Με το σώμα τους «ζωγράφιζαν» την κίνηση της ζωής

Εξι χορεύτριες με μακριά μπλε και μαύρα εξώπλατα φορέματα παίρνουν θέση στις κόγχες της σκηνής του Ηρωδείου. Τα φώτα ανάβουν, οι χορεύτριες αρχίζουν να κινούνται αργά, με τη μουσική του Ιάννη Ξενάκη να μεταφέρει ήχους σόλο κρουστών. Εκείνες κατεβαίνουν, μπαίνουν στη σκηνή και από εκείνη τη στιγμή ένα ρεύμα ενέργειας διαπερνά τα σώματα και τις κινήσεις τους. Ο διάλογος χώρου, μουσικής και χορού είχε ξεκινήσει στη χορογραφία «Continu» της Σάσα Βαλτς που παρουσίασε με την ομάδα των είκοσι τεσσάρων χορευτών της στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Το «Continu» έχει τις ρίζες του στο 2009, όταν ύστερα από ανάθεση στη Σάσα Βαλτς η ομάδα της δούλεψε μια χορογραφία για να προβάλει στα εγκαίνια του Νέου Μουσείου του Βερολίνου και του σύγχρονου μουσείου στη Ρώμη Maxxi την αρχιτεκτονική αντίληψη στα έργα των Ντέιβιντ Τσίπερφελντ και Ζάχα Χαντίντ αντίστοιχα.

Τα αρχέγονα ένστικτα, η επαφή μας με τη φύση ήταν ο άξονας της τελετουργικής χορογραφίας. Πυρήνας της ήταν οι πρωτοποριακές συνθέσεις του Εντγκάρ Βαρέζ. Μονάδες και σύνολα ξεδιπλώθηκαν από τους χορευτές και τις χορεύτριες. Με τα σώματα και τις ανάσες τους αφομοίωσαν στοιχεία τελετουργικών πρωτόγονων χορών, μακρόπνοες διατάσεις της ινδικής γιόγκα, την ακολουθία της ροής των κινήσεων του ιαπωνικού μπούτο και δημιούργησαν την αφήγηση της χορογράφου, η οποία επιμένει να ψάχνει με ένταση και πάθος την απάντηση μέσω του χορού στα βασικά ερωτήματα «τι είμαι, τι μου συμβαίνει;», περνώντας στην ισορροπία της ομαδικότητας του εαυτού της με τον άλλον.

Η ζέστη εξάντλησε τους θεατές του Ηρωδείου. Πολλοί αποχώρησαν στο διάλειμμα, αφήνοντας κενά στις πρότερα κατάμεστες κερκίδες. Το φινάλε αποζημίωσε εκείνους που έμειναν. Και απόλαυσαν ένα εικαστικό μείγμα ηχοχρωμάτων του σύγχρονου συνθέτη Κλοντ Βιβιέ με το αντάτζιο από το κουαρτέτο για όμποε του Μότσαρτ. Οι χορευτές με ένα κομμάτι κάρβουνο ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών τους χόρευαν ζωγραφίζοντας ανάλαφρα με το σώμα τους την αέναη κίνηση της ζωής. Και ο χορός συνεχίζεται.