Ελληνικός πυρετός καίει το Βερολίνο
Σε επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης στη Γερμανία έχει εξελιχθεί η Ελλάδα ως κορυφή του παγόβουνου που λέγεται ευρώ και διχάζει τα κόμματα, έναν χρόνο πριν από τις εκλογές.
Οι Γερμανοί πήραν το μαστίγιο. Ο εικονιζόμενος Βαυαρός πάντως δεν το χρησιμοποίησε για να σωφρονίσει τους δημοσιονομικά απείθαρχους. Συμμετείχε χθες σε έναν... ανώδυνο διαγωνισμό που τελείται εθιμικά έξι εβδομάδες πριν από το Οκτόμπερφεστ στο Τσουγκσπίτσε, το ψηλότερο βουνό της Γερμανίας σε υψόμετρο 2.962
Εως πριν από μερικά χρόνια η πρώτη επίσκεψη ενός έλληνα πρωθυπουργού στη Γερμανία θα είχε χαρακτήρα γνωριμίας και θα επιβεβαίωνε το καλό κλίμα ανάμεσα στις δύο πλευρές. Ο Αντώνης Σαμαράς, όμως, ταξιδεύει στο Βερολίνο στις 24 Αυγούστου για να ανοίξει απευθείας τα χαρτιά του στην Ανγκελα Μέρκελ. Και η ατμόσφαιρα στη γερμανική πρωτεύουσα θα είναι πολύ διαφορετική από αυτήν που θα ήθελε να βρει οποιοσδήποτε στη θέση του. Με τις βουλευτικές εκλογές να έχουν προγραμματιστεί για το φθινόπωρο του 2013, η Γερμανία ετοιμάζεται να ζήσει την πιο μακρά αλλά και την πιο έντονη προεκλογική περίοδο στη μεταπολεμική Ιστορία της. Και αν λάβει κανείς υπόψη του το γεγονός ότι τα γεράκια της γερμανικής Δεξιάς ακονίζουν ήδη τα νύχια τους, μπορεί να οδηγηθεί άνετα στο συμπέρασμα ότι το «ελληνικό πρόβλημα» θα είναι πολύ ψηλά στην ατζέντα.
Τα μηνύματα έρχονται σωρηδόν το τελευταίο διάστημα και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η συχνότητα αποστολής θα ενταθεί. Ο αποδέκτης δεν είναι τόσο η Αθήνα όσο η γερμανική κοινή γνώμη. Οι σκληροπυρηνικοί της γερμανικής Δεξιάς θεωρούν ότι η πολιτική τους επιβίωση περνά από μια άκαμπτη στάση απέναντι στην Αθήνα. Είναι η περίπτωση του γερμανού υπουργού Οικονομίας και ηγέτη των Φιλελευθέρων Φίλιπ Ρέσλερ που για ακόμη μια φορά δήλωσε απογοητευμένος από τις προσπάθειες της Αθήνας για την προώθηση των μεταρρυθμίσεων και κατηγορεί εκ νέου την Αθήνα για ασυνέπεια. Ο Ρέσλερ μίλησε στο περιοδικό «Φόκους» για να σηκώσει και πάλι το θέμα της ελληνικής απροθυμίας στις προτάσεις του ίδιου και της κυβέρνησής του για επενδύσεις. Τον περασμένο Φεβρουάριο ο τότε υπουργός Ανάπτυξης Μιχάλης Χρυσοχοΐδης είχε σηκώσει το γάντι που είχε πετάξει ο γερμανός πολιτικός. Δεν είναι βέβαιο ότι ο Κωστής Χατζηδάκης θα ακολουθήσει την ίδια οδό. Το μήνυμα, πάντως, που θέλει να περάσει ο Ρέσλερ στην κοινή γνώμη μπορεί να συνοψιστεί σε τρεις λέξεις: «Αυτοί δεν θέλουν».
Ο έλληνας Πρωθυπουργός επομένως θα πρέπει να καταβάλει τιτάνια προσπάθεια προκειμένου να πείσει τη γερμανίδα Καγκελάριο για τις μεταρρυθμιστικές προθέσεις της κυβέρνησής του και να φτάσει στον στόχο, που δεν είναι άλλος από την τροποποίηση των όρων της βοήθειας προς την Ελλάδα. Αν υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής στην πολυφωνία του Βερολίνου, είναι ακριβώς αυτός: η χαλάρωση των όρων έχει πολλές κόκκινες γραμμές. Από αυτή την άποψη, ο Φίλιπ Ρέσλερ δεν ήταν ο μόνος που «χτύπησε» χθες. Ο Μίχαελ Φουξ, αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Χριστιανοδημοκρατών και των Χριστιανοκοινωνιστών, δήλωσε ότι η Γερμανία θα μπλοκάρει επιπλέον οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα σε περίπτωση που η χώρα δεν τηρήσει στο ακέραιο τα συμφωνηθέντα στο πλαίσιο των πακέτων διάσωσης, ενώ απείλησε με βέτο στο Προσωρινό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF). Ακολούθησε ο Πρωθυπουργός της Βαυαρίας και πρόεδρος των Χριστιανοκοινωνιστών Χορστ Ζεεχόφερ που είπε ότι η Ευρώπη αντέχει μια έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη.
«ΟΧΙ ΠΙΑ ΣΥΓΓΝΩΜΕΣ». Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε ο Γκίντο Βεστερβέλε – αν και εμφανίστηκε ένα «κλικ» λιγότερο άκαμπτος. Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην κυριακάτικη «Μπιλντ», ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών και προκάτοχος του Ρέσλερ στην ηγεσία του FDP δήλωσε ότι δεν μπορεί να υπάρξει «ουσιαστική απόκλιση» από τις μεταρρυθμίσεις που έχουν συμφωνηθεί. Τουλάχιστον ο ίδιος δεν παρέκκλινε από την οδό της ορθότητας. Απηύθυνε έκκληση στην ελληνική κυβέρνηση να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις λαμβάνοντας υπόψη την κρισιμότητα της κατάστασης, καταδίκασε την άποψη ότι πρέπει να δοθεί ένα μάθημα στην Ελλάδα για να παραδειγματιστούν οι υπόλοιποι και υπερασπίστηκε με σθένος το ευρώ όταν κλήθηκε να απαντήσει σε μια ερώτηση που αποτυπώνει τις διαθέσεις ενός μέρους των συμπατριωτών του: «Για πόσο ακόμη θα ζητάμε συγγνώμη για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο;».