Ομάδα μοντέλο!

Ο ιστορικός του μέλλοντος ασφαλώς και θα τοποθετήσει την υπέροχη σημερινή εθνική ποδοσφαίρου της Ισπανίας δίπλα σε ομάδες που άφησαν φαρδιά-πλατιά τη στάμπα τους στο παγκόσμιο στερέωμα.

Και αυτό δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Λίγες ομάδες άλλαξαν με το παιχνίδι τους τη ροή του ποδοσφαίρου και πρέπει να γυρίσουμε πολύ πίσω το ρολόι του χρόνου ώστε να διαπιστώσουμε τι συνέβη.

Τη δεκαετία του ’30 έγινε η πρώτη προσπάθεια να μπουν κανόνες στο ποδόσφαιρο. Ο Χέρμπερτ Τσάπμαν στην Αρσεναλ καθιέρωσε το περιβόητο WM, ένα σύστημα περίπου 3-2-2-2-1, που κάλυπτε την άμυνα και έδινε ρόλους σε μέσους και επιθετικούς. Η αναρχία που βασίλευε, σταμάτησε. Την ίδια περίοδο, η Εθνική Αυστρίας έπαιρνε την ονομασία «Βούντερτιμ», δηλαδή «ομάδα θαύμα». Ηταν, για τους γνωρίζοντες, εφάμιλλη της Ουγγαρίας του ’50 και της Βραζιλίας του ’70. Μετά ήρθε η Τορίνο της δεκαετίας του ’40. Μια ομάδα που εφάρμοσε το 4-2-4, κάτι πρωτοποριακό για την εποχή. Εμεινε 93 ματς αήττητη (83 νίκες, 10 ισοπαλίες), προτού χαθεί για πάντα στον λόφο της Σουπέργκα σε αεροπορική τραγωδία. Αργότερα, ο Ελένιο Χερέρα (Ιντερ) έφερε το κατενάτσιο και σφράγισε τη μόδα με τον λίμπερο που κρατούσε τους αντίπαλους επιθετικούς. Μέχρι να έρθει το «total football» των Ολλανδών του Αγιαξ, με όλους τους παίκτες να αμύνονται και όλους να επιτίθενται. Κάποιες παραλλαγές του στυλ αυτού είδαμε στη «Μίλαν των Ολλανδών» και στην Μπαρτσελόνα, αλλά η Ισπανία εφαρμόζει κάτι ξεχωριστό: την ομάδα με δύο μπαλαδόρους σέντερ μπακ (Ράμος, Πικέ), με χαφ που αλλάζουν συνεχώς θέση και ζαλίζουν τον αντίπαλο, με όργιο πάσας, με κυκλοφορία που κόβει την ανάσα και με παντελή έλλειψη σέντερ φορ. Γιατί η Ισπανία του Ντελ Μπόσκε «εξαφανίζει» αυτή τη θέση και δείχνει πώς έρχονται νίκες, τρόπαια και επιτυχίες, χωρίς να υπάρχει ο καθαρόαιμος επιθετικός.

Ενα μοντέλο που οσονούπω θα εξελιχθεί και θα το δούμε και από άλλες ομάδες, τόσο στο Τσάμπιονς Λιγκ, όσο και στο Παγκόσμιο Κύπελλο.