«Με χτυπούσε αλύπητα µε τη ζώνη του»

«Ηµουν 8 χρονών και πήγαινα στη Β’ Δηµοτικού. Μια µέρα γυρνώντας στο σπίτι µου δεν είχα καθόλου διάθεση. Δεν ήθελα ούτε να φάω ούτε να διαβάσω, το µόνο που ήθελα ήταν να κοιµηθώ. Ο πατέρας µου συνήθιζε να γυρίζει από τη δουλειά του µισή ώρα αφού είχα γυρίσει σπίτι από το σχολείο. Οταν έµαθε ότι δεν ήθελα να φάω και να διαβάσω αγρίεψε και άρχισε να µου φωνάζει. Εγώ δεν του έδινα σηµασία. Τότε αυτός σηκώθηκε από το τραπέζι και άρχισε να µε χτυπάει αλύπητα µε τη ζώνη του… Εγώ δεν µπόρεσα να αντιδράσω γιατί ήµουν µικρός και αδύναµος. Οταν σταµάτησε να µε χτυπάει πήγα τρέχοντας και κλαίγοντας στο δωµάτιό µου. Εκείνη τη στιγµή ένιωσα µόνος και αβοήθητος. Η µάνα µου ήταν εκεί, αλλά δεν µπορούσε να κάνει κάτι. Από εκείνη την ηµέρα αποφάσισα να το σκάσω από το σπίτι. Για µια εβδοµάδα περίπου δεν µιλούσα σε κανένα. Στο τέλος, ήθελα να το βγάλω από µέσα µου και το είπα σ’ ένα φίλο µου. Εκείνος το είπε σε όλη την τάξη και εγώ ντράπηκα πάρα πολύ. Την ίδια ηµέρα δεν γύρισα στο σπίτι.

Πήγα σε µια πλατεία και καθόµουν έως τις δέκα το βράδυ. Τότε µου ήρθε µια ιδέα. Πήγα στο καρτοτηλέφωνο και κάλεσα το 1056. Κάποιος φίλος µου είχε πει ότι σε αυτό τον αριθµό βοηθούν παιδιά που είναι σε κίνδυνο. Αφού µίλησα µε µια κυρία και της είπα τα πάντα, µε ρώτησε πού είµαι και µου είπε να την περιµένω. Σε µια ώρα είχε έρθει, µε πήρε και µε πήγε σε ένα σπίτι στον Καρέα. Μου πήρε αρκετό καιρό να προσαρµοστώ, αλλά τα κατάφερα».

Βασίλης, Ηλικία: 15 ετών

Θύµα σωµατικής κακοποίησης