Στην εποχή του Χολίδη

Είκοσι τέσσερα χρόνια πίσω γύρισε ο ελληνικός αθλητισμός στο Λονδίνο. Ηταν στη Σεούλ το 1988 όταν ο Μπάμπης Χολίδης κρεμούσε στο στήθος του για δεύτερη φορά στην καριέρα του το χάλκινο ολυμπιακό μετάλλιο στην ελληνορωμαϊκή πάλη στην κατηγορία των 57 κιλών. Ηταν και το μοναδικό που είχε κατακτήσει η Ελλάδα σε εκείνη τη διοργάνωση, όπως συνέβαινε άλλωστε στις περισσότερες διοργανώσεις από το 1900 και μετά. Στους είκοσι Ολυμπιακούς Αγώνες που είχαν μεσολαβήσει μέχρι τη Σεούλ η ελληνική σημαία είχε ανέβει στον υψηλότερο ιστό μόλις τέσσερις φορές!

Δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμα από τους επίδοξους πολιτικούς οι «πλαστικοί Ελληνες» – κατά τους «πλαστικούς Βρετανούς», όπως αποκαλούσαν τους βρετανοποιημένους αθλητές τους οι διοργανωτές των τελευταίων Αγώνων – που θα τόνωναν την εθνική μας υπερηφάνεια και θα μας έκαναν να πιστέψουμε πως γίναμε αθλητική υπερδύναμη. Οι προπονητές με τις μυστικές συνταγές επιτυχίας ήταν ακόμα μακριά και οι γενικοί γραμματείς Αθλητισμού με τα περιορισμένα καθήκοντα αισθάνονταν ευτυχισμένοι με κάποιες αναλαμπές στην προ-Μπόσμαν εποχή του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ.

Στα χρόνια που ακολούθησαν η Ελλάδα έζησε ένα «Μπινγκ Μπανγκ» με την κορύφωσή του να έρχεται το 2004, με την κατάκτηση 16 μεταλλίων, όσα είχε κατακτήσει συνολικά σε 18 Ολυμπιακούς Αγώνες!

Ξοδεύτηκαν εκατομμύρια για υλικοτεχνική υποδομή, προετοιμασίες, αμοιβές και στρατιωτικά γαλόνια, τα οποία όπως αποδείχτηκε πετάχτηκαν σε βαρέλι δίχως πάτο, όπως και τόσες άλλες «επενδύσεις» εκείνης της εποχής.

Πολλοί θα πουν πως η μικρή σοδειά των μεταλλίων στο Λονδίνο οφείλεται στον δραστικό περιορισμό του προϋπολογισμού των ομοσπονδιών. Εν μέρει έχουν δίκιο. Στον σύγχρονο αθλητισμό ο ανταγωνισμός είναι αδυσώπητος και η παραμικρή λεπτομέρεια που πολλές φορές οφείλεται σε κάποια τεχνολογική καινοτομία στην οποία έχουν πρόσβαση οι αθλητές κρίνει μετάλλια.

Δεν είναι όμως το μοναδικό πρόβλημα. Στη χρυσή οκταετία 1996-2004, όταν οι ομοσπονδίες έπρεπε να βάλουν τις βάσεις για το μέλλον χαράσσοντας οδικούς χάρτες για την ανεύρεση και ανάδειξη ταλαντούχων νέων οι επικεφαλής τους διαγκωνίζονταν σε παιχνίδια εξουσίας. Οπως τόσοι έτσι κι αυτοί ξεγελάστηκαν πιστεύοντας πως η ευμάρεια θα ήταν μια μόνιμη κατάσταση που απλά χρειαζόταν καλύτερους ελιγμούς…