Κυριαρχία

Οταν ένας λαός ή μια ομάδα νιώθει αδικημένος, έχει την επιλογή ή να γκρινιάξει ή να αδιαφορήσει ή να απαντήσει με έργα. Η μεγάλη προσφορά του προπονητή της Ιταλίας Πραντέλι είναι ότι επέβαλε, από τον πρώτο παιχνίδι αυτής της διοργάνωσης, τον τρίτο δρόμο στην ομάδα του.

Οι Γερμανοί νόμισαν ίσως ότι δεν χάνουν ή ότι θα μπορούσαν να παραδώσουν το ίδιο μάθημα με την Ελλάδα. Υποτίμησαν τους αντιπάλους τους ή υπερτίμησαν τη δύναμή τους, λίγη σημασία έχει. Αυτό που μετράει είναι ότι η Ιταλία όχι μόνο πίστεψε, αλλά και έπαιξε, σχεδόν σε όλο το παιχνίδι, σαν να το πιστεύει. Για τη μεσαία γραμμή της τα έχουμε ξαναπεί – σφύζει από δημιουργική ποιότητα που, με το ανέβασμα και του Κασάνο, έφτασε να ξεχειλίζει. Η ομοιογένειά της είχε φανεί από τα πρώτα παιχνίδια, η άμυνα λιγότερο σταθερή από άλλες φορές, αλλά αυτήν τη φορά με έναν απίθανο Μπονούτσι και την τύχη με το μέρος της. Μια τύχη που αποφάσισε επίσης να χαρίσει το ωραιότερο δώρο, τη χάρη, στον παίκτη που ώς τώρα είχε τη μικρότερη προσφορά, τον γεμάτο προσόντα αλλά και αδυναμίες Μπαλοτέλι. Μπορεί αυτός να έβαλε τα γκολ και να κέρδισε τη δόξα, όμως ο πραγματικός νικητής ήταν όλη η ομάδα και το νέο πνεύμα της. Ακόμα και το διάστημα της «διαχείρισης», όλο το δεύτερο ημίχρονο, η ουσία, ο κίνδυνος, η ομορφιά ήταν διαρκώς παρούσες. Και έχουν ακόμα μεγαλύτερη αξία απέναντι σε έναν μεγάλο αντίπαλο σε ένα μεγάλο, επιτέλους, παιχνίδι.

Να λοιπόν που καμιά φορά η κυριαρχία δεν είναι ζήτημα ισχύος ή επιβολής, αλλά πίστης και ψυχής. Ωραίο – προτελευταίο – μάθημα σε τέτοιους καιρούς. Μένει να εκφωνηθεί και στα ισπανικά.