Το τέλος μιας σχέσης

Ο Πολ Νιούμαν πριν κλείσει τα υπέροχα γαλανά του μάτια ύστερα από 83 χρόνια ζωής έλεγε και ξανάλεγε πως αν δεν έχεις εχθρούς δεν έχεις χαρακτήρα. Παρηγορούσε έτσι τον εαυτό του για τους πολλούς εχθρούς που είχε αποκτήσει στο συντηρητικό Χόλιγουντ στο οποίο δεν χωρούσε η επαναστατική του περσόνα. Η Μέκκα του κινηματογράφου δεν τον άφησε έτσι βέβαια. Τον εκδικήθηκε δίνοντάς του το Χρυσό Οσκαρ για την ερμηνεία του στο «Χρώμα του χρήματος», μια μετρίου επιπέδου ταινία σε σύγκριση με το «Κεντρί» και την «Ετυμηγορία».

Το ποδόσφαιρο που έχει την ισχύ και τη λάμψη ενός Χόλιγουντ προσέφερε πολλά στον Γιώργο Καραγκούνη. Εκτός από τα προφανή, τη δημοσιότητα και το χρήμα, του σφυρηλάτησε τον χαρακτήρα. Του δίδαξε να προφυλάσσεται από τις κακοτοπιές, να αντιλαμβάνεται τους φίλους από τους «φίλους», να ζυγίζει και να εκτιμά σωστά τις καταστάσεις και να αποφασίζει για τον εαυτό του πριν το κάνουν άλλοι.

Ο Καραγκούνης έχει πολλούς και δυνατούς εχθρούς και θα έπρεπε να τον χαροποιεί αυτό το γεγονός γιατί η δύναμή τους καταδεικνύει το μέγεθος του ανδρός.

Η πρωτοβουλία του να ρίξει τίτλους τέλους στη σχέση του με τον Παναθηναϊκό δεν ήταν εύκολη. Ο καμβάς στον οποίον κινήθηκε όλα αυτά τα χρόνια με το Τριφύλλι στην καρδιά είχε ερωτικό φόντο.

Και όπως αξίζει σε κάθε μεγάλο έρωτα, ο χωρισμός πρέπει να είναι βίαιος, απότομος, το αίμα να χυθεί μετά τον πόνο.

Η απόφαση του Καραγκούνη που κρύβει δύναμη, πάθος και κυρίως αυτοπεποίθηση – στοιχεία που πάντοτε χαρακτήριζαν τον αρχηγό της Εθνικής – πιθανόν αιφνιδίασε τον Παναθηναϊκό. Λάθος αν συνέβη, γιατί δείχνει πως τόσα χρόνια δεν είχε μάθει τον Γιώργο. Οποια κίνηση κι αν κάνει στο εξής η πράσινη ομάδα, ο αρχηγός θα νιώθει όπως ο προδομένος εραστής.