Κάθε μετάλλιο για εμάς είναι χρυσό
Σε ηλικία 32 ετών, ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης μπορεί να υπολογίζεται και ως βετεράνος
των Ολυμπιακών Αγώνων. Στάθηκε άτυχος το 2000 στο Σίδνεϊ λόγω σοβαρού τραυματισμού,
αλλά ακολούθησαν τα δύο ασημένια μετάλλια, στην Αθήνα το 2004 και στο Πεκίνο το 2008
«Ολα καλά». Παρά την κρίση και τις μεγάλες δυσκολίες, ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης στέλνει το μήνυμα της πίστης για τη νίκη κατά την αναχώρηση της αποστολής για το Λονδίνο. Σήμερα, ο έλληνας πρωταθλητής του τάε κβον ντο θα δώσει τη δική του μάχη
Τώρα, ενόψει της συμμετοχής του στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο, ο αθλητής του τάε κβον ντο μιλάει στη «Λε Μοντ» και σημειώνει: «Ελπίζω να κάνω τον κόσμο ευτυχισμένο».
Το 2008 ήταν ο πρώτος αθλητής που μετέφερε τη Φλόγα για το μακρινό ταξίδι της στην Κίνα. Αυτή τη φορά επελέγη από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή να είναι ο σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής στην τελετή έναρξης των Αγώνων. Εχει ένα τατουάζ τίγρη στον ώμο και εξηγεί στη γαλλική εφημερίδα τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι έλληνες αθλητές αυτήν την περίοδο με τη μεγάλη κρίση. Αναφέρεται και στη σημασία που έχουν οι Ολυμπιακοί Αγώνες για τη χώρα που τους δημιούργησε.
«Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε τα ίδια μέσα με αυτά του 2004 ή του 2008, εξαιτίας φυσικά της κρίσης. Το γεγονός ότι δεν υπάρχουν χρήματα είναι αισθητό και μάλιστα με τον πιο σκληρό τρόπο. Κάποιοι έχουν προβλήματα και με την προπόνησή τους. Δεν υπάρχουν χρήματα ούτε για ταξίδια. Δεν καταφέραμε να πάμε στην Κορέα όπως είχα κάνει και στους προηγούμενους αγώνες. Δηλαδή σε μία χώρα όπου το επίπεδο του τάε κβον ντο είναι πολύ υψηλό. Ισως για εμένα αυτό να είναι το λιγότερο. Με την ηλικία μου και την πείρα που έχω αποκτήσει, η ποιότητα της προπόνησης είναι πιο σημαντική από την ποσότητα. Εχω προετοιμαστεί πολύ καλά και είμαι έτοιμος να αγωνιστώ για το χρυσό μετάλλιο. Οι συνθήκες οπωσδήποτε είναι δύσκολες. Περίμενα έως και την τελευταία στιγμή να μάθω αν θα μπορούσα να μείνω στο Λονδίνο κατά τη διάρκεια όλων των Αγώνων, αφού υπήρχαν προβλήματα για να πληρωθεί και το ξενοδοχείο του προπονητή μου. Φοβήθηκα πως μετά την τελετή έναρξης θα έπρεπε να επιστρέψω στην Αθήνα και να ταξιδέψω πάλι στο Λονδίνο πριν από την έναρξη του τάε κβον ντο. Τελικά βρέθηκε η λύση, αλλά δεν είναι σωστό να απασχολούν τέτοια θέματα έναν αθλητή».
– Κι όλα αυτά εξαιτίας της κρίσης;
«Μπορούμε να τα φορτώσουμε όλα στην κρίση, αλλά μπορείς και να πετύχεις ακόμα κι αν η χώρα σου είναι σε κρίση και δεν έχεις τα μέσα που χρειάζεσαι».
Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης αναφέρθηκε και στη σημασία που είχε γι’ αυτόν να μπει στο Ολυμπιακό Στάδιο πρώτος με την ελληνική σημαία.
«Είναι η μεγαλύτερη τιμή σε όλη τη ζωή μου ως αθλητής. Ενα πραγματικό δώρο. Τα μετάλλια τα κατακτάς μόνος σου. Αυτή η τιμή ήταν ακόμα πιο σημαντική για εμένα. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο για τους Ελληνες σε σχέση με άλλες χώρες. Δεν ξέρω αν έτσι έχουμε μάθει ή είναι στα γονίδιά μας. Τους νιώθουμε όμως στην καρδιά μας. Υπάρχει υπερηφάνεια που είμαστε εμείς αυτοί που τους δημιούργησαν. Είναι μέρος της κληρονομιάς μας».
Ο Νικολαΐδης είπε επίσης ότι μπορεί παλιά το τάε κβον ντο να μην ήταν ολυμπιακό αγώνισμα, ήταν όμως οι πολεμικές τέχνες, όπως η πυγμαχία και η πάλη. Κι ακόμα, υπήρχε και το παγκράτιον, που ήταν κοντά στο τάε κβον ντο.
Ρωτήθηκε για το αν θα περιμένει ανάλογο πάθος με αυτό του ποδοσφαιρικού αγώνα Ελλάδας – Γερμανίας: «Αν υπάρχει πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι από τους Γερμανούς. Οι Ελληνες δέχτηκαν αυτό που τους ζητήθηκε. Οταν καλείτε κάποιον σπίτι σας και αυτός τα σπάει όλα είναι κυρίως δικό σας λάθος. Ο κόσμος προσπαθεί να κρατηθεί από κάπου. Τα μετάλλια των ελλήνων αθλητών έχουν μεγάλη απήχηση στον κόσμο, ειδικά αυτήν την περίοδο. Ελπίζω να καταφέρουμε να κάνουμε τον κόσμο ευτυχισμένο».