Κανείς δεν μπορεί να τους σταματήσει

Η εθνική ομάδα της Βραζιλίας που θριάμβευσε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1970 οριοθετεί την ιστορία του ποδοσφαίρου και αποτελεί σημείο αναφοράς για κάθε ομάδα που έχει την τόλμη να διεκδικεί δάφνες.

Οι παιάνες που ακούστηκαν τις τελευταίες ώρες για την Ισπανία μετά την εντυπωσιακή της νίκη επί της Ιταλίας στον τελικό του Euro 2012 και τη σταθερότητα που επιδεικνύει την τελευταία τετραετία παραμένοντας στην κορυφή είχαν κατάληξη τη σπουδαία ομάδα της Σελεσάο καθώς οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες.

Ο αρχηγός της Βραζιλίας του ’70 Κάρλος Αλμπέρτο, ο καλπασμός του οποίου προς την εστία της Ιταλίας στο τέταρτο γκολ (4-1 το τελικό σκορ) στον τελικό του Μουντιάλ παραμένει ακόμα ζωντανός στ’ αυτιά των φιλάθλων, είναι ο πιο κατάλληλος άνθρωπος για να κάνει τη σύγκριση μεταξύ των δύο ομάδων.

Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Τάιμς», ο ζωντανός μύθος του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου δεν φείδεται κολακευτικών σχολίων για την Ισπανία και ιδιαίτερα για το δίδυμο Τσάβι – Ινιέστα που το κατατάσσει ανάμεσα στα κορυφαία όλων των εποχών.

«Υπάρχει διακριτή ομοιότητα με τον τρόπο που παίζαμε» λέει ο Κάρλος Αλμπέρτο από το σπίτι του στο Ρίο Ντε Ζανέιρο συγκρίνοντας τη Βραζιλία του ’70 και τη σημερινή Ισπανία.

ΘΥΜΙΖΕΙ ΒΡΑΖΙΛΙΑ

Σύμφωνα με τον παλιό αρχηγό της Σελεσάο, η τακτική της Ισπανίας με τα έξι χαφ θυμίζει το σύστημα του προπονητή του στη Βραζιλία του ’70 Μάριο Ζαγκάλο, που κατάφερε να χωρέσει στην ίδια ομάδα τούς Πελέ, Ριβελίνο, Ζαϊρζίνιο, Γκέρσον, Τοστάο και Κλοδοάλδο. «Σε θέμα τακτικής, δεν έκαναν κάτι που είναι εντελώς νέο, αλλά ο τρόπος του παιχνιδιού τους είναι εξαιρετικός και το στυλ τους έξυπνο. Βρίσκονται σε επίπεδο που έχουμε πολύ καιρό να δούμε».

«Βλέπεις πολλές ομάδες που ανταλλάσσουν την μπάλα μόνο και μόνο για την πάσα. Με την Ισπανία κάθε πάσα είναι σχεδιασμένη για να κάνει ζημιά στον αντίπαλο. Δεν παίζουν στα πλάγια για να μπορούν να κάνουν σέντρες. Δεν χρειάζεται να το κάνουν αυτό. Μπορούν να περάσουν την μπάλα μέσα από σένα. Παίζουν με τον τρόπο που παίζουν με απόλυτη τελειότητα».

Ο Κάρλος Αλμπέρτο θεωρεί πως, αν δεν αλλάξει κάτι, καμία ομάδα δεν μπορεί να σταματήσει την Ισπανία από το να κατακτήσει εύκολα το Παγκόσμιο Κύπελλο σε δύο χρόνια στη Βραζιλία.

Για τους Τσάβι και Ινιέστα τονίζει ότι είναι οι καλύτεροι στον κόσμο και η Ισπανία τούς οφείλει πολλά για τον τρόπο που αγωνίζεται: «Πρόκειται για δύο παίκτες που ξεχωρίζουν, διαθέτουν τέτοια ποιότητα που συμπεριλαμβάνονται ανάμεσα στους κορυφαίους όλων των εποχών».

Για τη σύγκριση που γίνεται ανάμεσα στην Ισπανία και τη Βραζιλία του ’70 αλλά και άλλες σπουδαίες ομάδες του παρελθόντος, ο Κάρλος Αλμπέρτο αποδεικνύεται διπλωμάτης: «Δεν ωφελεί να λέμε πως αυτή η ομάδα είναι καλύτερη από την άλλη. Είναι διαφορετικές εποχές, διαφορετικός τρόπος παιχνιδιού. Μερικές ομάδες άλλαξαν τον τρόπο που βλέπουμε το παιχνίδι, όπως η Ολλανδία του 1974 και η δική μας Βραζιλία ή η Βραζιλία του 1982, για την οποία πολλοί λένε πως ήταν η καλύτερη όλων των εποχών. Η Ισπανία μοιάζει σ’ αυτές τις ομάδες αλλά δεν μπορείς να πεις πως η μία είναι καλύτερη από την άλλη».

Η ΠΗΓΗ

Κατά τον Κάρλος Αλμπέρτο, σημαντικός παράγοντας για την επιτυχία μιας εθνικής ομάδας είναι η άντληση μεγάλου αριθμού ποδοσφαιριστών από τον ίδιο σύλλογο: «Οπως η Ολλανδία και η Βραζιλία που άντλησαν ποδοσφαιριστές από τον Αγιαξ και τη Σάντος, αντίστοιχα, η Ισπανία επωφελήθηκε από το γεγονός ότι περισσότεροι από τους μισούς παίκτες της προέρχονται από την Μπαρτσελόνα. Πρόκειται για την ομάδα που είναι μακράν η καλύτερη στον κόσμο από τις υπόλοιπες. Το στοιχείο αυτό έχει εισχωρήσει στην εθνική ομάδα και της έχει προσδώσει ένα εξαιρετικό πνεύμα και στυλ».

Σε άρθρο του στους «Τάιμς της Ινδίας», ένας άλλος μεγάλος του ποδοσφαίρου, ο Ντιέγκο Μαραντόνα τονίζει πως «κανείς παίκτης δεν μπορεί να νικήσει αυτή την ισπανική μηχανή, η οποία έχει φέρει επανάσταση στο ποδόσφαιρο παίζοντας χωρίς επιθετικούς».