Ακούς τα τύμπανα, Φερνάντο;

Τους παλιούς καιρούς, πριν από την κάθοδο των iΡhone στην ευρωπαϊκή ήπειρο, οι ποιητές πρώτοι αφουγκράζονταν τις επερχόμενες καταιγίδες και ωσάν Κασσάνδρες των καιρών τους προέβλεπαν με τους στίχους τις συμφορές και πρότειναν λύσεις παραθέτοντας αισιόδοξα μηνύματα. Σήμερα οι ποιητές έχουν αποκοιμηθεί και τα μόνα μηνύματα που μας τινάζουν σαν ελατήρια είναι όσα καταγράφονται στις μικρές οθόνες των κινητών τηλεφώνων μας. Το ποδόσφαιρο και οι εκπρόσωποί του κατά μία ευρεία ερμηνεία μπορεί να είναι και οι πνευματικοί καθοδηγητές των ημερών μας…

Οι Ισπανοί λησμονούν τη διαφαινόμενη κρίση παρακολουθώντας τα κατορθώματα της Εθνικής ομάδας τους. Οι Αργεντίνοι το 1978 αποτίναξαν το άχθος μιας αιμοσταγούς δικτατορίας, έστω για μία νύχτα, πανηγυρίζοντας στην Πλάζα ντελ Μάγιο την κατάκτηση ενός Μουντιάλ. Και για να πάμε λίγο πιο μακριά στον χρόνο: το 1954 στη Βέρνη επιτελέστηκε η αναγέννηση ενός έθνους. Η ταπεινωμένη Γερμανία, το τραγικότερο συντρίμμι του πολέμου, φώναξε: Wir sind wider da, που σημαίνει είμαστε πάλι εδώ (τι ανατριχιαστική κραυγή, αλήθεια!). Η νίκη επί της ανίκητης έως τότε ουγγρικής αρμάδας έμοιαζε να ισοδυναμούσε για τους γερμανούς οπαδούς της nationalmannschaft με δέκα αλώσεις του Λένινγκραντ, με εκατοντάδες επιτυχημένες εισβολές στο Στάλινγκραντ, με την ισοπέδωση του Λονδίνου…

Η εθνική ομάδα του πορτογάλου θαλασσοπόρου των πάγκων Φερνάντο Σάντος είναι το μοναδικό σινιάλο προόδου, σε επίπεδο εθνικό, αυτή την εποχή στον τόπο μας, όσον αφορά τα έως σήμερα αποτελέσματά της. Οταν οι δεκάδες προσπάθειες στους Ολυμπιακούς Αγώνες κατέληγαν στην προκλητικά ενοχλητική δήλωση: «Περάσαμε καλά, το ευχαριστηθήκαμε, δεν πειράζει, στο Ρίο…», η εθνική ομάδα μέσα από ένα λεηλατημένο, κατακαμένο τοπίο, αυτό του ελληνικού ποδοσφαίρου, εμφανίζεται αγέρωχη προσφέροντας χαμόγελα αισιοδοξίας. Οι έλληνες ποδοσφαιριστές, σε πείσμα των νεφεληγερετών των δελτίων ειδήσεων των οκτώ, γίνονται πρώτο θέμα για τις επιτυχίες τους. Ομως τα τύμπανα ηχούν…

Ακούς τα τύμπανα, Φερνάντο; Τα τύμπανα των ισχυρών αντιπάλων που πλησιάζουν απειλητικά, τα τύμπανα της αμφισβήτησης με τα αδικοχαμένα 45λεπτα, τα τύμπανα της αποτυχίας με τη δυστοκία απέναντι σε ερασιτεχνικές (κακά τα ψέματα) εθνικές ομάδες. Η εθνική ομάδα για την ώρα παρελαύνει ή, πιο σωστά, προελαύνει· όταν σημάνει η υποχώρηση, η απογοήτευση θα έχει τραγικές συνέπειες. Στις αρένες των Μουντιάλ μονομαχούν και επιβιώνουν κατά κανόνα οι ισχυροί και οι άριστοι· κάποιες φορές θα ζήσουν την αποθέωση έχοντας τον αντίπαλο κάτω από το πόδι τους και οι τυχεροί – σπάνια αλλά συμβαίνει και αυτό. Η ελληνική ομάδα ούτε ισχυρή είναι ούτε άριστη είναι, κι αν κάποιες φορές στάθηκε τυχερή αυτό δεν ακονίζει το σπαθί της, αντίθετα το στομώνει.

Ο ουρουγουανός συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο, αυτός ο θαυμαστός γητευτής των λέξεων, σε ένα μικρό κείμενό του προσπαθεί με λίγες κουβέντες να περιγράψει ποιος ήταν ο Πελέ: Η αναμέτρηση δύο ποδοσφαιρικών ομάδων πλησίαζε στο τέλος της όταν (και ενώ το σκορ ήταν 0-0) ο παίκτης της μιας από τις δύο τραυματίστηκε, έχασε τις αισθήσεις του. Οταν συνήλθε δεν θυμόταν καν το όνομά του. Τον πλησίασε ο προπονητής και του ψιθύρισε στο αυτί: Είσαι ο Πελέ! Ο παίκτης σηκώθηκε και η ομάδα του στα ελάχιστα λεπτά που απέμεναν νίκησε 5-0! Ενα υπερβολικό ψέμα που όμως αποκαλύπτει την αλήθεια.

Κάποιος πρέπει να πλησιάσει επειγόντως τούτες τις ημέρες της «αφασίας των επιτυχιών» τους διεθνείς μας και να τους ψιθυρίσει στο αυτί: παίζετε μπάλα στην πρωταθλήτρια Ευρώπης. Η αλήθεια που μοιάζει ακόμη με υπερβολικό ψέμα ίσως τους οπλίσει με το πάθος για να σταθούν επάξια απέναντι στους δυνατούς που πλησιάζουν. Ισως…