Φιλόδοξη αποτυχία

«Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει» (Cesare dave morire) των αδελφών Ταβιάνι. Οπου ιταλός σκηνοθέτης ανεβάζει στις φυλακές, με καστ αποτελούμενο εξ ολοκλήρου από ποινικούς κρατουμένους, το αριστούργημα «Ιούλιος Καίσαρ». Οπου ο Σαίξπηρ διαπιστώνει μεγαλοπρεπώς ότι η βία είναι η μήτρα της Ιστορίας. Οπου τα κριτήρια της δολοφονίας του Καίσαρα από τον πιστό του Βρούτο είναι εντελώς δημοκρατικά. Οπου η ρητορική ικανότητα του Μάρκου Αντώνιου στρέφει τα πλήθη εναντίον των «συνωμοτών». Και όπου μια υπόθεση που άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς κατέληξε στην παλινόρθωση της τυραννίας και στον θάνατο των επαναστατών!

Φιλόδοξο το εγχείρημα των Ταβιάνι. Να συνδεθεί δηλαδή η ουσία του σαιξπηρικού έργου με την κατάσταση των φυλακών και ταυτόχρονα να αποκαλυφθεί μια αλήθεια: ότι ακόμα και τα αγριότερα θηρία μεταβάλλονται σε αρνάκια με ταλέντο εξαιρετικό. Οι κοινωνικές συνθήκες σε κάνουν εγκληματία. Ενώ η τέχνη σε μεταβάλλει σε άνθρωπο σωστό. Ομως η σχέση ανάμεσα στις προθέσεις και το αποτέλεσμα είναι ημιτελής. Και η αποσπασματικότητα των σκηνών ροκανίζει την κανονική ροή. Μετά την προβολή έκανα delete στην ταινία γιατί ολόκληρο το μυαλό μου κατοικήθηκε από αυτή την προφητική σαιξπηρική τραγωδία!

Βαθμοί=6

Μου έβγαλε την ψυχή

«Cosmopolis» του Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ. Που από το 1988 με τους «Διχασμένους», άντε με το «Crash» του 1996, έχει να σκηνοθετήσει μια ιστορία της προκοπής. Ομως ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα σκηνοθετούσε μια τόσο αφόρητα κουραστική βαρεμάρα.

Το στόρι, βασισμένο στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Ντον ντε Λίλο, βρίθει από ακατάσχετη πολιτική ρητορική. Με ήρωα ένα κυνικό golden boy (Ρόμπερτ Πάτινσον), που επί δύο περίπου ώρες κυκλοφορεί εντός πολυτελούς λιμουζίνας με προορισμό κάποιο κουρείο! Και όσο εκείνος δεν κουρεύεται τόσο εμένα με «κούρευε» ο Κρόνενμπεργκ με την ψιλή. Περίπου μου έβγαλε την ψυχή.

Τι θέλει να πει ο ποιητής; Οτι η Κίνα με το γιουάν θα «σκοτώσει» το δολάριο των ΗΠΑ. Οτι το κραχ της οικονομίας θα προκαλέσει τυφλή εξέγερση. Και ότι τα golden boys μαζί με το σύστημα θα ενταφιαστούν από το χάος και την αναρχία. Τι λέω εγώ; Καλύτερα όλα αυτά, τα τάχα μου επαναστατικά, να μας τα μοίραζε τυπωμένα στο χαρτί παρά να τα έκανε μια τόση ατελείωτη και βαρετή φλυαρία. Αντε γεια!

Βαθμοί=0

Αγευστη Πόλη

«Η αξέχαστη Πόλη» (Do not forget me Istanbul) Εξι αυτοτελείς ιστορίες που διαδραματίζονται στην Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη με σκηνοθέτη τον Στέργιο Νιζήρη. Και μια έβδομη ως επίλογος της Ζοζεφίνας Μαρκαριάν και κεντρικό πρόσωπο τον Πέτρο Μάρκαρη. Με την εξαίρεση της πέμπτης ιστορίας, όπου μια ηλικιωμένη μητέρα ψάχνει να βρει τη θυγατέρα της (η εξαιρετική Χιάμ Αμπάς), όλες απρόσωπες και άγευστες. Και οι περισσότερες αδιάφορες για την Πόλη και τους κατοίκους της. Η σοβαροφάνεια προκαλεί βαρεμάρα.

Βαθμοί=3

Εντελώς χαοτικό

«Looper: αντιμέτωποι με τον χρόνο» Χάος επικών διαστάσεων. Με σκηνοθέτη τον Ράιαν Τζόνσον και πρωταγωνιστές Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ, Μπρους Γουίλις, Εμιλι Μπλαντ. Μετά την πρώτη ώρα εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια αποκωδικοποίησης. Οπου οι Loopers είναι εκτελεστές μιας αδυσώπητης Μαφίας που έχει την ικανότητα να ταξιδεύει στον χρόνο. Οπου ο Λέβιτ είναι η προέκταση του Μπρους Γουίλις. Και όπου ο μικρός γιος της Μπλαντ είναι μάλλον ένας επερχόμενος βροχοποιός με καταστρεπτικές τηλεκινητικές ικανότητες. Σαν να λέμε όταν το «Inception» συναντάει την «Προφητεία». Εγώ; Ούτε από μακριά!

Βαθμοί=0