«Ο Τσε Γκεβάρα δεν είναι προϊόν»
Η Αλέιδα Γκεβάρα αύριο το βράδυ θα συμμετάσχει σε ολονυκτία που θα πραγματοποιηθεί έξω από την πρεσβεία των ΗΠΑ στο Λονδίνο
Εχει τα μάτια του πατέρα της, το βλέμμα που έγινε το έμβλημα του 20ού αιώνα. Εχει επίσης «κληρονομήσει» το αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Οσο ζούσε όμως ο πατέρας της, η Αλέιδα Γκεβάρα ήταν αναγκασμένη να μοιράζεται τον «μπαμπά» της με τον υπόλοιπο κόσμο. Σαράντα πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του θρυλικού αντάρτη, η κόρη του, η μεγαλύτερη από τα τέσσερα παιδιά που απέκτησε με τη δεύτερη σύζυγό του, μιλάει για το πώς ήταν να μεγαλώνει στη σκιά του και δίνει τη δική της μάχη για να διασώσει την εικόνα του ως ιδεαλιστή επαναστάτη.
Δεν την ενδιαφέρουν καθόλου ούτε οι αφίσες, ούτε οι καρτ ποστάλ, ούτε τα γκραφίτι, ούτε τα μπλουζάκια. Το μείζον θέμα για την Αλέιδα και την οικογένειά της είναι η φωτογραφία που Αλμπέρο Κόρντα, ο κουβανός «χρονικογράφος» της επανάστασης, τράβηξε στις 5 Μαρτίου 1960, κατά τη διάρκεια της κηδείας των θυμάτων του γαλλικού πλοίου «La Coubre». Είναι η εικόνα του Τσε με τον κλασικό μπερέ, η πιο διάσημη φωτογραφία στον κόσμο, η οποία χωρίς αμφιβολία έχει αναπαραχθεί όσο καμία άλλη. Και αυτό ακριβώς είναι που επιθυμεί να περιορίσει σήμερα η κόρη του – την «ασεβή» χρήση της, όπως τη χαρακτηρίζει. «Δεν είναι εύκολο. Δεν θέλουμε να ασκήσουμε κάποιο έλεγχο ούτε να κερδίσουμε χρήματα από τη συγκεκριμένη φωτογραφία. Είναι άσχημο όμως όταν γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης», επισημαίνει.
Οταν ο Τσε σκοτώθηκε, η Αλέιδα ήταν μόλις 7 ετών. Τα περισσότερα για εκείνον τα έμαθε μέσα από ημερολόγια και κυρίως από διηγήσεις τρίτων. Ανάμεσά τους και ο άνθρωπος τον οποίο αποκαλεί θείο: ο Φιντέλ Κάστρο. «Ο Φιντέλ μού έχει αφηγηθεί πολύ όμορφες ιστορίες για τον πατέρα μου. Δεν μπορώ ωστόσο να τον ρωτάω πάρα πολλά, γιατί και μόνο στη σκέψη τού Τσε γίνεται πολύ συναισθηματικός. Για παράδειγμα, ο πατέρας μου είχε πολύ άσχημο γραφικό χαρακτήρα κι έτσι η μητέρα μου αντέγραφε τα ημερολόγιά του».
«ΖΟΥΜΕ ΜΑΖΙ». «Οταν ο Ραούλ Κάστρο ήρθε στο σπίτι μας για να μαζέψει τα χειρόγραφά του, επειδή η μητέρα μου ήξερε ότι εκείνος και ο Φιντέλ κρατούσαν ημερολόγιο, του ζήτησε, αν υπήρχαν κοινές αφηγήσεις, να κρατήσουν την εκδοχή του Τσε, δεδομένου ότι εκείνος δεν ήταν στη ζωή για να υπερασπίσει τον εαυτό του. Ο Ραούλ θύμωσε πάρα πολύ. “Οσο ο Φιντέλ κι εγώ ζούμε ο Τσε θα παραμένει ζωντανός. Είναι πάντα μαζί μας”, της απάντησε. Για πολλή ώρα μετά έκλαιγαν μαζί», θυμάται η Αλέιδα Γκεβάρα.