Zητείται αλλαγή

Δεν μπορείς να επιβιώσεις αν δεν αλλάξεις – ισχύει στην πολιτική, ισχύει και στο ποδόσφαιρο. Το ζήτημα είναι αν θα αλλάξεις μόνος σου γιατί καταλαβαίνεις την ανάγκη ή αν θα σε αλλάξουν οι συνθήκες ή άλλοι εξωτερικοί παράγοντες. Το φετινό Ευρωπαϊκό τραμπαλίζεται ανάμεσα στις δύο τάσεις: οι ομάδες προσαρμόζονται στην εποχή, αλλά δεν πλάθουν κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

Η κρίση επηρέασε σε πολλά επίπεδα: λιγότερη γιορτή, μεγαλύτερος ανταγωνισμός. Από τους τέσσερις προημιτελικούς βγήκαν μάλλον οι τέσσερις αναμενόμενοι νικητές, οι τρεις μάλιστα εύκολα, όσο και αν τα φαβορί δεν είναι, πλην ίσως της Γερμανίας που ακόμα όμως δεν έχει πραγματικά δοκιμαστεί, σε φόρμα. Μένει κανείς με την περίεργη γεύση ότι, ενώ όλα φαίνονται – στα χαρτιά – δυνατά, οδηγούμαστε σε ένα προδιαγεγραμμένο déjà vu, μια επανάληψη του προηγούμενου τελικού. Είχα πει στην αρχή της διοργάνωσης ότι δεν πίστευα ότι ολόκληρη η τρόικα θα επιβίωνε (τα ολλανδικά δείγματα ήταν αρκετά εμφανή), διακινδυνεύω τώρα την πρόβλεψη ότι κάποιος από Ισπανία και Γερμανία θα στραβοπατήσει στον ημιτελικό. Κι έτσι όμως, με οριακή διατήρηση του σασπένς, οι εντυπώσεις μάλλον θα χαθούν. Φέτος, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, η διαφορά ποιότητας και αισθητικής απόλαυσης μεταξύ του Τσάμπιονς Λιγκ και του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ήταν τόσο συντριπτικά υπέρ του πρώτου, σαν η σεζόν που προηγήθηκε να μην άφησε σχεδόν καθόλου φρεσκάδα στις εθνικές ομάδες.

Ο πήχης των ημιτελικών είναι πολύ ψηλά από την προηγούμενη διοργάνωση (πανδαισία το Γερμανία – Τουρκία, επίδειξη τέχνης το Ισπανία – Ρωσία). Ας ελπίσουμε οι ομάδες να μας κρατούν μια ευχάριστη και εθελοντική αλλαγή για το τέλος. Για να μη χρειαστεί η Ουέφα να σκαρφιστεί κανένα Μνημόνιο.