Ο μεγάλος Ελληνορθόδοξος

«Εγώ, ο κακομοίρης, κατηγορούμαι για το πομπώδες, επειδή μου αρέσουνε οι λέξεις. Και οι λέξεις δημιουργούν σκέψεις, και όσο πιο στο ράφι είναι οι λέξεις – κατά σύμπτωση στο ράφι είναι οι πιο καλές, οι πιο γλυκές, οι πιο μεστές λέξεις – με γοητεύουν, τις χρησιμοποιώ, τις διατηρώ στη ζωή».

Τα παραπάνω είναι μικρό μόνο δείγμα της πολυδωρικής κοινής γλώσσας, απόσπασμα από συνέντευξη που μου είχε παραχωρήσει στον «Ταχυδρόμο» το 2006. Του αναγνωρίσιμου ιδιώματος, δηλαδή, μέσω του οποίου εκφράζεται ο βουλευτής της ΝΔ, πρώην υπουργός Δημόσιας Τάξης και τέως πρόεδρος της Βουλής, για περίπου μία ημέρα στο ενδιάμεσο ανάμεσα στις δύο τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις Μαΐου και Ιουνίου.

Ο ίδιος, βεβαίως, επιχειρεί να αλλάξει την οπτική γωνία παραπέμποντας στον ιστορικό χρόνο – «Η ιστορία […] έγραψε πως Πρόεδρος της ΙΔ’ Περιόδου της Βουλής των Ελλήνων υπήρξε ο Βύρων Πολύδωρας», σημειώνει στο εισαγωγικό, αντί προλόγου σημείωμα του νέου βιβλίου του, ή μάλλον μιας μπροσούρας 37 σελίδων που ο ίδιος την ονομάζει βιβλίο. Η μπροσούρα αυτή, χωρίς ιδιαίτερες τυπογραφικές αρετές, γράφτηκε και τυπώθηκε μόνο και μόνο για να απαντήσει ο Βύρων Πολύδωρας στον θόρυβο που προκλήθηκε μετά τη δημοσιοποίηση του διορισμού της κόρης του Μαργαρίτας στο γραφείο του στη Βουλή, ως μετακλητής υπαλλήλου.

Οι φίλοι της ανάγνωσης γνωρίζουν καλά ότι όπως το ράσο δεν κάνει τον παπά, έτσι και η σπουδαία τυπογραφία δεν κάνει υποχρεωτικά το καλό βιβλίο. Συνεπώς, η μπροσούρα «Κατά κηνσόρων» που εξέδωσε ιδίοις αναλώμασιν ο Βύρων Πολύδωρας (και «δεν πωλείται, χαρίζεται Honoris causa»), αξίζει για το περιεχόμενό της – που όπως όλα τα σημαντικά μεταμοντέρνα τεχνουργήματα είναι ένα pastice που συγχωνεύει εμπεδωμένα διαφορετικά μεταξύ τους στυλ: από τον Παΐσιο στον Γιωτόπουλο, από τα «Κλασσικά Εικονογραφημένα» στον Κοέλιο και στον Λιακόπουλο. Περιλαμβάνει δύο κείμενα. Ενα εισαγωγικό, «Αντί προλόγου», στο οποίο εκθέτει πώς «τα “μορμολύκεια” της δημοσιογραφίας σε γενική επιστράτευση, μαζί με τα διατεταγμένα αποσπάσματα των bloggers, οργάνωσαν και επραγματοποίησαν τη μεγαλύτερη και γεμάτη χολή και κακεντρέχεια συκοφαντική εκστρατεία εναντίον μου». Κι ένα δοκίμιο για «τη φονική όσο και βρώμικη δράση της αγέλης των υαινών» (των ΜΜΕ) εναντίον «το[υ] ασυμβίβαστο[υ], που […] αρνήθηκε συνειδητά την υπαγωγή και ενσωμάτωσή του στο κατεστημένο». Στην πραγματικότητα, ο Βύρων Πολύδωρας γράφει ένα πολεμικό κείμενο εναντίον της εποχής του, νοσταλγώντας έναν ιδανικό κόσμο στον οποίο ο πολιτικός μπορούσε, π.χ., να διορίσει την κόρη του χωρίς να γίνει θέμα.

