Γυναίκες εναντίον της Μαφίας

Η Ρόζι Κανάλε και η Λίντια Κάτσο ζουν βίους παράλληλους – αλλά δεν το γνωρίζουν. Και οι δύο είναι συγγραφείς. Οχι κατ’ επάγγελμα. Εξ ανάγκης, αφού η συγγραφή είναι ο μοναδικός «ασφαλής» τρόπος που τους έχει απομείνει για να μιλήσουν για όλα όσα είδαν και άκουσαν στο συναπάντημά τους με το οργανωμένο έγκλημα. Και η Κανάλε και η Κάτσο είναι ακτιβίστριες υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών, η πρώτη από τη φτωχή Καλαβρία με την πανίσχυρη Ντράνγκετα και η δεύτερη από το Μεξικό με τα πανίσχυρα καρτέλ των ναρκωτικών και τα δίκτυα τράφικινγκ και παιδεραστίας. Και η Κανάλε και η Κάτσο αναγκάστηκαν να φυγαδευτούν, όταν η Μαφία του ιταλικού Νότου και τα μεξικανικά κυκλώματα αντίστοιχα έμαθαν για την ύπαρξη των βιβλίων που απειλούν να βγάλουν τα άπλυτά τους στη φόρα. Και οι δύο έχουν κακοποιηθεί βάναυσα και έχουν φθάσει πολύ κοντά στον θάνατο. Κι όμως, δεν φοβούνται. Τουλάχιστον όχι τόσο ώστε να κρατήσουν το στόμα τους κλειστό.

Ηρθε ωστόσο κάποια στιγμή που για να υπερασπίσουν το έργο τους έπρεπε να φύγουν μακριά. Στην περίπτωση της Κανάλε, ήταν όταν έλαβε ένα συμβολικό δώρο από την τοπική Μαφία την ημέρα των 40ών γενεθλίων της: το κεφάλι ενός κουνελιού μέσα σε μια λίμνη αίματος. Σήμερα ζει κάπου στις ΗΠΑ. Πίσω της έχει αφήσει τα ερείπια ενός φιλόδοξου κοινωνικού προγράμματος για τις γυναίκες του Σαν Λούκα – μιας μικρής πόλης της Καλαβρίας που ακροβατεί ανάμεσα στα βουνά και στη θάλασσα – και τη 18χρονη κόρη της, που για λόγους ασφαλείας δεν πηγαίνει καν στο σχολείο. Και όλα αυτά επειδή σκοπεύει να κάνει τη βαρβαρότητα της Ντράνγκετα βιβλίο. Μια βαρβαρότητα που γνώρισε από πρώτο χέρι, όταν αρνήθηκε να συνεργαστεί με τους ιταλούς μαφιόζους που ήθελαν να χρησιμοποιήσουν το εστιατόριο και την ντισκοτέκ της για να «σπρώξουν» ναρκωτικά.

Η Κάτσο έχει πολλά ανάλογα περιστατικά να διηγηθεί: απειλές για τη ζωή της, απόπειρες δολοφονίας και μία απαγωγή. Ως δημοσιογράφος, από τις πιο γενναίες στο Κανκούν του Νότιου Μεξικού, έχει γίνει πολλές φορές δυσάρεστη στα κυκλώματα πορνείας – δίκτυα διεθνή, όπως ανακάλυψε στην πορεία των ερευνών της, με διασυνδέσεις σε όλο τον κόσμο και πελάτες, μεταξύ άλλων, αστυνομικούς, πολιτικούς και δικαστές. Το 2005 μία ομάδα αστυνομικών την τσουβάλιασε σε ένα βανάκι και χωρίς καμία εξήγηση την οδήγησε στην πόλη Πουέμπλα, 20 ώρες μακριά από το Κανκούν, όπου με ένα περίστροφο στο στόμα την απειλούσαν πως θα τη βιάσουν. Σώθηκε χάρη στην έγκαιρη επέμβαση φίλων και ακτιβιστών που την έβγαλαν με εγγύηση. Ακόμη πιο παλιά, το 1999, όταν ήταν ακόμη 23 ετών κι έκανε τα πρώτα της δημοσιογραφικά βήματα, έπεσε θύμα βιασμού και άγριου ξυλοδαρμού στις τουαλέτες ενός σταθμού λεωφορείων. Σήμερα είναι πεπεισμένη πως ήταν μια «τιμωρία» για τη δουλειά της, όπως συνέβη με την Αννα Πολιτκόφσκαγια, τη ρωσίδα δημοσιογράφο που δολοφονήθηκε το 2006, αλλά και με την επίσης μεξικανή δημοσιογράφο Ρεγκίνα Μαρτίνεζ, η οποία δολοφονήθηκε τον περασμένο Απρίλιο. Και οι δύο ήταν φίλες της και η τραγική τους κατάληξη συνέβαλε στην απόφασή της να δραπετεύσει στο Λονδίνο. Για ένα μικρό διάστημα, διευκρινίζει. Μέχρι να κυκλοφορήσει το νέο της βιβλίο, όπου κατονομάζει πρόσωπα και καταστάσεις. «Θέλω να γυρίσω στη χώρα μου, στο σπίτι μου, στα σκυλιά μου. Το Μεξικό έχει ανάγκη από καλούς δημοσιογράφους. Θέλω να είμαι εκεί, για να δω την αλλαγή».