Οι Ολλανδοί ψηφίζουν και για την Ελλάδα

Η ερώτηση απευθυνόταν στον απερχόμενο Πρωθυπουργό και ηγέτη του Κόμματος των Φιλελευθέρων Μαρκ Ρούτε και στον επικεφαλής του ακροδεξιού Κόμματος της Ελευθερίας Γκέερτ Βίλντερς. Ο Ρούτε απάντησε ότι «είναι σημαντικό η Ελλάδα να παραμείνει στην ΕΕ, αλλά ταυτόχρονα πρέπει να αναγνωρίσουμε πως υπάρχουν σημαντικά προβλήματα». Πιστός στο Βερολίνο, τόνισε ότι δεν πρέπει να μετακινηθεί ο άξονας συνεργασίας τη χώρας του με τη Γερμανία προς τη Γαλλία. «Πρέπει να είμαστε αυστηροί με τη Νότια Ευρώπη», υπογράμμισε. «Είναι προς το συμφέρον μας να παραμείνουν στην ευρωζώνη, διότι η Ολλανδία χρειάζεται ένα ισχυρό ευρώ. Είναι όμως ενοχλητικό τα χρήματά μας να στέλνονται σε χώρες του Νότου. Εχουν γίνει λάθη στο παρελθόν, αλλά τώρα είναι προς το συμφέρον μας να βοηθήσουμε».

«ΠΑΓΙΔΑ». Ο ακροδεξιός πολιτικός Γκέερτ Βίλντερς ανέφερε ότι «η Ελλάδα έχει παγιδευτεί στη ζώνη του ευρώ. Θα ήταν καλύτερο για εκείνη να εγκαταλείψει το ευρώ. Τότε μπορεί η χώρα να ανακτήσει πάλι την ανταγωνιστικότητά της». Ωστόσο ο Βίλντερς κατέληξε ότι «οι Ελληνες δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν το ευρώ και έτσι δεν πρόκειται να ξαναδούμε τα δισεκατομμύρια που τους έχουμε δανείσει».

Το θέμα της Ελλάδας κυριάρχησε στην προεκλογική περίοδο, καθώς και το ευρύτερο δίλημμα Ανγκελα Μέρκελ ή Φρανσουά Ολάντ; Ούτε η γερμανίδα Καγκελάριος ούτε ο γάλλος Πρόεδρος είναι φυσικά υποψήφιοι στις κρίσιμες σημερινές εκλογές, παρότι αυτό είναι τρόπον τινά το μεγαλύτερο δίλημμα στις κάλπες.

Για την πρώτη θέση μονομαχούν ο απερχόμενος υπηρεσιακός Πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε και ο επικεφαλής των Εργατικών Ντίντερικ Σάμσομ: ο πρώτος είναι οπαδός της δημοσιονομικής ορθοδοξίας, κηρύττει την έξοδο από την κρίση μέσω της λιτότητας, αρνείται κάθε επιπλέον πακέτο βοήθειας προς την «άσωτη» Ελλάδα• ο δεύτερος ζητεί περισσότερο χρόνο ώστε να μειώσει η Ολλανδία το έλλειμμά της κάτω από το 3% (από 4,7% στα τέλη του 2011), προκρίνει την τόνωση της ανάπτυξης αντί της «ψυχρής λιτότητας», ενώ εκτιμά ότι η Ελλάδα χρειάζεται «σίγουρα» παράταση χρόνου. Εύκολα μαντεύει κανείς ποιος είναι (περισσότερο ή λιγότερο) «Μέρκελ» και ποιος «Ολάντ». Αν ευοδωθούν όμως οι δημοσκοπήσεις, «Μέρκελ» και «Ολάντ» θα υποχρεωθούν να συγκροτήσουν στην Ολλανδία κυβέρνηση συνασπισμού, με τη συμμετοχή (τουλάχιστον) ενός ακόμη κόμματος, πιθανώς των κοινωνικά φιλελεύθερων Δημοκρατών 66. Ακούγεται δύσκολο, αλλά ένας τέτοιος «μοβ συνασπισμός» έχει γίνει πραγματικότητα άλλες δύο φορές στο παρελθόν και αν κάτι χαρακτηρίζει τους Ολλανδούς, αυτό είναι ο πραγματισμός.

Οι Ολλανδοί καλούνται να επιλέξουν μεταξύ 21 κομμάτων. Εκτιμάται ότι από αυτά θα μπουν στη Βουλή τα 11 και ένας στους τρεις ψηφοφόρους αναμένεται να ψηφίσει υπέρ κάποιου αντιευρωπαϊκού κόμματος. Για ένα ιδρυτικό μέλος της ΕΕ, μία από τις κινητήριες δυνάμεις πίσω από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ και μια χώρα που στέλνει στην Ευρώπη τα τρία τέταρτα των εξαγωγών της, το ποσοστό δεν είναι αμελητέο.

Η Ολλανδία πάντως έχει χάσει από καιρό την κάπως ρομαντική εικόνα τής φανατικά φιλοευρωπαϊκής και παράλληλα φανατικά φιλελεύθερης και ανεκτικής κοινωνίας. Αρκούν μερικές ημερομηνίες-σταθμοί της τελευταίας δεκαετίας για να το επιβεβαιώσουν:

Το 2002 ο ακροδεξιός πολιτικός Πιμ Φόρτουιν δολοφονήθηκε από έναν αριστερό οικολόγο. Το 2004 ο σκηνοθέτης Τέο βαν Γκογκ δολοφονήθηκε από έναν μαροκινό ισλαμιστή. Το 2005 η Ολλανδία έγινε μία από τις δύο χώρες, μαζί με τη Γαλλία, που είπαν το μοιραίο «όχι» στο Ευρωσύνταγμα. Ο αντιισλαμιστής και αντιευρωπαϊστής Γκέερτ Βίλντερς έλαβε 24 έδρες στις τελευταίες εκλογές, το 2010, και η κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον Ρούτε που σχηματίστηκε τότε χρειάστηκε τη στήριξή του – ώσπου την έχασε και κατέρρευσε.

ΟΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ. Τα άκρα πάντως δεν αναμένεται να βγουν ενισχυμένα από τις σημερινές εκλογές στην Ολλανδία. Ο Βίλντερς δεν προβλέπεται να αποσπάσει περισσότερες από 19 έδρες. Επίσης, ο Εμίλ Ρούμερ, ο ηγέτης του ακροαριστερού Σοσιαλιστικού Κόμματος, τοποθετείται πλέον στην τρίτη θέση από την πρώτη που είχε φτάσει να διεκδικεί. Οι Ολλανδοί θα πουν «ναι» στην Ευρώπη, αν και με σαφώς περισσότερα «αλλά». Μπορεί η χώρα να έχει το δεύτερο χαμηλότερο ποσοστό ανεργίας στην ΕΕ – 5,3% τον Ιούλιο -, όμως η εργασιακή ανασφάλεια εντείνεται: 370.000 εργαζόμενοι σε σύνολο 9 εκατομμυρίων ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και αρκετοί Ολλανδοί διατρανώνουν πλέον ότι «δεν μπορεί να πληρώνουν οι δικοί μας ηλικιωμένοι για τις αποτυχίες των Ελλήνων».