Κρίση

Ενα 0-0 μπορεί να θεωρηθεί τυχαίο, όπως και μία χώρα υπό Μνημόνιο. Δύο στη σειρά δείχνουν βαθύτερα προβλήματα. Πόσω μάλλον όταν στη δεύτερη λευκή ισοπαλία, οι δύο ομάδες έκαναν ελάχιστες φάσεις – και οι δύο χώρες βρίσκονταν αμφότερες υπό Μνημόνιο.

Αγονος και άοσμος ο πρώτος ημιτελικός – σαν την ψυχή αυτού του τουρνουά της κρίσης, σαν την περιγραφή των κρατικών σπορτκάστερ, σαν την εικόνα όλης της Ευρώπης (γιατί να ξεφύγει άραγε το ποδόσφαιρο;). Μια Ισπανία χωρίς σπιρτάδα, με τους γνωστούς αυτοματισμούς να μοιάζουν κενοί και το τίκι τάκα να είναι πια περισσότερο εκνευριστικό παρά χορευτικό – μια κουρασμένη Μπαρτσελόνα χωρίς Μέσι δεν είναι Μπαρτσελόνα, όπως η Ευρώπη του Ντελόρ και του Μπαρόζο δεν είναι η ίδια Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρώτος πραγματικός συνδυασμός των παγκόσμιων πρωταθλητών έγινε στο 104ο λεπτό. Και μια Πορτογαλία σχεδόν ισάξια, αλλά και στην έλλειψη ουσίας, που τη δική της καλή φάση την έκανε στο 90ό. Και μετά κουράστηκε – στην παράταση υπήρχε μόνο η Ισπανία, αλλά και πάλι χωρίς την αυτοκρατορική αίσθηση του πρόσφατου παρελθόντος. Ετσι, ήταν από αρκετά νωρίς φανερό ότι όλα θα κρίνονταν από ένα τίποτα – μια φάση ή ένα πέναλτι. Σε ένα ματς που εκπλήξεις είχαμε μόνο στις λεπτομέρειες (το κόλλημα του Ντελ Μπόσκε με τους επιθετικούς, τη μεγάλη και σχετικά καθαρή εμφάνιση του Πέπε, την πεντακάθαρη επικράτηση του Ράμος επί του Ρονάλντο), όλα έμελλε να κριθούν με τον λιγότερο πρωτότυπο τρόπο. Πέναλτι λοιπόν, όπως είχε προβλέψει από την αρχή ο γιος μου. Και στα οποία, μετά ιδίως από ένα τέτοιο παιχνίδι, ο νικητής, για τους ουδέτερους, σχεδόν δεν έχει σημασία.

Φυσικά, γι’ αυτόν που την κατακτά, η νίκη έχει πάντα σημασία, όπως και να έρθει. Το ότι η Ισπανία την πήρε σαν Γερμανία, λέει πολλά.