[Πρόσωπα] Κόμικς

Και γιατί ήρθατε στην Υδρα; Πού να πάμε; Να πάτε αλλού, να πάτε, ας πούμε, στη Μύκονο…

Η αντίδραση των Υδραίων που, πνιγμένοι στην ιερή αγανάκτηση, έκαναν παγκόσμιο θέαμα μια τυπική βεβαίωση φορολογικής παράβασης από ένα εστιατόριο του νησιού, αν συνέβαινε το 2010, θα ήταν ισοδύναμη ενός γκαγκ σε καρτούν. Και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Θόδωρος Δρίτσας, στην εκλογική περιφέρεια του οποίου υπάγεται η Υδρα, θα θύμιζε τον κύριο Τζόουνς, τον χαρακτήρα που επινόησε για τα κόμικς Ντίσνεϊ ο Καρλ Μπαρκς, ο οποίος απλώς φορτώνει ό,τι βάρος πρέπει να φορτωθεί στην αυλή του γείτονά του Ντόναλντ. Ολα αυτά, δηλαδή, θα ήταν ένα αστείο, με επίκεντρο τον ελεύθερο τράχηλο του Ελληνος. Χθες, όμως, ήταν είδηση στις γερμανικές τηλεοράσεις που επιβεβαίωνε τα στερεότυπα για τους κατοίκους της χώρας μας.

Ισχύουν τα στερεότυπα; Απολύτως όχι, η Ελλάδα είναι συνθετότερη περίπτωση από την εικόνα της που κυριαρχεί. Ισχύει όμως κάτι χειρότερο: ότι, συστηματικά, ισχυρά τμήματα τοπικών κοινωνιών συνεπικουρούμενα από τοπικούς παράγοντες, επιβάλλουν τη θέλησή τους εις βάρος και της σιωπηρής πλειοψηφίας, και της εικόνας, και του τόπου, και της χώρας τους.

Τα ίδια δεν έγιναν, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, στην περίπτωση της Κερατέας; Τα σκουπίδια; Να πάνε αλλού. Ο,τι μας ενοχλεί, αλλού. Πάντα βρίσκεται ένας πολιτικός, ένας τοπικός παράγων, ένας ιερωμένος να συμπαρασταθεί «στα δίκαια αιτήματα» των διαμαρτυρομένων της περιοχής του. Πώς το έλεγε ένα προεκλογικό σύνθημα; Πολίτες; Οχι, πελάτες!

Κάπως έτσι δεν κλιμακώθηκαν οι αντιδράσεις και για τους χώρους υποδοχής των παράνομα εισελθόντων στη χώρα μεταναστών; Να χρησιμοποιηθούν οι υποδομές της Αμυγδαλέζας; Οχι, κραύγασε με στεντόρεια φωνή ο Μάκης Βορίδης. Τώρα είναι η σειρά του Ευριπίδη Στυλιανίδη: όχι μετανάστες στην Κομοτηνή. Και επειδή ούτε Νίκος Νικολόπουλος είναι ούτε να πάει κόντρα στην ίδια την κυβέρνησή του μπορεί, έστησε μια επικοινωνιακή παράσταση• έλαβε, λέει, προφορικές διαβεβαιώσεις από αρμόδιους υπουργούς ότι η παραμονή των μεταναστών εκεί θα είναι προσωρινή.

Ο Ευριπίδης Στυλιανίδης είναι υπόδειγμα πολιτικού που συντηρεί τα στερεότυπα. Ως υπουργός Μεταφορών στην κυβέρνηση Καραμανλή έφτιαξε προαστιακό σιδηρόδρομο στη Θράκη, έργο που και δαπανηρό και χωρίς χρησιμότητα αποδείχθηκε. Προεκλογικά, προσπαθούσε να πάρει ψήφους καρπούμενος την αύξηση των φοιτητών στο Πανεπιστήμιο Θράκης, η οποία «συνέβαλε στην οικιστική ανάπτυξη της Κομοτηνής και των Σαπών» – λες και η δουλειά των πανεπιστημίων είναι αυτό. Κι άλλα πολλά.

Μπορούμε να χρεώσουμε με κυνισμό τον κύριο Τζόουνς, τον κακό γείτονα του Ντόναλντ; Οχι, βέβαια, αυτός είναι μια χάρτινη φιγούρα επινοημένη για τη διασκέδαση των αναγνωστών. Αλλά, όπως έλεγε ένα παλιό σύνθημα, η ζωή δεν είναι κόμικς, μωρό μου.