[Αποψη] Η λύση για το ευρώ είναι πιο φθηνή από όσο νομίζει η Γερμανία

Η ηγεσία της Γερμανίας διστάζει να κάνει ό,τι απαιτείται για να σώσει το ευρωπαϊκό νόμισμα εν πολλοίς λόγω του φόβου ότι αυτό θα στοιχίσει πολλά στη χώρα.

Ομως οι δικές μας εκτιμήσεις δείχνουν ότι αυτοί οι φόβοι είναι λανθασμένοι. Οι προσπάθειες που έχουν καταβληθεί μέχρι σήμερα για να αντιμετωπιστεί η ευρωπαϊκή κρίση έχουν προσκρούσει στα ίδια εμπόδια. Οποιαδήποτε αξιόπιστη λύση προϋποθέτει την κοινή δέσμευση των κυβερνήσεων της ευρωζώνης ότι θα αναλάβουν από κοινού τα χρέη των υπολοίπων την ώρα που οι αγορές αρνούνται να το κάνουν.

Οι ισχυρότερες οικονομίες, με πρώτη τη Γερμανία, αποκρούουν εκείνα τα μέτρα που θα ισοδυναμούσαν με μεταφορά χρημάτων (αντί για δάνεια) προς τις βαθιά πληγείσες από την κρίση χώρες. Φοβούνται ότι αυτό μπορεί να κρατήσει στο διηνεκές. Ομως είναι βέβαιο ότι η ευρωζώνη θα χρειαστεί ένα σύστημα «αμοιβαιοποίησης» των βαρών όπως αυτό που ισχύει στις ΗΠΑ. Τι θα στοίχιζε λοιπόν μια βελτιωμένη εκδοχή οικονομικής ένωσης στην Ευρώπη; Ας επιχειρήσουμε μια εικασία.

Αυτό που απαιτείται είναι η εξισορρόπηση των εισοδημάτων στην ευρωζώνη μέσω εμπορικών συναλλαγών και επενδύσεων. Ας φανταστούμε ότι οικοδομείται ένα Ταμείο Σταθερότητας στο οποίο συνεισφέρουν οι ισχυρότερες οικονομίες βάσει του ρυθμού ανάπτυξης. Αυτό πρακτικά συνεπάγεται ότι την περίοδο 2001-2012 η Γερμανία θα έπρεπε να συνεισφέρει μόνο για τέσσερα χρόνια και συνολικά 11 δισ. ευρώ. Αντίθετα η Γαλλία, η Ισπανία και η Ελλάδα που αναπτύχθηκαν με ταχύτερους ρυθμούς θα είχαν δώσει από κοινού περισσότερα χρήματα. Βέβαια λόγω της ύφεσης η Ελλάδα θα έπρεπε από το 2010 να λαμβάνει στήριξη από το Ταμείο. Ανεξάρτητα από τις επιμέρους εκτιμήσεις, η πρόσφατη ιστορία της κρίσης μάς δείχνει ότι η δημιουργία τέτοιου ταμείου ακόμα και σήμερα δεν συνεπάγεται βάρη εσαεί για κάποιες χώρες. Τα κεφάλαια θα διοχετεύονταν προς όλες τις κατευθύνσεις ανάλογα με την πορεία κάθε οικονομίας. Υποστηρίζουμε επίσης τη δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού ταμείου στήριξης ανέργων. Σε αντάλλαγμα οι εργαζόμενοι θα έπρεπε να κινηθούν προς πιο ευέλικτες μορφές απασχόλησης που θα καθιστούσαν ανταγωνιστικότερες τις οικονομίες τους. Ο μηχανισμός αυτός θα επιβάρυνε μόλις με 1% του ΑΕΠ κάθε οικονομία. Η αντιμετώπιση της κρίσης συνεπάγεται επιβάρυνση στο κόστος δανεισμού της Γερμανίας. Ενώ ομως το κόστος δεν θα ξεπερνούσε το 0,4% του γερμανικού ΑΕΠ, η χώρα θα χάσει πολύ περισσότερα αν το ευρώ καταρρεύσει.