Η Ιταλία, η Ισπανία και ο Βασιλάκης Καΐλας

Ετσι είναι το ποδόσφαιρο. Στο όγδοο πέναλτι, του Μπρούνο Αλβες, η μπάλα πάει δοκάρι και κόλαση ενώ στο επόμενο, του Φάμπρεγας, δοκάρι και παράδεισο. Μέχρι να βρεθεί ένας πιο δίκαιος τρόπος να λύνουν τις διαφορές τους, οι ομάδες που δεν θέλουν η μοίρα τους να παίζεται στον πόντο, ας φροντίζουν να παίζουν την μπάλα που ξέρουν και μπορούν στα 90′ ή στα 120′ του αγώνα. Στον πρώτο ημιτελικό τού Euro δεν το έκανε καμία από τις δύο, κι έτυχε να το πληρώσει η συνήθης άτυχη – η Πορτογαλία – μαζί με τα εκατομμύρια των τηλεθεατών που έβλεπαν το ματς με ενέσεις καφεϊνης για να κρατηθούν ξύπνιοι.

Οι Πορτογάλοι είχαν ποντάρει τα πάντα στον Κριστιάνο Ρονάλντο αλλά οι εποχές που ένας παίκτης μπορούσε να νικήσει μόνος του μία ομάδα καλύτερη από τη δική του, έχουν παρέλθει από τότε που ο Μαραντόνα σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Πάντως, προτού πάει με το μέρος των Ισπανών, η τύχη χάρισε στον σούπερ σταρ της Ρεάλ μία σπάνια ευκαιρία να γίνει ο ήρωας του αγώνα, στο 89′. Την έχασε πανηγυρικά. Οι θαυμαστές του το απέδωσαν στην γκίνια – και η αλήθεια είναι ότι ο Κριστιάνο έχει καταντήσει ο… Βασιλάκης Καΐλας των μεγάλων διοργανώσεων: όλο κλαμένος φεύγει στο τέλος. Οσοι τον αντιπαθούν, μίλησαν για έλλειψη συγκέντρωσης. Πού να τη βρει ένας ποδοσφαιριστής ο οποίος στο ημιχρόνιο ενός αγώνα (κόντρα στους Γερμανούς) αλλάζει χτένισμα;

Αλλά η μεγαλύτερη απογοήτευση της Τετάρτης δεν ήταν οι ηττημένοι, ήταν οι νικητές. Με τον Βίγια απόντα και τον Τόρες ωσεί παρόντα, ο Ντελ Μπόσκε αντέγραψε το passing game της Μπαρτσελόνα και το τρικ του ψεύτικου φορ κάνοντας την Πρωταθλήτρια Κόσμου το 2010 και Ευρώπης το 2008 αφόρητα βαρετή! Διότι, καθώς τα δικά του κρυφά «εννιάρια» – ο Σίλβα και ο Φάμπρεγας – δεν είναι και δεν θα γίνουν ποτέ Μέσι, η Εθνική Ισπανίας κατέληξε να κυκλοφορεί την μπάλα σαν να παίζει «κορόιδο» σε προπόνηση, περισσότερο για να την ελέγχει και να μην κινδυνεύει παρά για να κυνηγάει το γκολ. Οχι πως είναι εύκολο να κάνεις ένα σερί από εκατοντάδες σωστές πάσες – πρέπει να είσαι μεγάλος καλλιτέχνης – αλλά όποια ομάδα δεν τη φοβηθεί και καταφέρει να της πάρει την μπάλα, θα έχει βάλει τις βάσεις για να τη μακελέψει.

Αυτή η ομάδα θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η Γερμανία. Εχει προπονητή «μανούλα» στο διάβασμα του αντιπάλου, μερικά από τα μεγαλύτερα αστέρια του τουρνουά στη σύνθεσή της (Οζίλ, Κεντίρα, Χούμελς), δύο εξαιρετικούς φορ, δύναμη, νιάτα, τρεξίματα και δίψα για διάκριση. Ομως, τα μάθατε τα νέα; Η Γερμανία μάς τελείωσε! Προχθές ήταν του Αγίου Γερμανού μόνο στο ημερολόγιο. Στο γήπεδο ήταν τού Αγίου… Μπαλοτέλι, του Ιταλογκανέζου που δεν έχει τον Θεό του. «Απάντησε» με δύο καταπληκτικά γκολ σε όσους έλεγαν ότι οι Ιταλοί… ξέχασαν να πάρουν «κυνηγούς» μαζί τους στο Euro, κι έστειλε την ομάδα του στον Τελικό – και τους Γερμανούς σε… γναθοχειρουργό.

Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν μπορεί η Ιταλία να πάρει την μπάλα από τα πόδια της Ισπανίας και να την κοντράρει. Σηκώνει τριών ειδών απαντήσεις: πρώτον, ότι δεν χρειάζεται να εικοτολογούμε, επειδή οι Ιταλοί το έχουν καταφέρει ήδη – σε έναν βαθμό – όταν συναντήθηκαν με τους Ισπανούς στη φάση των Ομίλων: σε εκείνο το ματς (1-1) ο Ινιέστα, ο Τσάβι και η παρέα του έγραψαν ποσοστό κατοχής πολύ χαμηλότερο από τον μέσο όρο τους στο τουρνουά.

Δεύτερον, η σημερινή Ιταλία δεν είναι η σούπερ αμυντική ομάδα που ξέραμε. Παίζει δημιουργικό ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας, με πολλούς παίκτες της να δουλεύουν στον τομέα του γκολ και με το «μυαλό» της, τον 34χρονο Αντρέα Πίρλο, σε δαιμονισμένη φόρμα. Ετσι όπως είναι δομημένη από τον Πραντέλι, είναι αμφίβολο αν μπορεί πια να παίξει κατενάτσιο.

Τρίτον, οι Ιταλοί δεν χρειάζονται την κυριαρχία στο χορτάρι για να σε χτυπήσουν. «Μισή» ευκαιρία να τους δώσεις, στην έκαναν την κηδεία.

Αντίθετα με τις προβλέψεις, θα είναι ένας τελικός τού Νότου – και αναμένεται συναρπαστικός.