Η παχυσαρκία είναι πράγματι αρρώστια;

Πολλοί είναι αυτοί που λένε: «Εχω φίλους χοντρούς, που έχουν περάσει την ηλικία των 70 και είναι μια χαρά». Είναι όμως και άλλοι που ισχυρίζονται ότι αυτό δεν είναι ο κανόνας αλλά η εξαίρεση. Οι εξαιρέσεις όμως στη ζωή υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τους κανόνες.

Η πιο ενθαρρυντική μελέτη για τους παχύσαρκους ήταν μια μελέτη που δημοσιεύθηκε προ διετίας στο επιστημονικό περιοδικό «Lancet». Επρόκειτο για μετανάλυση μελετών με συμμετοχή άνω των 200.000 ατόμων, η οποία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η απλή παχυσαρκία που δεν συνοδεύεται από κανέναν άλλον επιβαρυντικό παράγοντα δεν επιβαρύνει από πλευράς πρόγνωσης έναν παχύσαρκο. Στην πράξη όμως πόσο εφικτό είναι αυτό; Το να είναι δηλαδή κάποιος παχύσαρκος χωρίς να πάσχει από κάτι άλλο.

Η παχυσαρκία θεωρείται σήμερα μέρος του λεγόμενου μεταβολικού συνδρόμου, που δεν είναι τίποτα άλλο από τον συνδυασμό αυξημένων λιπιδίων στο αίμα, δηλαδή της χοληστερίνης ή των τριγλυκεριδίων, αυξημένης αρτηριακής πίεσης και αυξημένου σακχάρου. Στις περιπτώσεις αυτές, η παχυσαρκία συμβάλλει στο να αναπτυχθεί στεφανιαία νόσος, καρδιακή ανεπάρκεια, καθώς και υπνική άπνοια (διαταραχή της αναπνοής κατά τον ύπνο). Η πιθανότητα εκδήλωσης μάλιστα αιφνιδίου θανάτου αυξάνεται στο παχύσαρκο άτομο κατά 40 φορές σε σχέση με το φυσιολογικό.

Η παχυσαρκία κατά κανόνα οφείλεται σε αυξημένη πρόσληψη θερμίδων από τις τροφές, σε συνδυασμό με την έλλειψη άσκησης. Η άσκηση και η γυμναστική από μόνες τους δεν καταπολεμούν την παχυσαρκία εάν πρωτίστως δεν ελεγχθεί το διαιτολόγιο. Βέβαια, πέραν από τους δύο αυτούς παράγοντες, συμμετέχουν και τα γονίδια του παχύσαρκου.

Γι’ αυτόν άλλωστε τον λόγο χρειάζεται ριζική μεταβολή του τρόπου ζωής γενικότερα, όχι μόνο για να καταπολεμηθεί η παχυσαρκία, αλλά κυρίως για να διατηρηθεί το αρχικό αποτέλεσμα. Οι περισσότεροι παχύσαρκοι μετά την απώλεια πολλών κιλών επανέρχονται στον προηγούμενο τρόπο ζωής τους, με αποτέλεσμα να ξαναπαίρνουν το βάρος που έχασαν.

Στην προσπάθεια της απίσχνανσης ενός παχύσαρκου πρέπει απαραίτητα να εντάσσεται και η συμβολή ενός ψυχολόγου ή ψυχιάτρου, προκειμένου να διατηρηθεί το τελικό αποτέλεσμα της θεραπείας. Εξυπακούεται ότι προτού κατηγορήσει κάποιος τον παχύσαρκο για τον τρόπο ζωής του πρέπει να αποκλείσει σπάνιες παθολογικές περιπτώσεις, όπως π.χ. υποθυρεοειδισμό, σύνδρομο Cushing, πολυκυστικό σύνδρομο ωοθηκών κ.λπ.

Eίναι λάθος να καταφύγει ο παχύσαρκος σε χειρουργική ή φαρμακευτική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας του προτού αποτύχει η φυσική προσπάθεια, γιατί και οι μέθοδοι αυτές δεν στερούνται σοβαρών παρενεργειών, που πολλές φορές θέτουν σε κίνδυνο την ίδια τη ζωή του παχύσαρκου.

Η παχυσαρκία, κατά συνέπεια, μπορεί να εξελιχθεί σε σοβαρότατη αρρώστια εφόσον ο παχύσαρκος δεν συνειδητοποιήσει το πρόβλημά του έγκαιρα. Αντίθετα, οι τελευταίες μελέτες υποστηρίζουν ότι ο παχύσαρκος που φθάνει σε φυσιολογικό βάρος αυξάνει το προσδόκιμο της επιβίωσής του.