Η Ρηνιώ κι οι Goin’ Through

Με τον τρόπο της συγγραφέως Καλής Γκελμπέση-Γκιούνη

Σαν πάτησε γερά στης νιότης τα ποδάρια, η Ρηνιώ οργανώθηκε στην ΚΝΕ. Η ζωή της βρήκε νόημα: στο Πανεπιστήμιο καθόταν στο τραπεζάκι της ΠΚΣ, κόλλαγε αφίσες, πουλούσε κουπόνια και, κάθε Κυριακή, την κομματική εφημερίδα. Και μια φορά τον χρόνο, αρχές Σεπτέμβρη, πήγαινε στο Φεστιβάλ, να ακούσει επαναστατικά τραγούδια και την κεντρική ομιλία της συντρόφισσας γραμματέα.

Ο καιρός περνούσε, η Ρηνιώ πλησίαζε στο πτυχίο, και σαν να μην έφτανε η ανασφάλεια για το εργασιακό της μέλλον, ήρθε κι ένα κακό εκλογικό αποτέλεσμα κι έδωσε πολλαπλάσια δύναμη στους ρεβιζιονιστές. Και τώρα;

Η Ρηνιώ γνωρίζει καλά ότι η νεολαία και το κόμμα πρέπει να μιλήσουν ξανά στην καρδιά της κοινωνίας. Γι’ αυτό και ψήφισε μια ριζική αλλαγή. Εφέτος στο Φεστιβάλ είναι σωστό να μπει, πλάι στην αγαπημένη μας μουσική για τις μάζες, και ένα τραγούδι που θα μιλήσει κατευθείαν στους νέους – στα μέλη, αλλά και στους φίλους, και στις επιρροές. Σύντροφοι, εφέτος θα βάλουμε χιπ χοπ. Δεν είναι ξένο το χιπ χοπ στο επαναστατικό πνεύμα της γιορτής μας, σκεφτόταν η Ρηνιώ. Γι’ αυτό και ξαφνιάστηκε όταν διάβασε στο Ιντερνετ την κακοπροαίρετη κριτική των αναθεωρητών. «Τα δύο συγκροτήματα (οι Goin’ Through και οι ΝΕΒΜΑ) είναι μιμητές της αμερικάνικης αντίστοιχης σκηνής» έγραφε το κοροϊδευτικό κείμενο.

Η Ρηνιώ φαρμακώθηκε. Να πούνε αυτήν φιλοαμερικανή, που έχει λιώσει δεκάδες ζευγάρια παπούτσια στις πορείες στην πρεσβεία… Πόσες πίκρες μπορεί να σε ποτίσει αυτή η χωρίς αρχές αντιπαράθεση με το κόμμα που λεηλάτησε και τα συνθήματα και τις ψήφους μας;

Το βράδυ η Ρηνιώ δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Ανοιξε ακόμη μια φορά το λάπτοπ, μπήκε στα μέιλ της. Επιτέλους, η ανακοίνωση που θα δημοσιευόταν είχε συνταχθεί. «Οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ […] που επίσημα υποστηρίζουν τα ναρκοφεστιβάλ και τις λοιπές εκδηλώσεις όπου σβήνει ο παλμός, ο νους και η ψυχή της νεολαίας, είναι λογικό να έχουν την αγωνία να τον πιάσουν [τον παλμό]».

Η Ρηνιώ ησύχασε. Μας πήραν τα συνθήματα, σκέφτηκε. Μας πήραν τις ψήφους. Δεν θα μας πάρουν και τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό.