Η Εθνική που εμπνέει

Από τις αρχές του καλοκαιριού έχουν αλλάξει αρκετά. Η Εθνική αντί για την Πολωνία σημαδεύει το άγαλμα του Ιησού και τη Βραζιλία. Ο Καραγκούνης είναι παρελθόν, ενώ σέντερ φορ ετοιμάζεται να παίξει ο Μήτρογλου. Ο Χαλκιάς κρέμασε τα γάντια αφού πρώτα «κρέμασε» την ομάδα και γκολκίπερ θα είναι ο Καρνέζης.

Ο νόμος της φύσης. Πάντα ρει. Ενα μόνο δεν αλλάζει στα ενδότερα της Εθνικής και όπως διαμορφώθηκε η κατάσταση τα τελευταία χρόνια: η αγάπη των ποδοσφαιριστών για την ομάδα, η διάθεση των παραγόντων να κρατήσουν ενωμένο το team, η εργασιομανία και η σοβαρότητα Σάντος και επιτελείου. Με αθλητικούς όρους θα λέγαμε πως τα τωρινά δεδομένα θυμίζουν τα προ ετών στο μπάσκετ. Τότε, όλοι οι παίκτες ζητούσαν να μπουν στις τάξεις της Εθνικής. Κάτι αντίστοιχο διαπιστώνεται και σήμερα με τους ποδοσφαιριστές. Ο Καραγκούνης, στα 35 του βρήκε χρόνο να μιλήσει με τους συμπαίκτες του (ακόμη τους θεωρεί τέτοιους) και φέρει βαρέως πως δεν θα φορέσει το Νο 10.

Οποιος άσος του Σάντος καλείται να κάνει δηλώσεις δεν παραλείπει να πει πόσο υπερήφανος αισθάνεται για την παρουσία του στην Εθνική. Αυτή η ομάδα μοιάζει με αποκούμπι για όλους, με έναν φάρο ελπίδας που τόσο ανάγκη έχει ο αθλητισμός και το ποδόσφαιρό μας. Ισως το μόνο κομμάτι που βγάζει υγεία, λες και εκπαιδεύεται σε θερμοκήπιο και μένει ανεπηρέαστο από όσα θλιβερά συμβαίνουν παντού. Διεκδικεί προκρίσεις την ώρα που όλα καταρρέουν. Και οι παίκτες, γουστάρουν που αγωνίζονται με τα χρώματα της Εθνικής για έναν ακόμη λόγο: αντιλαμβάνονται πως η αγοραστική αξία τους έτσι μένει σε υψηλά επίπεδα. Με συμμετοχές σε Euro και σε Μουντιάλ το κασέ θα διατηρηθεί. Γιατί, τι μπορούν να περιμένουν από το ξεφτισμένο ελληνικό πρωτάθλημα ή από ομάδες που ρίχνουν συνεχώς το μπάτζετ και δεν έχουν μαντίλι να κλάψουν;