«Η µαµά µάς κλείδωσε και έφυγε για πάντα»

«Κάποτε µέναµε όλοι µαζί η µαµά, ο µπαµπάς, εγώ και τα δύο αδέλφια µου. Ο µπαµπάς χτυπούσε τη µαµά συνέχεια. Η µαµά όµως έλεγε ότι αυτό το έκανε επειδή έπινε. Ηταν αλκοολικός. Επίσης, η µαµά έλεγε ότι κατά βάθος µας αγαπούσε. Μάλλον δεν το πίστευε και πολύ γιατί µια µέρα πήρε το µωρό, που ήταν τότε ενός έτους, και έφυγε. Εγώ και ο µεγαλύτερός µου αδελφός πήγαµε να µείνουµε σε µια θεία µας.

Κάθε εβδοµάδα πηγαίναµε να βλέπουµε τη µητέρα µας και τη µικρή µας αδελφή που µένανε σε ένα υπόγειο κοντά στην Οµόνοια. Το σπίτι ήταν πάντα βρώµικο, γεµάτο κατσαρίδες και σκουπίδια. Μια µέρα µάς κλείδωσε κι έφυγε. Δεν ξέρω πόσες µέρες µείναµε κλεισµένοι εκεί µέσα. Το ψυγείο ήταν άδειο, εγώ και ο αδελφός µου τρώγαµε φελιζόλ, το µωρό έκλαιγε. Ευτυχώς για µας, οι γείτονες δεν ήταν τόσο αδιάφοροι γιατί µια µέρα άνοιξε η πόρτα και µπήκαν µέσα αστυνοµικοί που µας πήγαν στο νοσοκοµείο. Αργότερα µάθαµε ότι η µαµά ήταν σαν τον µπαµπά. Επαιρνε και ψυχοφάρµακα. Τέτοια φάρµακα έδινε και στο µωρό για να κοιµάται και εκείνη να φεύγει. Τώρα τα αδέλφια µου είναι σε ίδρυµα και εγώ στο Χαµόγελο του Παιδιού. Ελπίζω µια µέρα να ενωθούµε και να ξαναµείνουµε όλοι µαζί».

Αλεξ, Ηλικία: 14 ετών