Δύο παράλληλοι κόσμοι

Με την Πρώτη Κυρία της Αριστεράς, η επανάσταση μπήκε στο Προεδρικό Μέγαρο. Το δικό της ίδρυμα ήταν το Γαλλία Ελευθερίες (France Libertes) και δεν είχε καμιά σχέση με τα δυστυχισμένα παιδιά. Κουρδικό ζήτημα, Κούβα, ελευθερίες στο Μαρόκο ή στην Τυνησία, Τσιάπας, οι μάχες της Μιτεράν -που πέθανε πέρσι- παρεμβάλλονταν στα θέματα του συζύγου. Το 1989 υποδέχεται τον Δαλάι Λάμα, σε πείσμα της κυβέρνησης, της Προεδρίας και της πρεσβείας της Κίνας. Εξι χρόνια αργότερα, αγκαλιάζει και φιλάει τον Φιντέλ Κάστρο στα σκαλιά του Ελιζέ. Ξέρει επίσης να κρατάει τα μυστικά, τον καρκίνο του συζύγου της, τη μοργανατική οικογένειά του. Ζει στο σπίτι της και εκείνος στο Μέγαρο, όταν δεν βρίσκεται δίπλα στη Μαζαρίν. Η Ντανιέλ Μιτεράν κατάλαβε ότι πρέπει να μοιράζεται τον σύζυγό της όχι μόνο με το πάθος της εξουσίας αλλά και με άλλες γυναίκες. Επαθε κατάθλιψη, έφυγε, ξαναγύρισε, μίλησε για διαζύγιο… και τελικά πήρε την απόφασή της. Μια απόφαση που δεν θα την εμποδίσει να δημιουργήσει «γύρω από τον Φρανσουά ένα κλίμα που τον απελευθερώνει από τις έγνοιες του» και να του ετοιμάζει τα αφεψήματά του με το μέλι.