Οταν έρχονται τα σύννεφα

Οταν ο τσάρος της Ρωσίας Αλέξανδρος Α’ αποφάσισε να επισκεφθεί το μέτωπο και ενώ ο Ναπολέων Βοναπάρτης έβλεπε από κοντά πλέον τα φώτα της Μόσχας, ο στρατάρχης Κουτούζοφ με επιμέλεια περισσή έκρυψε τα συντρίμμια τα ανθρώπινα του ρωσικού στρατού σκέπασε τα κατεστραμμένα πυροβόλα, προσπάθησε εν ολίγοις και το πέτυχε να καλύψει την ασχήμια και την ένδεια της στρατιάς του. Αποτέλεσμα ήταν να παρουσιάσει στα μάτια του αφέντη του μιαν άλλη εικόνα από την πραγματική.

Ο τσάρος εκείνο το βράδυ κοιμήθηκε χαλαρός… Οχι γιατί τον ησύχασε η υπερηφάνεια και η πλασματική ετοιμότητα του στρατεύματος που αγωνιούσε πριν έλθει πρόσωπο με πρόσωπο με τους τρομερούς Ουσάρους του κορσικανού μακελάρη, αλλά γιατί εκείνη την ημέρα στο βάθος του ορίζοντα είχε δει τα πρώτα βαριά σύννεφα του χειμώνα να καλπάζουν ασυγκράτητα!

Η ιστορία στη συνέχεια είναι λίγο – πολύ γνωστή. Ο,τι δεν πέτυχαν οι κουρασμένοι στρατιώτες του Κουτούζοφ το πέτυχε το ανελέητο ψύχος και ο Ναπολέων «πνίγηκε» αγκαλιά με τις ορέξεις του στα νερά του Μπερεζίνα.

Οι λιβανιστές στον Ολυμπιακό, προκειμένου να γίνουν αρεστοί στον πρόεδρό τους, ωραιοποιούν τις λανθασμένες επιλογές, χειροκροτούν τους σχεδιασμούς που οδηγούν άνευ αποκλίσεως σε ατραπούς και τις κάκιστες εμφανίσεις στις τοπικές μάχες τις ονοματίζουν θριάμβους. Δυστυχώς γι’ αυτούς ο ρωσικός χειμώνας δεν επισκέπτεται τη Βαλκανική, με αποτέλεσμα οι στρατιώτες του Ζαρντίμ στην πρώτη μάχη σε ευρωπαϊκό πεδίο να μαστιγωθούν από το βαρύ χέρι της ήττας και της αμφισβήτησης. Ο αφέντης του πορτογάλου στρατηγού έπραξε έτσι ώστε να αποδυναμωθεί ο στρατός: πούλησε τον Μιραλάς, άφησε να φύγει ο Μέλμπεργκ και αγνόησε το απρόσμενο: τη θυσία του Αβραάμ στον βωμό του Euro. Και το «λάθος» το καίριο και το μοιραίο: πάλεψε, αλλά δεν μπόρεσε να κρατήσει στην ηγεσία τον επιτυχημένο ισπανό Βαλβέρδε. Oλα αυτά χειροκροτήθηκαν από τους ξεσκονίζοντες τον πρόεδρο ως επιτυχίες! Αποτέλεσμα; Τη χαρά των αντίπαλων οπαδών πρωτίστως. Γιατί ο φανατικός οπαδός, κακά τα ψέματα, δεν χαίρεται τόσο με τις νίκες και τις επιτυχίες της ομάδας του όσο με τις αποτυχίες της μισητής αντιπάλου. Δεύτερο χαστούκι: η παρέλαση των Γερμανών στο Φάληρο. Τα ελάχιστα νερά του παρακείμενου Κηφισού δεν επαρκούν σαν του Μπερεζίνα για να ανακόψουν επιθέσεις έστω και «ποδοσφαιρικής στρατιάς» και ο στρατηγός Ζαρντίμ με την αμυντική τακτική του έδειξε στα πρώτα δύσκολα επιεικώς ελλειμματικός. Η προοπτική; Ιδια με την κάθε χρονιά.

Ο φίλος μου ο Σαράντος, ο Νίκος, ο Μάικ που κάθε χρόνο καταθέτουν μέρος του προϋπολογισμού τους για μια μόνιμη θέση στην αρένα του «Γ. Καραϊσκάκης» θα περιορίσουν τις προσδοκίες τους στο πάμπτωχο πλέον τοπικό πεδίο μάχης με τα προβλέψιμα αποτελέσματα, που περισσότερο χασμουρητά προσφέρουν παρά ευχαρίστηση.

Και οι τρεις οπαδοί, αλλά και χιλιάδες ακόμη ομόθυμοί τους, αναζητούν τις αιτίες της αποτυχίας. Κάποιοι για φέτος είπαν: η κρίση. Kάποιοι άλλοι δεν θεώρησαν αθώα τα λάθη της διοίκησης: λεφτά πήγαν να βγάλουν από τους παίκτες που πούλησαν και άφησαν την ομάδα δίχως στρατιώτες. Kάποιοι τρίτοι, πιο προσγειωμένοι φιλοσοφούν: τι πηγαίνει σε αυτό τον τόπο καλά για να πάει και ο Ολυμπιακός;

Το ποδόσφαιρο δεν είναι μοναχά ένα παιχνίδι που κάποιοι επιτήδειοι εκμεταλλεύονται και θησαυρίζουν. Tο ποδόσφαιρο κάποιες φορές γίνεται και επανάσταση όταν οι φτωχοί θιασώτες των ομάδων νιώσουν ότι τους κοροϊδεύουν (και όποιος πιστεύει ότι μπορεί με οποιοδήποτε μέσο να χαλιναγωγήσει την οργή του πλήθους είναι επιεικώς μωρόνους). Και όταν ξεσπάσει η καταιγίδα οι πρώτοι που τρέχουν να σωθούν είναι αυτοί που κάποτε κρατούσαν την ομπρέλα του προέδρου και του ξεσκόνιζαν τα πέτα, αφήνοντάς τον προκλητικά στο έλεος των κεραυνών.