Η «κόκκινη Χαλίνα»

O κόκκινος μπερές που σχεδόν πάντα κάλυπτε τα πλούσια μαλλιά της τής χάρισε την προσωνυμία «Η κόκκινη γυναίκα». Το όνομά της ήταν Χαλίνα Κονόπατσκα και έμεινε στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων γιατί αυτή ήταν η πρώτη γυναίκα που πάτησε στο κορυφαίο σκαλί του βάθρου σε αγώνισμα του στίβου. Η Καλλιπάτειρα του Αμστερνταμ γεννήθηκε στην Πολωνία με το έμπα του 20ού αιώνα. Ηταν μια γυναίκα μποέμ, με έντονη προσωπικότητα, όμορφη, συμπαθής και δυναμική. Οδηγούσε αυτοκίνητο σε ταχύτητες υψηλές για την εποχή, ίππευε σαν ουσάρος αξιωματικός και καταπιανόταν με τον αθλητισμό σαν άνδρας πρωταθλητής. Στην αρχή λάτρεψε το αλπικό σκι, αγωνιζόταν στο χάντμπολ αλλά και στο τένις, αργότερα τη γοήτευσαν ο στίβος και η δισκοβολία. Το ταξίδι στο Αμστερνταμ το είδε σαν πρόκληση. Ηταν η πρώτη φορά που το γυναικείο φύλο έπαιρνε μέρος στους μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια ανδροκρατούμενους Ολυμπιακούς Αγώνες. Προκρίθηκε με την ομάδα της Πολωνίας ως δισκοβόλος και στα τέλη Ιουλίου του 1928 ο ιπτάμενος δίσκος της την ταξίδεψε στην αθανασία. Νίκησε, κατέκτησε το πρώτο χρυσό μετάλλιο που κρεμάστηκε ποτέ σε γυναικείο στήθος στο στίβο και έκανε την Πολωνία και τους δικούς της υπερήφανους. Το ανήσυχο πνεύμα της Χαλίνα δεν δέθηκε με ένα μετάλλιο και πάει… ξεκουράστηκε. Η νεαρή Πολωνή άρχισε να γράφει, να γράφει με το ίδιο πάθος που ερωτευόταν, με το ίδιο πάθος που γυμναζόταν, με το ίδιο πάθος που ανάσαινε το οξυγόνο. Το 1929 εξέδωσε την πρώτη ποιητική συλλογή της με τίτλο «Μια μέρα», με πολλές από τις εικονογραφήσεις του βιβλίου καμωμένες από το χέρι της. Οταν οι Γερμανοί περνούν τα σύνορα της Πολωνίας το 1939, εγκαταλείπει τη γενέτειρά της και ταξιδεύει στη Γαλλία εποπτεύοντας με τον σύζυγό της τη μεταφορά του πολωνικού χρυσού σε ασφαλές έδαφος. Το 1940, όταν πέφτει η Γραμμή Μαζινό, αφήνει την Ευρώπη για τις ΗΠΑ, για να ξαναγυρίσει, στάχτη πια, το 1989 και να εναποτεθεί στο κοιμητήριο της Βαρσοβίας. Η «κόκκινη Χαλίνα» πάτησε στα κόκκινα χαλιά του αθλητισμού πρώτη και άφησε ανεξίτηλα το κομψό αποτύπωμα της γόβας της. Την ακολούθησαν χιλιάδες άλλες, αλλά η πρωτιά ανήκει στην όμορφη Πολωνέζα.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ – ΜΗΧΑΝΗ

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 κορυφώθηκε η τροχιά του άστρου του φινλανδού δρομέα μεγάλων αποστάσεων Πάαβο Νούρμι. Ο άνθρωπος – μηχανή, όπως τον αποκαλούσαν, μάζεψε σε όλη την καριέρα του εννιά χρυσά ολυμπιακά μετάλλια και έμεινε στην ιστορία για το πάθος του να νικήσει τον χρόνο… Ετρεχε πάντα κρατώντας ένα χρονόμετρο στο χέρι το οποίο συμβουλευόταν σε κάθε στροφή, Ο Νούρμι ήταν ο κορυφαίος δρομέας μεγάλων και μέσων αποστάσεων όλων των εποχών. Θα είχε μάλιστα πλουσιότερη συλλογή μεταλλίων αν η ΔΟΕ δεν του απαγόρευε να πάρει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932 στο Λος Αντζελες, με την αιτιολογία ότι τα ποσά που ξόδευε για την προετοιμασία του παρέπεμπαν σε επαγγελματία… Πάντα οι Αθάντατοι της ΔΟΕ είχαν ιδιαίτερη ευαισθησία στα χρήματα όταν δεν τα έπαιρναν αυτοί!