Με σημαία ευκαιρίας

Στρατιές άνεργων ποδοσφαιριστών έχουν κατακλύσει την Ευρώπη ακολουθώντας τη γενικότερη τάση στην αύξηση των δεικτών ανεργίας σε όλους τους επαγγελματικούς κλάδους.

Ο μέσος όρος ηλικίας του άνεργου ποδοσφαιριστή είναι τα 27 χρόνια. Είναι διεθνής και στην τελευταία του ομάδα είχε υψηλό κασέ.

Σε χώρες όπως η Γερμανία, η Ιταλία, η Ισπανία και η Γαλλία υπάρχουν οργανωμένα καμπ που βοηθούν τους παίκτες να διατηρήσουν την καλή φυσική τους κατάσταση και ταυτόχρονα οργανώνουν αγώνες επίδειξης όπου σκάουτερ ομάδων παρακολουθούν και επιλέγουν τους παίκτες που τους ενδιαφέρουν. Ο αριθμός των ανέργων ωστόσο είναι τόσο μεγάλος που, παρά τις οργανωμένες προσπάθειες, είναι αδύνατο να απορροφηθούν όλοι.

Η διάρκεια ζωής μιας ποδοσφαιρικής καριέρας είναι πολύ μικρή. Γιατί αν εξαιρεθούν τα πρώτα χρόνια που προσπαθεί ο παίκτης να αναρριχηθεί και να κάνει όνομα και τα «γεράματα», ο καθαρός χρόνος που μεσουρανεί δεν ξεπερνά τα πέντε, έξι χρόνια. Σ’ αυτό το διάστημα ο παίκτης κυνηγάει τη μεταγραφή σε μεγάλη ομάδα και ένα παχυλό συμβόλαιο.

Για να συμβεί όμως αυτό πρέπει πρώτα απ’ όλα να παίζει. Ακόμα και χωρίς χρήματα. Γιατί ένας παίκτης προτιμά να παίζει σχεδόν τσάμπα από το να μην παίζει καθόλου.

Η περίπτωση του Βασίλη Κουτσιανικούλη είναι χαρακτηριστική. Στην καλύτερη ποδοσφαιρικά ηλικία, τα 24 χρόνια, ο ταλαντούχος και έμπειρος παίκτης με συμμετοχές στις μικρές εθνικές ομάδες αναζητά τρόπους να αναρριχηθεί στην επιφάνεια αναζητώντας το δικό του Ελντοράντο. Το όνομα του Εργοτέλη στον οποίον ανήκε δεν διέθετε τη δύναμη να τον εκτοξεύσει στον αφρό. Χωρίς να το πολυσκεφτεί χάρισε στην ομάδα της Κρήτης 180.000 ευρώ που του χρωστούσε και ανέβηκε στην Αθήνα για να ενταχθεί στη χρεοκοπημένη μεν ΑΕΚ, όμως με την πιο βαριά φανέλα.

Πόσα χρήματα θα βάλει στον τραπεζικό του λογαριασμό αν και όταν ο Δικέφαλος έχει χρήματα να του δώσει; Εξήντα χιλιάδες ευρώ! Οσα έπαιρναν προ Μνημονίου κάποιοι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ.

Το κίνητρο του βραχύσωμου Λαρισαίου είναι η συμμετοχή στην εθνική ομάδα που θα του ανοίξει τις πόρτες για μια μεταγραφή στο εξωτερικό. Γιατί πλέον η εθνική ομάδα είναι – και πολύ σωστά – η βιτρίνα του ποδοσφαίρου μας.