[Προβολείς] Παιχνίδια

Από διεθνή θέματα δεν έχει καμιά εμπειρία, ψήφιζε ό,τι έφερνε στη Βουλή ο Μπους. Στα οικονομικά είναι συντηρητικός: γόνος μιας από τις πιο πλούσιες οικογένειες του Ουισκόνσιν, θέλει τη δραστική μείωση του κοινωνικού κράτους, υποστηρίζει πως πρέπει να δοθεί τέλος στο Medicaid (την ασφαλιστική κάλυψη των πιο φτωχών), να ιδιωτικοποιηθεί το Medicare (η ασφάλιση των συνταξιούχων) και να μειωθεί η φορολογία των πλουσίων. Ακόμη πιο συντηρητικός είναι στα κοινωνικά θέματα: εκλεκτός του Tea Party, αντιτίθεται στις αμβλώσεις ακόμη και όταν η εγκυμοσύνη είναι προϊόν βιασμού ή αιμομιξίας ή απειλεί τη ζωή της γυναίκας. Αν ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών για την Προεδρία Μιτ Ρόμνεϊ προσπαθεί να διατηρήσει μια ασάφεια γύρω από το πρόσωπό του, η απόφασή του να επιλέξει τον Πολ Ράιαν για την αντιπροεδρία αποτελεί ένα σαφές, ταξικό και αντιδραστικό μήνυμα.

Πολλοί επικρίνουν την αμερικανική δημοκρατία για διάφορες αδυναμίες της. Η μεγάλη αποχή είναι πράγματι ένας διαστρεβλωτικός και αποσταθεροποιητικός παράγων (αν και ανάλογα ποσοστά παρατηρούνται πλέον και στην Ευρώπη). Οι Αμερικανοί γνωρίζουν όμως τουλάχιστον τι ψηφίζουν. Ο 42χρονος Ράιαν θεωρείται ο συντηρητικότερος υποψήφιος για την αντιπροεδρία από το 1900! Ο βασικός στόχος του ρεπουμπλικανικού διδύμου είναι να κατεδαφίσει ό,τι έχτισαν ο Κλίντον και ο Ομπάμα. Ενα καλό μάθημα για όσους ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει πλέον διάκριση Δεξιάς και Αριστεράς κι ότι όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι.

Δεν είναι ίδιοι στην Αμερική, όπως δεν είναι ίδιοι στην Ελλάδα. Ούτε είναι τίμιος ή δίκαιος ο διαχωρισμός των κομμάτων σε «μνημονιακά» και «αντιμνημονιακά». Αντίθετα, είναι προπαγανδιστικός και παραπλανητικός. Η περιστολή ενός υπερτροφικού, αναποτελεσματικού και σε μεγάλο βαθμό διεφθαρμένου δημόσιου τομέα, για παράδειγμα, δεν είναι μια «μνημονιακή» πολιτική (θα έπρεπε να την έχουμε ακολουθήσει από μόνοι μας), δεν είναι μια δεξιά πολιτική (επειδή περιλαμβάνει απολύσεις), αλλά μια εν δυνάμει αριστερή πολιτική (αφού απελευθερώνει πόρους που θα μπορούσαν να τονώσουν την ανάπτυξη). Ο κ. Τσίπρας, με τα παλαιολιθικά του συνθήματα και αυτή την αφόρητη ειρωνεία στο πρόσωπό του, παίζει ένα παιχνίδι εντυπώσεων που θεωρεί ότι θα τον οδηγήσει στην εξουσία. Ο κ. Κουβέλης, με τις εκρήξεις του εναντίον ενός υπουργού Οικονομικών που πασχίζει να κάνει πέντε μεταρρυθμίσεις, τι ακριβώς παιχνίδι παίζει;