Εφυγε ο «γαλατάς» της Ινδίας

Ο λόγος που ο Βεργκέζε Κούριεν απαίτησε να γίνει αυτοψία σε μια ψόφια μύγα ήταν για να προστατεύσει τη φήμη του γάλακτός του. Πνίγηκε όταν έπεσε μέσα στο γάλα ή μήπως ήταν ήδη ψόφια; Θα μπορούσε να είναι δάκτυλος των ανταγωνιστών του;

Ηταν το 1950 όταν ο Κούριεν, νεαρός μηχανικός τότε που μόλις είχε επιστρέψει στην Ινδία από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, ανέλαβε επικεφαλής ενός συνεταιρισμού φτωχών γαλακτοπαραγωγών στο δυτικό κρατίδιο του Γκουγκαράτ. Επί των ημερών του, η παραγωγή αυξήθηκε εντυπωσιακά. Μαζί με την επιτυχία όμως ήρθαν και οι άσπονδοι εχθροί – καθώς και η προαναφερθείσα μύγα μέσα στο γάλα, το οποίο ο συνεταιρισμός είχε προμηθεύσει σε έναν εξέχοντα αγοραστή χονδρικής. Το αίτημα του Κούριεν για νεκροψία της μύγας μπορεί να φάνηκε αρχικά γελοίο, σύμφωνα με τον ίδιο όμως, με αυτό τον τρόπο ξεπεράστηκε τελικά το σκάνδαλο.

Ηταν και αυτό ένα από τα πολλά τεχνάσματα που χρησιμοποίησε τις δεκαετίες που ακολούθησαν, κατά τις οποίες κατάφερε να μετατρέψει την Ινδία από ένα έθνος με ελλείψεις στο γάλα στη μεγαλύτερη παραγωγό γάλακτος στον κόσμο. Επίσης, έσωσε εκατομμύρια γαλακτοπαραγωγούς από τη φτώχεια και σταδιακά έγινε από τους πιο αγαπητούς ανθρώπους στην Ινδία. Πέθανε την περασμένη Κυριακή, σε ηλικία 90 ετών. Ο άνθρωπος που αυτοχαρακτηριζόταν ως υπάλληλος των αγροτών ετάφη στην Ανάντ, μια μικρή πόλη όπου πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Χιλιάδες άνθρωποι πήγαν να του υποβάλουν τα σέβη τους.

Για τον Κούριεν, ο κόσμος ήταν μια διαρκής πάλη ανάμεσα στους έξυπνους και τους ανόητους. Κατά καιρούς, βρέθηκε και στις δύο πλευρές προκειμένου να προωθήσει τα σχέδιά του. Στο τέλος, γνώριζε πλέον πολύ καλά το μεγαλείο του, ωστόσο πρόσεχε πολύ τα λόγια που χρησιμοποιούσε απευθυνόμενος σε ένα έθνος όπου η ταπεινότητα είναι ο μοναδικός τρόπος υπερηφάνειας.

Οταν ήταν νέος, ένας φίλος τον πήγε σε κάποιον αστρολόγο, ο οποίος προέβλεπε το μέλλον μετρώντας τη σκιά των ανθρώπων το μεσημέρι. Ο Κούριεν ανακαλεί εκείνη την εμπειρία στο βιβλίο με τα απομνημονεύματά του υπό τον τίτλο «Είχα κι εγώ ένα όνειρο», τις οποίες έγραψε μαζί με τον δημοσιογράφο Γκουρί Σαλβί. Ο αστρολόγος προέβλεψε για τον Κούριεν μια λαμπρή καριέρα.

Στην πραγματικότητα ήταν μια κατά τύχη καριέρα. Στην Ανάντ, πήγε παρά τη θέλησή του το καλοκαίρι του 1949 για να εργαστεί στο Δημόσιο. Στην πορεία έγινε γενικός διευθυντής του συγκεκριμένου συνεταιρισμού αγροτών και πολύ γρήγορα κατάφερε να εκτοξεύσει την παραγωγή. Για να κάνει όμως ένα βήμα παραπέρα είχε ανάγκη από μία επιστημονική επανάσταση: έπρεπε να βρει έναν τρόπο να μετατρέψει το βουβαλίσιο γάλα σε σκόνη, πράγμα που σύμφωνα με τους ειδικούς της εποχής ήταν αδύνατο. Με τη βοήθεια ενός φίλου του χημικού, ο Κούριεν πέτυχε το φαινομενικό θαύμα. Στα απομνημονεύματά του, είχε υπονοήσει πως η υποτιθέμενη δυσκολία ήταν ένας μύθος που είχε καλλιεργήσει η Δύση, όπου υπήρχε αφθονία αγελαδινού γάλακτος και η πρόθεση ήταν να συνεχίσει ο υπόλοιπος κόσμος, όπως η Ινδία, να εισάγει το γάλα της.

Με τον καιρό, το γόητρο του Κούριεν μεγάλωνε. Αρκετοί επιφανείς πολιτικοί της χώρας, ανάμεσά τους και ο Γιαβαχαρλάλ Νεχρού, φιλοξενούνταν στο σπίτι του όταν επισκέπτονταν την Ανάντ. Ισως ήταν ο πιο διάσημος γαλακτοπαραγωγός στον κόσμο. Και να σκεφτεί κανείς ότι ο ίδιος δεν έπινε γάλα, γιατί δεν του άρεσε…