Το ψωμί της ξενιτιάς

Στην Ελλάδα βιώνουν την απόρριψη. Στην Ευρώπη νιώθουν πως δικαιώνονται. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με την περίπτωση του Γιώργου Καραγκούνη.

Είναι φαινόμενο της εποχής η μαζική φυγή εργαζόμενων στο εξωτερικό. Εκεί βρίσκουν καλύτερες συνθήκες δουλειάς, αποδοχές υψηλότερες, επίπεδο ταιριαστό με τα προσόντα τους και όχι ένα κλίμα μίζερο σε μια χώρα που ισορροπεί μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.

Ο Καραγκούνης πρέπει να είναι ένας χαρούμενος άνθρωπος. Γεμάτος. Του πρόσφερε συμβόλαιο μέχρι το τέλος της σεζόν μια ομάδα του Λονδίνου, μια ομάδα της Πρέμιερ Λιγκ. Ο δε τεχνικός της Φούλαμ δεν ήταν φειδωλός στα εγκώμια για τον ηλικίας 35 ετών παίκτη: «Φέρνει συγκεκριμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά στη Φούλαμ και διαθέτει πλούτο εμπειριών». Για το ποδοσφαιρικό ταλέντο τού Καραγκούνη μπορούν να ειπωθούν πολλά. Ενα, ωστόσο, δεν αμφισβητείται: η καρδιά του παίκτη. Αποφάσισε να πάρει τον δρόμο της ξενιτιάς στα 35 του, έχοντας ως όραμα το Παγκόσμιο Κύπελλο της Βραζιλίας, άρα πρέπει να συντηρηθεί σε ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον όπως είναι το τραχύ αγγλικό πρωτάθλημα. Εραστής του ποδοσφαίρου, θέλει να πάει στη Βραζιλία και να πει «αντίο» στην μπάλα. Ενας ακόμη παίκτης που αναγκάζεται να μεταναστεύσει για να βρει την αθλητική υγεία του. Οπως ο νεαρός Παπαδόπουλος, μπακ με αξία πολλών εκατ. ευρώ, ενώ στον Ολυμπιακό δεν γνώριζαν πώς να τον αξιοποιήσουν. Ή ο Γκέκας, επιθετικός που ο ΠΑΟ έδιωξε και έκτοτε «ράβει στα δίχτυα» τους αντιπάλους του. Να θυμηθούμε ακόμη τον Νίνη και τον Φορτούνη; Το καλύτερο δυναμικό και στο ποδόσφαιρο εγκαταλείπει τη χώρα για ένα καλύτερο αύριο. Γιατί έξω θα εκπαιδευτούν καλύτερα και θα πλάσουν χαρακτήρα, γιατί εκτός Ελλάδας θα αξιοποιήσουν τις ευκαιρίες που θα τους παρουσιαστούν σε κάθε τομέα.

Από αρχηγός της Εθνικής ο Καραγκούνης γίνεται αρχηγός σε μια γενιά που φεύγει, αφήνοντας πίσω γκρίνια, θλιβερά παρασκήνια, περιβάλλον ελάχιστα υγιές και μια χώρα να αναζητεί βηματισμό και στον αθλητισμό.