Τα παράπονα στον Συμπαραστάτη

Η αγανάκτηση ήταν το συναίσθημα που τον παρακίνησε να διεκδικήσει τη θέση του Συμπαραστάτη. Αγανάκτηση ως δικηγόρος που δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί από το Δημόσιο και ως πολίτης που περιμένει να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις. Αποφάσισε λοιπόν να παίξει τον ρόλο του διαμεσολαβητή. Γεννημένος στον Υμηττό το 1978, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Στα φοιτητικά του χρόνια μετακόμισε στα Εξάρχεια, όπου μένει έως και σήμερα.

Αν και δηλώνει ότι η επιλογή της Νομικής δεν ήταν και τόσο συνειδητή, φαντάζει ωστόσο λογικό επακόλουθο αφού και οι δύο γονείς του προέρχονταν από τον ίδιο χώρο. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος σε νομική υπηρεσία τράπεζας και η μητέρα του ήταν συμβολαιογράφος. Ο ίδιος ωστόσο από νωρίς επιδίωξε να ξεφύγει από τον συμβατικό ρόλο του δικηγόρου και να ασχοληθεί με αντικείμενα τα οποία δεν ακολουθούσαν την πεπατημένη.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ. Το ενδιαφέρον του τράβηξαν θέματα που σχετίζονται με τα ανθρώπινα δικαιώματα και κυρίως με την προστασία των προσωπικών δεδομένων. Θεωρεί ότι συνδυάζουν φιλοσοφία και τεχνολογία, καθώς πρέπει να διασφαλίζονται οι θεμελιώδεις αρχές του ανθρωπισμού στο πλαίσιο των σύγχρονων εξελίξεων της τεχνολογίας. Εμφαση θα δώσει στη χρήση πληροφοριών και προσωπικών δεδομένων στον δημόσιο τομέα, έχοντας και τις γνώσεις από το μεταπτυχιακό του δίπλωμα στο Δημόσιο Δίκαιο.

Ξεκινώντας ως ασκούμενος σε διάφορα δικηγορικά γραφεία, αλλά και στο γραφείο του νομικού συμβούλου στο υπουργείο Περιβάλλοντος, τα βήματά του τον οδήγησαν στη συνέχεια σε ρόλο συμβούλου στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Το 2005 βρέθηκε στις Βρυξέλλες ως ο πρώτος Ελληνας στην Ευρωπαϊκή Αρχή Προσωπικών Δεδομένων (Ευρωπαίος Επόπτης Προστασίας Δεδομένων).

Τη στιγμή αυτή ξεχωρίζει μάλιστα από την έως τώρα επαγγελματική σταδιοδρομία του. Μέσα από αυτήν παρακολούθησε από την αρχή το στήσιμο μιας ανεξάρτητης Αρχής και πώς πρέπει να γίνει ο κατάλληλος συντονισμός πολλών παραγόντων. Στην πράξη, λέει, πρέπει να πειστούν διάφοροι φορείς να υποχωρήσουν από τις δικές τους αρμοδιότητες για να δεχθούν τη λειτουργία της Αρχής.

Η εμπειρία αυτή είναι οδηγός του στα νέα του καθήκοντα. Το εγχείρημα δεν είναι εύκολο, αν μάλιστα αναλογιστεί κανείς ότι οι διαμάχες του δήμου με τους πολίτες έχουν οδηγήσει έως σήμερα να υπάρχουν 35.000 εκκρεμείς υποθέσεις στα δικαστήρια. Πιστεύει όμως ότι ο θεσμός θα λειτουργήσει καταλυτικά ώστε να γίνει μια ακτινογραφία των προβλημάτων που έχει ο δήμος στην επικοινωνία του με πολίτες και φορείς. Σε κάθε περίπτωση δεν θα περιοριστεί στην καταγραφή τους, αλλά στην παροχή συγκεκριμένων λύσεων με βάση τις αρχές της χρηστής διοίκησης.

Στα πλεονεκτήματα της θέσης που ανέλαβε έχει αναφερθεί ο ίδιος προτού ακόμη επιλεγεί από το δημοτικό συμβούλιο, λέγοντας ότι ο Συμπαραστάτης είναι «ένας θεσμός που έχει σχεδιαστεί για να λειτουργεί με μεγάλη ταχύτητα και ευελιξία». Πλεονεκτήματα που κατά κοινή ομολογία λείπουν από την ελληνική Δικαιοσύνη, η οποία απονέμεται σε καθημερινή βάση με πολύ αργούς ρυθμούς.