Η έκδοση, όντως, αξίζει – πρωτίστως για έναν λόγο: διότι είναι τεκμήριο της σκέψης, συνοπτική εκ βαθέων κατάθεση της κοσμοθεωρίας του συγγραφέα της, ο οποίος επαίρεται για τη λόγια παιδεία του, υποθέτοντας ότι αρκεί να τον διαφοροποιήσει από την αγοραία εκφραστικότητα άλλων συναδέλφων του. Και για έναν ακόμα λόγο: διότι είναι από τους ελάχιστους αναγνωρίσιμους χάρη στο έντεχνο ύφος με το οποίο εκφέρεται ο λόγος τους. Το ύφος αυτό, για τους μερακλήδες της ανάγνωσης, εξασφαλίζει το γκροτέσκο στοιχείο μιας αφήγησης που, κατά τα άλλα, συνθέτει ηρωικά και με μελοδραματική κλιμάκωση τα πιο τετριμμένα συστατικά μιας παρωχημένης εθνοπατριωτικής εσωστρέφειας, ανακατεμένης με θεωρίες συνωμοσίας και πασπαλισμένης με τον ιδιότυπο πολυδώρειο εγωκεντρισμό.

Ο εγωκεντρισμός αυτός οδηγεί τον Βύρωνα Πολύδωρα στο σημείο να πιστεύει ότι η δημοσιότητα γύρω από τον διορισμό της κόρης του οφείλεται σε σχέδιο. «Δεν υπήρξα ποτέ στη ζωή μου συνωμότης» γράφει. «Ούτε προδότης. Ούτε ρίψασπις και λιποτάκτης. Αλλοι υπήρξαν τέτοιοι. Οπως εκείνοι που με χτυπούν σήμερα. Με την άθλια στόχευση να με ταπεινώσουν».

Αλλά γιατί οι κακοί αυτοί άνθρωποι την πέφτουν ειδικά στον Βύρωνα τον Πολύδωρα; Μήπως διότι εχθρεύονται το δικό του εικονοστάσι, στο οποίο άναβε κερί; Είναι πεισμένος ότι ακριβώς γι’ αυτό. Και πού άναβε κερί, παρακαλώ; «Στην πατρίδα μου πάνω απ’ όλα, στην ιστορία της Ελλάδας, στη γλώσσα μου την Ελληνική, στην οικογένεια και στην πολιτισμική μας παράδοση, στην Ελληνορθοδοξία μ’ ένα λόγο προσκυνούσα». Βοήθειά μας.

Για να εξουδετερώσουν, λοιπόν, τον μεγάλο Ελληνορθόδοξο, τον στοχοποιούν μέσω του «κραξίματος», «ένδολη και προμελετημένη πράξη», «καθαρή ηθική αυτουργία σε δυνητικό έγκλημα», επειδή «όλο και κάποιος “αγανακτισμένος” πολίτης ή “ιδεολόγος” αντιεξουσιαστής, του οποίου “οπλίζουν το χέρι”, θα βρεθεί για να επιβάλει την “κάθαρση”». «Ετσι σκότωσαν τότε, το Καλοκαίρι του 1821, και τον Αντώνιο Οικονόμου οι πρόκριτοι της Υδρας» προσθέτει – για να κατανοήσει κανείς με τι συγκρίνει τον εαυτό του.

Μικρή λεπτομέρεια. Ο Φιλικός Αντώνιος Οικονόμου δολοφονήθηκε από τους υδραίους προκρίτους που αρνούνταν να συμμετάσχουν στον Αγώνα υπερασπίζοντας τα προνόμιά τους. Ποιον αγώνα φαντασιώνεται, άραγε, ο Βύρων Πολύδωρας πέραν της παράδοσης του οικογενειακού βολέματος;