, ασκούνται στο άθλημα της «Μερκελολειχίας», ο Βύρων Πολύδωρας κλείνει με δύο δυνατά υστερόγραφα. Το προτελευταίο είναι πιο δυνατό: «Το κύτταρο του γράφοντος δεν φοβήθηκε τους Τούρκους το 1821 και πριν, τους Βαυαρούς το 1834, τους Τούρκους ξανά το 1920-22, τους Ιταλούς το 1940-41, τους Γερμανούς το 1941-44. Ισως αυτό σημαίνει κάτι. Εδώ είμαστε. Και εδώ θα μείνουμε». Ave Caesar!