Το δικό μου φανταστικό ταξίδι

Ο Αρης, ο Κόκκινος Πλανήτης, ήταν από παλιά περιοχή πρόκλησης για την επιστήμη. Ο μύχιος πόθος της ανθρωπότητας για την κατάκτησή του ήταν ο βασικός τροφοδότης της φαντασίας πολλών συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας, αλλά και των κόμικς και του κινηματογράφου. Λαϊκές αφηγηματικές τέχνες μεν, ωστόσο ξεχωρίζουν ανάμεσά τους αφηγήσεις που πήγαν λίγο πιο βαθιά. Η κατάκτηση του Διαστήματιος επέτρεψε στους δημιουργούς τους να σκεφτούν το υπαρξιακό βάθος της ανθρώπινης ζωής.

Ανάμεσα στους συγγραφείς που επιχείρησαν να φανταστούν τον Αρη, συγκαταλέγεται ο πρόσφατα τεθνεώς Ρέι Μπράντμπερι (δεν πρόλαβε την προσεδάφιση του «Curiosity» παρά λίγους μήνες). «Τα χρονικά του Αρη», ίσως το πιο δημοφιλές και πολυδιαβασμένο βιβλίο του, όταν πρωτοκυκλοφόρησε στα ελληνικά αποδόθηκε ως «Τα δίδυμα φεγγάρια του Αρη» (είχε κυκλοφορήσει το 1975, στις ιστορικές εκδόσεις Μπουκουμάνη, επανακυκλοφόρησε αργότερα από την Αγρα). Σύμφωνα με τον Μπράντμπερι, ο Αρης είναι τόπος ελπίδας και ονείρων, όπου ένα στρώμα σκόνης καλύπτει τις άδειες πόλεις ενός κατεστραμμένου πολιτισμού. Σ’ αυτόν τον τόπο, λοιπόν, φτάνουν οι άπληστοι, κάτοικοι της Γης να τον λαφυραγωγήσουν. Με όχημα την επιστημονική φαντασία, κατά συνέπεια, ο Μπράντμπερι φτιάχνει μια αλληγορία της κατάκτησης, εμπνεόμενος προφανώς από ανάλογα ιστορικά παραδείγματα και, κυρίως, από την κατάκτηση της Αμερικής. Ανάλογο προβληματισμό ανέπτυξε και ο πιο σοφιστικέ σχεδιαστής των κόμικς, ο Moebius – ιδίως στα πρώτα του αφηγήματα, που δημοσίευε στο περιοδικό «Metal Hurland».

«ΤΑ ΝΕΑ» ζήτησαν από έλληνες επιγόνους εκείνων των σκαπανέων της αφήγησης, τη δική τους, περιορισμένης έκτασης, αφηγηματική εκδοχή για τον Αρη, υπό το φως της νέας συγκυρίας. Με άλλα λόγια, πώς βλέπουν λογοτεχνικά (με μια πρώτη ματιά, τέλος πάντων) το μεγάλο επιστημονικό άλμα σε σχέση με τον παλαιό μύθο, της υποτιθέμενης ύπαρξης μικρών πράσινων ανθρωπακίων στα μυθοπλαστικά χρονικά.