Οικογένεια για δημόσιες σχέσεις

«Απόψε όπως η αδελφή μου, η Μαργκερίτ, εισέρχομαι στον μοναχισμό», είπε η Αν-Εμόν Μαρί Ζοζέφ Κριστιάν Σοβάζ ντε Μπραντ, όπως ήταν το πατρικό της συζύγου του Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, μόλις έφθασε στο Μέγαρο των Ηλυσίων. Τίποτε δεν της αρέσει. Τα έπιπλα των Πομπιντού είναι «παλιά και ντεμοντέ», τα μπάνια «ένας εφιάλτης». Αρνείται να κατοικήσει εκεί, φυτεύει όμως πορτοκαλιές στην αυλή και ζητάει ένα γραφείο. Διότι ο σύζυγός της την έχει ανάγκη. Τη δεκαετία του 1970, οι δημόσιες σχέσεις είναι πλέον απαραίτητες. Ετσι, ο «Βαλί» χρησιμοποιεί την οικογένεια από τις διακοπές στην Ωβέρνη μέχρι τις ευχές για το νέο έτος. Κάθε μήνα, ο Ζισκάρ τη σέρνει επίσης στα δείπνα του, στα σπίτια Γάλλων. Ουδείς την άκουσε ποτέ να διατυπώνει το παραμικρό παράπονο, την παραμικρή κριτική, εκτός από το 1981. Ενώ ο σύζυγός της εξακολουθούσε να πιστεύει στη νίκη του, εκείνη είπε: «Η ιδέα να ξανακάνω το ίδιο πράγμα για άλλα επτά χρόνια είναι βασανιστική. Οταν σκέπτομαι τις δυστυχισμένες βασίλισσες, στην Αγγλία, την Ολλανδία ή τη Δανία, που το κάνουν ισόβια, δεν τις ζηλεύω καθόλου». Επειτα, μπόρεσε να αφιερωθεί στο ίδρυμά της για κακοποιημένα παιδιά.