Από τη δίμηνη εμπειρία του στη θέση του Συμπαραστάτη θεωρεί εξαιρετικά ευχάριστο το να βλέπει ότι οι υπηρεσίες του δήμου περιμένουν να τους δώσει κάποιος κατευθύνσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων με τους πολίτες. «Βλέπουμε ότι ακούν και ακολουθούν», αναφέρει χαρακτηριστικά δηλώνοντας ταυτόχρονα ιδιαίτερα χαρούμενος και με το επίπεδο της ποιότητας των πολιτών.

Παρ’ όλα αυτά παραδέχεται ότι χρειάζεται ακόμη αρκετός δρόμος ώσπου η νέα αρχή να καθιερωθεί στη συνείδηση των δημοτών και σκοπεύει να αξιοποιήσει όλες τις δυνατότητες ώστε να επιτευχθεί αυτή η διάδραση. Δεν είναι τυχαίο ότι επιδιώκει η γνωστή φράση «τα παράπονά σας στον δήμαρχο» να μετατραπεί στο «τα παράπονα στον Συμπαραστάτη». Διευκρινίζει πάντως ότι δεν είναι πολιτικός ούτε έχει τέτοιες φιλοδοξίες.

Τις ώρες που δεν συμπαρίσταται στους πολίτες επιλέγει να διαβάζει ιστορία, κυρίως σύγχρονη, πολιτική και να παρακολουθεί ό,τι έχει σχέση με τον πολιτισμό στην πόλη. Χαρακτηρίζει εξάλλου τον τρόπο που βλέπει την Αθήνα σαν ένα μυθιστόρημα το οποίο γράφεται ανά πάσα στιγμή και όλοι προσπαθούμε να γίνουμε ένα κεφάλαιό του. Η λογοτεχνική διάθεση στάθηκε αφορμή και για έναν από τους πειραματισμούς στη διάρκεια της ζωής του που οδήγησε στη συγγραφή τριών μυθιστορημάτων. Το τελευταίο ήταν ένα διαδικτυακό μυθιστόρημα, το οποίο αναφερόταν στη σχέση του αστικού τοπίου με το Διαδίκτυο.

ΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ. Δεν κρύβει ότι είναι «τζάνκι» του Διαδικτύου, στο οποίο αφιερώνει μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς του. Εδώ και επτά χρόνια διαθέτει δικό του νομικό ιστολόγιο ενώ είναι και πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής Βραβείων Διαδικτύου που απένειμε πέρυσι για πρώτη φορά τα e-awards.

Η συγγραφική του δραστηριότητα εκτείνεται, όπως είναι αναμενόμενο, και σε νομικά βιβλία. Ο ίδιος χαρακτηρίζει προσωπικό του μπεστ σέλερ το έργο «Προσωπικά δεδομένα, ερμηνεία του Ν. 2472/1997», το οποίο διανέμεται και διδάσκεται στους σπουδαστές του Παντείου Πανεπιστημίου. Η ενασχόλησή του με τον νεόκοπο για τα ποινικά χρονικά της Ελλάδας νόμο αποτυπώνει την ιδιαίτερη ευαισθησία του στην υπεράσπιση και στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που αποτελεί τη θεμελιώδη αξία της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Ισως αυτός είναι και ο λόγος που πολλοί συνάδελφοί του λένε γι’ αυτόν ότι θα μπορούσε να είχε ακολουθήσει σταδιοδρομία στις αίθουσες του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Την ανησυχία του για τα ανθρώπινα δικαιώματα την έχει κατ’ επανάληψη εκφράσει μέσω της διοργάνωσης σεμιναρίων για την προστασία των προσωπικών δεδομένων και συμμετέχοντας σε συνέδρια για την καταπολέμηση των αθέμιτων διακρίσεων.

Με τα ίδια κριτήρια επέλεξε να προσφέρει τις νομικές γνώσεις του ως σύμβουλος στην καμπάνια «ΜΚΟ στο Σύνταγμα» για τη συνταγματική αναγνώριση του ρόλου της κοινωνίας των πολιτών και τη θεσμική εγκαθίδρυση της συνεργασίας κράτους και μη κυβερνητικών οργανώσεων, ενώ υπήρξε και αντιπρόεδρος της Ελληνικής Δράσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ΜΚΟ Πλειάδες).